LUCIFER KINGDOM SERIES 1: GIVE BACK

Kabanata 7

Warning --- SPG ---

ISANG linggo wala akong ginawa kundi uminom nang uminom sa bahay. Nakuha nga lumipat sa kabilang bahay si Jayda kasama ng anak ko dahil nag-iingay at pinagbabasag ko ang mga nakikita kong bagay. May mga araw na bigla akong maiiyak tapos maaalala na naman ang mga sinabi ni Roselle.

"We give back." Umiiyak kong sabi.

"We give back not give up." Boses ng babae mula sa pintuan. Hindi ko pinansin at bagkus pinagpatuloy ko ang pag-inom ng alak.

"Jayda! Magdala ka pa nga rito ng beer!" Bulyaw ko.

"Hanggang kailan ka ba magiging ganyan, Zayn?"

"Roselle??" lumapit sa kinauupuan ko bago umiyak. "Bakit ka umiiyak? Patay na ba ako ha? ha?"

"Sorry, Honey!" Mahigpit na yakap ang ibinigay niya sa akin. Pagkaraan inalis ang mga boteng nakakalat. Inalalayan niya ako sa Cr upang ibabad sa bathtub. Pareho na kami ngayon nakababad habang nakalikuran ko siya at binubuhusan ako ng tubig nang dahan-dahan.

Naririnig ko ang pagtangis niya. Humarap ako at naawa sa kalagayan nito. Hinalikan ko siya sa labi pero kaagad tinakpan ang mukha saka ibinuhos ang malakas na iyak.

"Ngayon na konsensiya kana?" Usisa ko.

"Sino ba hindi? Pinabayaan mo ang sarili mo. Patawarin mo ako kung...kung na tiis kita. Buong akala ko makakaya mo kahit wala ako sa buhay mo pero ngayon nagpapakalunod ka sa alak. Ni hindi kana yata kumakain at natutulog."

Matapos niya akong paliguan ay nahiga kami sa kama sabay yakap ko rito. Hindi ko alam kung anong oras kami nakatulog basta natatandaan ko madaling araw ako nagising. Medyo wala na akong tama. Pinagmasdan ko ng maigi ang mukha ni Roselle. Baka kasi nananaginip lang ako dala ng kalasingan. Pero naniniwala akong totoo na ito. Kasama ko na siya ngayon.

I start to touch her cheek for a moment I kissed her lips gently. Nagigising na ang kanyang diwa ng muli kong angkinin ang labi niya. Mapusok at mainit na hatid mula sa mga labi namin. No one speaks to us. All we want is silence. Banayad kong hinawakan ang magkabilang braso niya saka diniinan ang pagkakahawak. Sa puntong ito iyon ang naging dahilan para umungol siya ng napakalakas.

She was wet enough to hold my delicate part. I could not help but touch her chest. I really miss doing it.

"Uh....oh....uhmmm..." Limiyad siya matapos kong hawakan muli ang maselang bahagi.

"Kung hindi man kita mabubuntis I'll make sure you enjoy what we do." Pabulong kong pang-aakit dito. Ngumisi ako nang tingnan niya ako.

Pinadapa ko siya. Rinig kong nagmura siya as I ate her p***y. Napuno ng halinghing at ungol ang kabuuan ng kwarto. Nagsisimula na akong mag-enjoy. Marahan ko siyang hiniga at pagkuwan ay ipinasok ko ng dahan-dahan ang sandata ko sa kanya p***y. Para siyang sinasaniban ng bad spirit dahil sa sunod-sunod kong pagbayo. Naging aggressive lalo ang mga kamay ko sa kanyang dibdib kahit abala ang balakang ko kakababa at taas. Nagsisimula na siyang magwala dahil sa sarap. Alam kong matagal na niyang hindi nararamdaman ito kaya ganito na lamang siya kung sarapan sa ginagawa namin.

Pagkaraan siya naman ang umibabaw sa akin. Wari may hinahalo ito habang pareho kaming nawawala sa sensasyon. Nababaliw na kami. Kulang na lang at pareho na kami sasabog sa sobrang init. Dahan-dahan, sunod bibilisan. Ganito siya makipaglaro. Nakukuha niya kong sabunutan dahil sa sarap nitong pangangabayo sa akin.

Hanggang sa narinig ko ang mahahabang ungol namin pareho. Together we reached the once-in-a-lifetime joy.

Sabay kami lupaypay nang mahiga. Naramdaman ko na lang may tumatamang sinag ng araw sa mukha ko. May malamig na kamay akong naramdaman humahaplos sa dibdib ko pababa sa boxer. Sinusubukan niyang matigasin pa lalo ang alaga ko. Pinigilan ko siya.

"Mag-breakfast muna tayo." Aya ko.

"Matulog pa tayo. Hayaan muna natin ang mga tao sa magulong mundo." Halik sa labi ko.

"Hindi kana ba ulit aalis sa piling ko Roselle??"

"Hindi na. Ngayon na patunayan kong hindi mo kayang mawala ako sa piling mo. Sana na patawad mo ako."

"Simula ng makita kita nakuha kong magpatawad sa isang tulad mong masarap...magmahal. Kung anu-ano iniisip mo."

