Change of Heart

Kabanata 5

Because of Love

I don't really remember that I was supposed to pick him up at the clinic yesterday. Actually, I don't mean what I said, I just said that for him to stop insisting to take me to the classroom, especially since he was injured. But now that he's here in front of me and telling me this, makes me feel guilty.

Alam ko ang pakiramdam na naghihintay pero hindi naman sinisipot. Red, did that to me many times before our breakup. Duon ko din na-realize na he felt out of love because he suddenly became cold.

I know that he’s showing the sign pero binalewala ko dahil mahal ko siya. Iniintindi ko siya dahil mahal ko siya. Iniintindi ko kahit mali dahil mahal ko siya. All of what I did before was because of love, and I broke up with him, because of love. Because I don’t want to see him suffering from pain anymore, lalo na kapag naiisip ko na hinihintay niya nalang ako na break-an siya. At nung napatunayan ko na ganun nga, ay mas lalo lang naging mahirap at masakit ang lahat para sa aming dalawa.

It hurts. It really d*mn hurts.

“Belle? Are you okay?”

Napakurap ako ng marinig ang boses ni Nate. Natulala na pala ako ng ilang minuto. Magkasalubong na ang kilay niya ngayon habang tinatantsya ang reaksyon ko.

“Uhm. I’m sorry. Nakalimutan ko.” Mahinang sambit ko.

“Nakalimutan o kinalimutan?” mariin na

aniya at bumalik muli ang matalim na mga mata sa akin.

I sighed heavily. “Nakalimutan.” Pagdidiinan ko. “I’m not lying here. Nakalimutan ko talaga.” Ulit ko pa. “Pasensya na.”

Nakita ko na natigilan siya ng ilang sandali pagkatapos ay sinuri ang kabuuan ko. Nangunot naman ang noo ko sa ginawa niya.

“What?” nagtatakang tanong ko.

“Are you okay?” He asked worriedly. Nagtataka ko naman siyang tiningnan. “Narinig ko ang nangyari sa classroom niyo kahapon. Your friend told me.” aniya.

Oh? Kumalat na siguro ang nangyari sa classroom kahapon. Paanong hindi kakalat eh may pakpak ang balita, kaya bakit pa ako magtataka. Sa dami ba naman ng estudyanteng naki-usyoso kahapon. May mga lower year and higher-level pa nga ang nanuod, akala mo ay nanunuod ng sope opera. Wala naman ibang ginawa kundi manuod, imbis na tumulong para sumaway at umawat.

Umirap ako. “It’s none of your business, monkey.” Aniya ko at tuluyan na siyang dinaanan.

“What did you just call me?” sumusunod na tanong niya. Hindi makapaniwala sa narinig.

I sighed again. “Monkey.” Ulit ko.

“Sobra ka naman sa akin. Ang gwapo ko naman para tawagin mong unggoy.” Aniya. Natawa naman ako.

"I repeat, it's none of your business. Besides, its suits you better. You look like a monkey that suddenly climbed up on a tree. It's not even a banana tree, so why would you climb on it anyway...huh? Monkey?" panunuya ko pa.

“Stop calling me that. Ang pangit pakinggan.” Iritadong sambit niya.

“Mas pangit kaya yung unggoy, matsing, tsunggo.” Natigil ako sa huling sinabi at mas natawa lang.

"Stop it, it's not even funny. And don't you dare try to call me one." He scolded me.

I shrugged and just smiled. Ang sarap kayang asarin ng mga taong sobrang pikon.

“Umakyat ako dahil may kinukuha ako. Sumabit yung shuttle c**k sa puno kanina nung naglaro kami kaya kinaylangan kong kunin para maibalik sa may-ari.” Pagpapaliwanag niya pa habang patuloy na sumusunod sa akin.

“Why don’t you buy a new one anyway, kaysa sa umakyat ka sa puno?” tanong ko.

“Bibili pa talaga ako kung pwede ko naman na kunin nalang? Besides, its expensive, I just borrowed it from my cousin. He’ll get mad if he finds out. May sentimental value pa naman ‘yun sa kanya.” He replied back.

“Tss. Hindi dapat pinapahiram yung mga bagay na may sentimental value sa atin. Kung ayaw mong mawala, ingatan mo.” Sambit ko at hinarap siya ng nasa tapat na kami ng aking classroom.

Bahagya siyang natigilan at napaisip. Nakitaan ko din iyon ng pagkamangha.

