Gece ilerlerken, SUV karanlık sokakları ardında bırakıp Demir’in güvenli evlerinden birine yöneldi. Gölge hâlâ bir şeyler saklıyordu, ama en azından şu an için dost gibi görünüyordu.
Elif hâlâ kendine gelememişti. Solgun yüzü, yaşadığı dehşetin izlerini taşıyordu. Demir’in ona dönüp bakışı, içinde yükselen öfkeyi bastırmaya yetmiyordu. Onu koruyamamıştı. Bu düşünce, içini kemiren bir yara gibiydi.
Aras, sessizliği bozarak Gölge’ye döndü. “Bize neden yardım ettin?”
Gölge dikiz aynasından Aras’a kısa bir bakış attı. “Çünkü sizin düşmanlarınız, benim de düşmanlarım,” diye tekrarladı.
Demir, bu cevabın yeterli olmadığını biliyordu. “Peki ya bundan sonra? Ne istiyorsun?”
Gölge hafifçe gülümsedi. “Sadece izleyin ve görün.”
Aracın durmasıyla herkes sessizleşti. Güvenli evin kapıları açıldığ
