The Marriage Proposal (Stand alone)

Chapter 2 (Victoria)

Kabanata 2 (Victoria)

“Ngumiti ka sa kanila kung hindi bubunutin ko yang braces mo!” mahina kong asik sa kaniya. Mabuti naman at sinunod niya ang sinabi ko. He seems faking his smile and slightly his eyes were sad but I don't care.

Nakangiti kong pinulupot ang kamay ko sa braso ni Edmon. I felt that he's stiffened walking with me. Bahagya pang sumasagi ang balat namin at kahit nandiri ako ay confident pa rin akong naglakakad. Gusto ko ngang ilampaso at padarag na kaladkarin tong si Edmon, mabagal ang kilos!.

'Kainis!.ʼ

We're both smiling while our parents were amuse looking at us.

“Tignan mo, frida. Mukhang tanggap nila ang isat isa at alam kong hindi na sila nahihirapan sa marriage life na papasukin nila.” confident pang sabi ng mom ni jologs!. Napairap ako sa kawalan.

“Tumabi ka na sa kin Edmon.” I fakingly said in him. Narinig ito ng mga parents namin. They seems surprise to saw me like this na nagkunwareng mabait.

Mukha namang natigilan si Edmon sa sinabi ko. Binigyan ko na lang siya ng tingin na 'sumabay ka na lang look. ' napakamot siya habang nakayuko, kita ko rin ang lungkot sa mga mata niya.

“O-oh really...” pinandilitan ko siya ng mata. “sure.” he finally said.

“Good.” ngiting sabi ko. Now, magkatabi na kami sa isa't isa. Rinig ko ang pagbungisngis ng ina ni Edmon.

Kinikilig ito sa amin. Hilaw ang Nagising iginawad ko. Ewan ko na lang kay Edmon. Tumingin ako kay mom, lumambot ang tingin sa akin, I smiled kindly.

“You're right, Jennifer. We all know that marriage is not so easy and it is sacred. At hayaan na lang natin sila na kilalanin pa ang isat isa.” sang-ayon ni mama rito.

“Sana nga ay bigyan nila ako ng apo. How about you ino?.” sabat naman ni sir Livio. Napapikit ako sa Inis.

Apo na naman. As if naman na bibigyan ko sila at papayag ako. Syempre, ayaw kong magkaanak kami ni Edmon. Mas gugustuhin ko pang si Damon ang magiging ama ng anak ko.

“Of course, we want also a grandchildren pero katulad nga yung sinabi ng misis ko ay hayaan natin silang makapag isip-isip ng maayos.”

Laglag panga ako sa sinabi nilang children. Aba plural, ang tibay rin ng children. Si papa talaga oh, pero ayos na iyon, ngunit mas gusto ko sa mahal kong lalake ako magkaanak, payag rin naman si papa sa ano man ang desisyon ko sa buhay, pati na si mama. But i want the best for them.

“Exactly, at para naman mapadali ang kasal. We will set there marriage as a civil wedding.” suhestiyon ni Mr. De Laroa. Tumingin ito sa kaniyang anak at sa akin. “What do you think, son and soon to be my daughter in law?.”pukaw sa amin nito sa pamamagitan ng tanong niya. Napalunok ako saka ngumiti ng hilaw.

“Yes po, Sir De Laroa. N-no problem.” sang-ayon ko. Wala na akong maisip. Mas gusto ko sana sa mas memorable na kasal sa mahal ko na lalake at si Damon lang iyon. Wala ng iba.

“No more formality and don't call me sir, Victoria. From now on, you can call me, Dad.” ngiting sabi nito. I gently nod my head and to Mrs. De Laroa. “And you can call me mom, iha.”

I cleared my throat. Nagngiting aso na naman ako. “Sige po, M-mom and D-dad.” peke kong tugon. Sana nga ay hindi nila napapansin ang pagiging hilaw ko sa kanila.

“Great!.” magiliw nilang tinignan ang isa't isa.

“How about you son?.” tumingin ako kay Edmon. Pansin ko ang paghigpit ng hawak nito sa kaniyang palapulsahan. Lumingon ito sa akin at pasimple kong tinalim ang tingin ko kay Edmon, ngunit hindi man lang ito na sindak.

