Sessizlik Öncesi Fırtına
Demir, odanın içinde bir kaplan gibi ileri geri yürüyordu. Elleri yumruk olmuş, gözleri öfkeyle parlıyordu. Aras, kapının eşiğinde durmuş, sabırla bekliyordu. Lara bir köşede oturmuş, tırnaklarını sıkıca avuçlarının içine bastırıyordu. Cem ise masanın kenarına yaslanmış, omzunu silkip iç çekerken hâlâ rahat görünmeye çalışıyordu. Ama herkes gergindi.
Elif içerideydi. Küçük bir odaya kapatılmıştı. Demir onu korumaya çalışıyordu, ama aynı zamanda Elif’in söyledikleri aklından çıkmıyordu.
“Bana güvenmek zorundasın, Demir.”
Güven... Demir için en zor şeydi. Hayat ona kimseye güvenmemesi gerektiğini öğretmişti. Ama Elif... O farklıydı.
Tam o sırada kapı çaldı. Aras kapıyı açtığında içeri, yüzü kanlı bir adam düştü. Adam, nefes nefese kalmıştı.
“Onlar... geliyor,”