"Alright, I’ll take note of that.” Nakangising sambit niya.

I shook my head then sighed. “Pasok na ako.” Paalam ko pero hindi pa man ako pumipihit patalikod ay mabilis niya na akong pinigilan.

"Wait! about what happened yesterday." He said and held my arm. “Hindi mo na dapat ginawa ‘yun. Hinayaan mo nalang sana sila na mag-away.”

I groaned at muli siyang hinarap. “Thanks for the concern but I’m not that kind of a person. Hindi ako nanduon para manuod lang, I did that because I saw someone crying and hurt. I just want to help, and stop them so I can continue with my work. At bakit naman hindi, Kung alam ko naman na may magagawa ako para makatulong? Kung hindi ko ‘yun ginawa hindi sana sila tumigil kahapon.”

Nangunot ang noo niya. “At anong kapalit? Ang mapahamak ka? Mas importante pa sila sayo kaysa sa sarili mo?”

I sighed. He got a point, pero… ewan ko ba. Hindi ko na napigilan ang sarili ko kahapon.

“Sa susunod na may mangyaring ganyan, make sure you won’t get hurt. It you can’t promise me that then I won’t allow you to bring yourself in danger just to save someone else.” He said seriously.

Nangunot ang noo ko sa sinabi niya especially when I felt something different when he said that. “Bakit mo ba ito ginagawa?” nagtatakang tanong ko at sinulyapan ang hawak niya sa akin.

He withdraw his hand and put it inside his pocket before he backed away. “Nag-aalala lang ako para sayo. Bawal na bang mag-alala?” tanong niya at tumaas ang kilay.

I doubt that. Nag-aalala ba talaga o…I sighed, nevermind. “You don’t have to worry about me, kaya ko ang sarili ko.” sagot ko.

“Just wanna make sure.” Aniya at umatras na. “I’ll see you again later.”

Before I could protest, he had already walked away. I sighed again and shook my head before I finally went inside my room.

See me again later? does he mean that he wants us to see each other again? but for what? I sighed and shook my head when I realize something. I concluded that it was definitely because he has a crush on me. Obvious naman sa mga kilos niya. The way he holds my arm and cares for me, and the way he wasted his time coming here and asking me those questions. He even suddenly become so possessive, even if we’re not that close.

My class ended quickly again that day. I was fixing my things on my arm chair when Set approached me. Binalingan ko siya at nginitian bago ipinagpatuloy ang pagliligpit.

“Belle.” Tawag niya sa akin.

“Bakit?” tanong ko habang ipinapasok ang ballpen at binder.

“I’m sorry sa nangyari kahapon. Hindi ko na napigilan ang sarili ko na sumugod pabalik. A-ayos ka lang ba? Wala bang masakit sa’yo?” Tanong niya.

Kanina ko pa napapansin ang pasulyap-sulyap niya sa akin at ramdam ko din na gusto niya akong kausapin. Siguro napansin niya na may ginagawa ako kaya hindi na siya nag-abalang lumapit, o dahil... nahihiya siyang lumapit.

I understand him though, I get through the same feeling nung nag-away kami noon ni Alisha dahil lang sa hindi kami nagkasundo noon sa isang project, so eventually we joined different groups. Ganitong-ganito din kami nuon, hirap na lapitan ang isa’t isa para humingi ng tawad, though ako ang unang gumawa ng paraan syempre. My pride is not that high at ayaw kong patagalin ang hindi namin pag-uusap. Dahil kung patatagalin namin ang away at hindi din kami mag-uusap, hindi din naman kami magkakabati.

Kaya naiintindihan ko ang nararamdaman niya, at ngayon na nagkaroon na ng lakas ng loob at pagkakataon ay saka lang siya lumapit.

I closed the zipper of my bag before I faced him. Don't mind me, I'm okay. You should think about your friendship with Stan. Have you two talked? How ‘bout Sabina? Nag-usap na ba kayo?”

“I already said my apology to Sabina pero si Set. Hindi ko alam kung pa’no siya kakausapin. Hindi siya pumasok ngayon. Nahihiya din akong pumunta sa kanila.”

“Lye low na muna siguro kayo. I think he needs space. Kausapin mo nalang siya kapag hindi na mainit ang ulo or kapag ready na siyang makipag-usap sa’yo.” sambit ko.

Tumango siya at bumuntong hininga. “Right...Ano? Uwi ka na? Hatid na kita sa inyo.” Nakangiting aniya pagkatapos sulyapan ang bag ko.