“No Dad.” he sighed and look away my gaze. Kumunot ang noo ko.

I secretly scoffed and balled my fist in my lap. Tumiim ang mata ko sa pagkain. Natahimik naman sila at nagtataka.

“I prefer c-church wedding.” he said in between silence.

Nakahinga sila ng maluwag. Seryoso kong binalingan ng tingin si Edmon. Sa altar talaga ako dadalhin?. Kung sa bagay, may gusto ito sa akin, ewan ko na lang kung mahal na siguro ako nito, iniisip ko pa lang naiinis na'ko.

“Oh, my son wants a church wedding.” they said in relief habang tumatango. Madamdamin akong tinignan ni Mrs. De Laroa.

“I think, Victoria will like it. Kase kadalasan sa mga babae ay gusto ang Church wedding.” she smiled purely. Alam ko yung ngiti niyang walang halong biro.

Natahimik ako at napakurap. Gusto ko ang Church wedding iyon lang ay sa taong mahal ko hindi ang kausap ko ngayon.

“Victoria, tinatanong ka nila, anak.” pukaw sa akin ni papa.

Tumingin ako sa kanila, at hinihintay nila ang desisyon ko. Kita ko ang pagpigil ng hininga ng katabi ko, nakayuko lamang ito at kuyom rin ang kamao sa lamesa.

“You can decide what do you want, ria.” si mama naman ngayon.

Ewan ko ba kung bakit, Maypa Church wedding pa itong si jologs!. Pwede naman sanang civil na lang. Arte talaga nito.

“Edmon was right and I like the idea. We prefer church wedding so that it would be memorable to us.” binigyan ko ng matalim na tingin si Edmon.

“Right, monmon?.” I tease him in a, sarcastic way.

Bakit pa ko tatanggi, kung si Edmon itong paladesisyon dito. I mentally rolled my eyes.

Hindi siya nagsalita, ngunit ngumiti lang siya sa mga magulang niya. Yung ngiting napipilitan.

“Perfect and I think kayo na talaga ang bagay sa isa't isa at magkatuluyan sa huli.” Kasabay naman ng kanilang pagsi-ship sa amin ay ang pag alburoto ng aking puso.

Tumutol sa pag sang-ayon ko sa kasalang magaganap.

“Yeah I agree and for the both of you I will be proud and support you two. so the final is church wedding.” they finalize and search for the other venue for the party. Kapagod pala iyon, sana hindi na lang ako pumayag pero nandito na'to.

“Kayo na ni Edmon, iha ang magdecide kung kailan gaganapin ang Church wedding ninyong dalawa.” papa suggest to us.

“Your dad is right, ria. You can talk with each other, be comfortable and settle so that mapadali ang kasal niyo.” si sir livio.

Kunware akong tumatango.

“We can set another dinner date to hear your final decision. How about that.” patuloy pa nila.

Kung ako ang tatanungin, para pa kaming mga bata na kailangan ng gabay ng mga magulang ngayon. I mentally smirked.

Sumang-ayon kami ni Edmon kase nauna rin naman siyang pumayag, wala na rin akong choice.

“No problem, Livio. And thank you for this opportunity that you give to us as a business partner. I hope we can fixed everything.” kausap nila.

Wala na akong ibang maisip kung hindi ang umuwi na. Si Edmon naman ay nanatiling tahimik at hindi masaya. Tinatago lang niya sa mga ngiti habang kausap ang parents ko.

“I appreciated all your efforts in the company, ino. You deserve more chances.” nagpapaalam na sila sa isa't isa. At ako na rin. Kahit papaano ay mababait naman sila kaya carry na silang pakisamahan.

“Thank you so much, Jennifer. ” Rinig kong sabi ni Mrs. Dr Laroa na mom ko na rin.

Binalingan ko ng tingin si Edmon. Lumapit ako sa kaniya saka ginawaran ng halik sa pisngi. Iyung daplis lang natuod naman siya at suminghap. Pagkakataon na iyon kasi nakita ko ang parents namin na nagmamasid. Napairap ako, Masyado atang birhen kaysa sa akin. Hindi ko na siya pinansin. As if nagustuhan ko yung ginawa ko sa kaniya.

