29. Bölüm: Geceye Kazınan Yemin
Avludaki sessizlik, Devran’ın son sözlerinin ardından daha da ağırlaştı. Sanki taş duvarlar, adamın “Onurumdan vazgeçmem,” deyişini içine çekiyor, hiç unutmayacakmış gibi saklıyordu.
Sahra, hâlâ elinin içindeki sıcaklığı hissediyordu. Devran’ın parmakları, birkaç saniye önce onun elini kavrarken ne kadar kararlıysa, şimdi de o kararlılığın yankısı teninde dolaşıyordu.
Elif, birkaç adım geride, sessizce onları izliyordu. Küçük yüzünde karmaşık bir ifade vardı; bir yanda babasına duyduğu kırgınlıklar, diğer yanda onun annesi için dövüştüğünü duyup gördükten sonra içini kaplayan tuhaf bir gurur.
Devran, Sahra’nın elini yavaşça bıraktı ama tamamen çekmedi. Sanki aralarında görünmez bir bağ kalmıştı.
“İçeri geçin,” dedi, sesi biraz kısılmış, gün boyu bağırma