I laughed and tilted my head. “Hindi mo ba yayayain si Sabina?”

“As you said, we needed space. And I don’t think it's right for me to bring her home. Mas magagalit lang sa akin si Stan kapag nalaman niya.”

Nagkibit balikat ako. “Okay, ikaw bahala, pero kasama ko si Alisha ngayon. Okay lang ba?” tanong ko.

Natawa siya. “Of course. Lagi naman talaga kayong magkasama kapag umuuwi. Maliban nalang nung mga time na si Red and kasama mo.”

Nawala ang ngiti sa labi ko ng banggitin niya si Red.

“I’m sorry, Belle.” Agap niya. “How insensitive of me. I’m sorry.”

Umiling ako at isinabit na sa likod and bag ko. “Okay lang. Hindi na dapat ako apektado.”

“Na banggitin ang pangalan niya?” tanong niya na binalingan ko naman. “I’m sorry, I’m just curious.”

Muli akong napailing. “Yeah.” Why else would I refuse? it's true anyway?

Iniiwasan ko naman talaga si Red, ni ayaw ko nga siyang nakikita, o naririnig man lang ang pangalan niya. Ewan ko, parang ang sakit sa pandinig, at nakakairita sa tuwing nakikita ko siya.

“I’ve learned that it’s better to not hear his name nor think that he existed.” Sambit ko.

“Ouch. Parang ang sakit naman niyan.” Aniya.

I laughed and shook my head.

“Effective naman ba?” tanong niya nang magsimula kaming maglakad palabas ng classroom.

“I think so?” Sagot ko.

Naramdaman ko naman ang pagtapik niya sa likod ko. “Okay lang yan. Makakamove on ka din.”

I hope so too. Ang hirap kasi na nasa iisang school lang kami. Kaklase ko pa, tapos kaylangan ko pa siyang iwasan sa tuwing nakikita ko siya, lalo na sa tuwing kasama niya ang bagong girlfriend niya. Maliban sa awkward, masakit din para sa akin.

Natigilan ako sa paglalakad ng makita si Red na inaabangan sa labas ng classroom ang girlfriend niya. Lumabas ang girlfriend niya dala ang mga libro nito. Lumapit si Red at kinuha ang dala nitong libro saka sinalubong ng matamis na ngiti. Ngumiti naman ang babae at nagpasalamat. How sweet... pero... ang sakit nila sa mata.

The girl is beautiful too, kayumanggi, hindi kagaya ko na maputi. The only difference is that she's taller and looks more mature than me, and that, she looks more Filipina than I am.

I felt envious, siguro dahil gusto ko din ang kulay niya. Kinulang pa ako sa height.

They actually look good together. Pag magkalapit sila ay nagkokompliment ang mga kulay nila, samantalang magmumuka naman akong white lady kapag itinabi sa kanya. Tapos siya, hanggang tenga ni Red, samantalang ako hanggang balikat lang niya.

Bigla akong nalungkot sa naisip. Bagay nga sila, kaya din siguro mas gusto ni Red ang babae, kasi mas bagay silang dalawa kaysa sa akin. Pero bakit? hindi naman lahat ng lalaki ay tumitingin sa itsura, ah.

Natigilan ako sa panunuri ng bumaling sa akin ang babae kasunod nang pagbaling din ni Red. Kita ko ang gulat sa mga mata nila ng titigan ko sila.

“Belle.” Bulong sa akin ng katabi ko hanggang sa maramdaman ko ang kamay nito sa balikat ko. “Let’s go.” Mahinang aniya at bahagya akong itinulak. Nagpatianod naman ako, at kagaya ng madalas na mangyari, nagsimula na naman ang tanong sa isipan ko.

Why? Why do you have to cheat on me? Why did you fall out of love? Am I boring? Am I not beautiful enough? Am I not kind enough? Am I not attractive enough or love you enough to make you stay in love?

Deretso ang tingin ko sa pathway, habang nanatili ang hawak ng kaklase ko sa balikat ko. Alam ko naman na wala iyong malisya, inaalalayan niya lang ako. Naramdaman ko din ang titig nila sa akin ng babae niya ng tuluyan naming silang dinaanan.

And just like before, I answer myself. We're both beautiful, yes, but his eyes are only for her. His eyes are also telling me that it’s because of love. Love changes people, it changes everything. Just like how… his feelings for me… change.