Lumipas ang isang linggo at naging mapayapa naman ang lahat para kay Valeria. Mabuti na lang at hindi sila nagkikita ni Adrien. Kinailangan niyang panatilihing abala ang kanyang isip sa pagtatrabaho para hindi isipin kung gaano siya kalapit sa kanyang asawa, Hindi man lang sila nag-uusap. Madalas ay nanatili siya sa kanyang opisina, para maiwasan ang mga tanong ng mga usiserong mga empleyado na gustong malaman kung ano ang takbo ng kasal nila ng CEO.
Bagama’t hindi naman dapat ay patuloy siyang umaasa na sa kalaunan ay magbubunga ang kanilang kasal. Marahil ito ay isang kahibangan iyon, ngunit hindi katangahan, lalo na pagkatapos ng Sabado ng gabing iyon.
Napatingin siya sa oras nang makarinig siya ng ingay sa entrance ng bahay niya. Alas-dos na ng madaling araw. Dumungaw siya sa bintan