“Confirm, jashy! He has feelings for me like yung nakakasuka talaga!.” sumbong ko sa friend ko sa aking kaibigan. Kausap ko siya ngayon through online.

“I search him on social media and you're right, he's jologs and whatsoever weird we called about.” she blurted out. Mas lalong sumama ang Mukha ko.

“Kawawa ka pala bess.” she laugh in the otherline. As in nakita yung gilagid niya.

“Hindi na lang kawawa, mukhang maaga akong mabaliw.” sang ayon ko pa sabay kamot ulo.

I'm here at my bed, with my laptop. Kakaligo ko lang at naglagay agad ako ng foundation sa mukha para mas lalo akong kuminis. Iniingatan ko din ang katawan ko dahil isa akong modelo. I'm on diet and not interested any food. Isa sa mga kinabaliwan ng mga lalake ang katulad ko, but they too poor for me to pick up dapat lang na mayaman din sila. But sad to say they're not, and my only alas is the De Laroa's life.

“But seriously, pwede ka namang umatras hindi ba?. Especially when your parents gives you the authority to continue or not. Marami namang mga gwapong lalake na bilyonaryo diyan, bakit hindi ka mag-hanap ng iba?.” taka niyang pahiuna.

She fixed her hair into messy bund. Pareho kaming nakashort shorts at spaghetti strap. Nandito lang naman kami dito sa loob ng bahay, while talking each other in my laptop.

Tungkol sa tanong niya, tama naman siya pero, katamad maghanap. May uto uto naman sa malapit an tapos mas mayaman pa why not grab the chance tapos maghihiwalay rin naman sa huli.

“Gusto ko naman kaso I don't want to dissapoint my parents. They like de Laroa family. And sila ang mas mayaman dito sa syudad, tapos ang maghanap pa ako ay baka matatagalan pa.” I explained.

Ngumisi siya tapos nang-aasar.

“You're right. So Good luck.”

Bumuntong hininga ako tapos napalabi. “I don't think so that I have a luck.”

Tumawa siya sumimangot naman ako.

“Pero alam mo, sissy. Kung aayusin ng mas mabuti yung si Edmon. I'm sure may ipagmamayabang din yon. Tapos gwa-gwapo rin--.” umismid ako saka umirap sa kawalan. Mapanuya akong natawa.

Gwapo raw?.

“Naku sis, wala ng ikinagwapo iyon. Tapos matagal tagal ang surgery kung magpaplastik surgeon.” I prankly said. She boomed a laugh.

“Ikaw talaga sisssy, natawa talaga ako sa kalokohan mo.” tawang sabi niya.

Umiiling ako. Tapos natawa nang Mapanuya. “Mas matatawa ako kapag may ikinagwapo pa iyon.”

Bakit siya ang pinag-uusapan ngayon? Anyway nagsumbong lang naman ako.

“Hwag na nga natin siyang pag usapan. Si Damon na lang may loves. Kumusta na kaya siya at kailan kaya ang uwi niya?.” I dreamingly said instead to her.

“Ay oo nga Pala.” pumalatak siya.

“Hanggang ngayon, in love ka pa rin talaga kay Damon.” nailing niyang sabi sabay tudyo.

I bit my lower lip not to surpress a smile. Kinikilig kase ako tapos boto rin si jash sa amin ni Damon. “Syempre naman, he is my first love kaya walang araw na hindi ko siya iniisip.”

Hihintayin ko si Damon kahit anong mangyare.

Pagkatapos ng aming pag-uusap ay may narinig akong katok mula sa kwarto kaya lumabas na ako. Si mama ang bumungad.

“Nandito si Edmon iha, binisita ka.” ngiting sabi ni ma. Ngumiti na rin ako kahit sa loob ako ay nagngingitngit.

Walang hiyang iyon, anong karapatan nito na bisitahin ako?.

“Susunod na lang po ako, mama.” agaran kong sabi. “Bilisan mo anak, gagawa ako ng meryenda niyo.” I nod my head and sweetly smiled.

Naisara ko pabalik ang pinto saka napasandal. Napahawak sa aking ulo dahil bahagyang sumakit sa nakakairitang jologs na yon. Bumaba na ko at hindi na nagbihis at sino ba siya para bihisan ko ng maayos?.

“Good afternoon, Victoria. Flowers for you pala.” tumingin ito sa aking kabuuan. He swallowed hardly and avoid those stares away from me. Tumaas ang kilay ko. “Good afternoon, Edmon.” pigil kong Singhalan siya.

Ngayon lang ba siya nakakita ng nakashortshort at spaghetti strap?.

He brought a flowers too, and thats my favourite flower! Pero hindi ko na paborito alam na ni jologs kaya ayaw ko na rin.

Pero nandiyan ang parents namin. Kaya ngumiti ako sa kaniya saka kinuha ang bulaklak. “Thank you, Edmon. I really appreciate it.” bahagya kong sinimot ang bulaklak. Halos gusto kong mapaiyak sa bango nito at naiirita din.

Kita kong ngumiti siya roon. Sinamaan ko siya ng tingin through his thick eye glasses.

Magiliw naman kaming iniwan ni ma at pa para makapag-usap kami ng maayos.

I look at Edmon and I am Secretly throwing a dagger through my eyes and I said to him through my looks that what are his doing in here.

“Anong ginagawa mo dito?.” kasalukuyan kaming nasa sopa nakaharap siya sa akin. Ang pagitan namin ay ang mini table. Doon ko nilapag ang bulaklak, iyung padabog na halos manlanta iyon.

He scoffed and then cleared his throat. As usual yung suot niya nakakainis sa paningin ko.

“I'm here to talk about us.” he stuttered a bit and bow his head.

I knotted my forehead. What about us? Anong tinutukoy niya? Nagpapatawa ata talaga ito puwes hindi ko gusto. Paladesisyon pa naman to.

“Alam mo naman ang tungkol sa atin, hindi ba Edmon?. May limitasyon tayo sa isat isa. Hindi pa ba malinaw sa'yo.”I straightly said in him. Umirap ako saka humalukipkip.

Ewan ko ba kung ano ang nangyare sa mata niya at hindi diritso ang titig nito sa akin. Pansin kong umiiwas itong mapadako ang mata sa katawan ko. Masyado siyang maarte.

“I understand your side, alam kong hindi mo rin ako gusto. Pero papatunayan ko sayo na gusto kita. Nandito ako para manligaw.”paliwanag niya. Ang tapang naman, malakas ang loob. Pa salamat siya at mayaman.

Ngumisi ako yung nakakairita sa paningin niya.

“Hindi ko naman sinabing gustuhin mo ako pabalik. I will just try if you give me a chance.” patuloy niya pa.

“That's all?.” I sarcastically asked.

“Victoria...” lumunok siya. Mukha g maiiyak. Umismid ako sa iyakin na to.

“May iba akong gusto at hindi kita gusto. Kaya itigil mo na ang kalokohan mo.” I prankly said. Pabalang kong Sinamaan siya ng tingin.

“I won't stop my feelings and it can't be. Even if there's someone in your heart, its killing me that wants me to give up.” madrama niyang bulas.

Hindi ako nagsalita. Nanatiling blangko ang aking tingin sa kaniya.

“But I'm sorry, I won't ria.” he stopped. Ayaw niya palang sumuko, tignan na lang natin kung sino ang iiyak sa huli.

I want a condition. Matagal ko na kase itong naisip. I want Damon with me alone not this in front of me.

“Sige, bahala ka. Papayag naman ako basta may kondisyon.” simula ko sabay ngisi. Nagtaka ito ngunit tumango kalaunan. He sighed in relief.

“Anyting for you, I will do it.” madamdamin niyang sabi. Iyong tinuturing reyna ako sa paningin niya.

Anything pala huh...tignan natin kong makaatras pa siya.

“Kumbinsihin mo ang mga magulang mo na ipasekreto ang kasal natin.” I said while smirking.