"Zayn."

"Hmm?" Tanaw ko rito habang haplos a ng buhok. Naghawak kamay kami. "Puwede ba sabay natin tapusin ang problema na magkasama?"

Ngumiti ako, "Iyan ang gusto kong marinig mula sayo. Dahil diyan pumapayag ang Asawa mo sa gusto mong mangyari."

"Mahal kita, Zayn Bangelio."

"Mas mahal kita Misis ko."

Sana ganito na lang. Walang problemang kinakaharap. Sana tulad pa rin nang dati na wala gaanong problema kung hindi thesis na gagawin. Sana kaya pa maibalik ang nakaraan na gawain para hindi kami mahirapan sa magulong mundong ito.

Namasyal kami. Pinili namin maglakad habang magkahawak kamay. Minsan lang namin gawin ito dahil sa abala siya sa trabaho.

"Honey, ang saya ko." Sabi nito nang makarating kami sa Headquarters ng Viper Berus.

"Dahil sa akin?"

"Oo at higit pa ito sa mga natanggap kong regalo tuwing birthday ko."

"Uhm honey."

"Bakit?"

"Gusto mo ba ampunin na lang natin si Zee?" Matagal bago ito sumagot. Baka mabigo lang ako kung sakali.

"Bakit pa aampunin?" Sabi ko na nga ba, "Anak mo si Zee kaya bakit aampunin mo kung may karapatan ka sa kanya."

"No. I mean," I sigh. "Gusto ko ikaw na ang maging Mommy niya for good. Naiiintindihan mo ba pinupunto ko?"

"Paano si Jayda? Mama siya ni Zee. Isa pa, parang aalisan natin ng karapatan ang tao kapag ako ang kilalanin ng Anak mo."

"Hindi natin siya aalisan ng karapatan. Ang gusto ko lang sa papel ikaw ang Mommy niya. Babaguhin natin ang birth certificate niya. Gaya ng pagkakaalam nila mom, dad, at ni Atty."

"Kailangan pa rin natin ng pagsang-ayon ni Jayda." I nodded bago dumating ang buong Viper. May konting salu-salo ginanap dito para kay Desirie. She will be leaving next week to work far away.

Tutal wala pa naman daw siyang lovelife pagtutuunan muna nito ang paghahanap-buhay. Nang upang makatulong sa kanyang daddy na matagal nang nakikipagbaka sa ibang bansa. Malaki ang kompanya na hahawakan doon. Hindi man madali ngunit naniniwala kami na kayang-kaya niya itong gaDesirie.

"Sana kahit na anong mangyari buo pa rin ang Viper. Nakakakungkot man ang pagkawala ng iba natin kasama pero masaya pa rin ako dahil nandito kayo Reign, Bebsie,  Thania, at Roselle." Mangiyak-ngiyak na sabi ni Desirie sa mga kaibigan.

"Buo pa rin ang Viper Berus. Dumaan man ang mahabang panahon. Dumating man ang pagtanda natin I'm sure maraming memories ang maaalala natin kapag nagkita-kita muli tayo." pahayag ni Reign.

"Sa ngayon mga VB babalik muli ako sa guam. Nagbigay lang ako ng oras para sa inyo." Paliwanag ni Bebsie.

"Okay lang. Importante palagi kapa rin mag-iingat doon." Sabi ng asawa ko.

"Naman, aba, ikakasal pa kayo ni Erdem, ano?" Natahimik si Bebsie ng banggitin ni Thania ang kasal.

"O-oo, ikakasal pa kami."

"Eh, ikaw ba Thania? Wala pa rin?" Usisa ni Reign.

"Sa ngayon may nanliligaw pero hindi pa sure kung sasagutin."

"Ano ba naman 'yong kilalanin mo siya ng husto. Papayag ka ba magpaligaw kung wala kang nararamdaman?" Natatawa nitong sabi pa.

"Oo nga ano? Pero thanks talaga Reign."

"Oh bakit?"

"Dahil ikaw ang dahilan kung bakit naiwasan namin ang mga gulo."

"Dapat sarili ninyo ang pasalamatan. Dahil nagawa ninyo pa rin magbago kahit nakasanayan niyo makipag-away at masangkot sa gulo. Saka ang tatanda na natin. Hindi na tayo mga bata para sumali pa sa mga gulo."

"Thanks talaga,"

"Wala 'yon. Kung hindi naman dahil sa inyo baka hindi ako nakapagtapos ng pag-aaral at hindi ko nakilala si Cedric."

"Mabuti ka pa..."

"Oh, tama nga 'yan. Itigil mo na ang pagkukumpara sa iba dahil may kanya-kaya tayong kakayanan at galing." Sabat ni Desirie.

"Cut the drama. Party ito girls!" Masayang sabi ng asawa ko. Lahat kami tumingin sa kanya. Niyakap siya ng lahat. "Oh, anong meron bakit ganyan kayo makayakap?"

"Hangang-hanga ako sayo, Roselle. Napaka-tapang mo!" tatango-tango si Thania.

"Tama. Isang malaking blessing ang makayanan mo ang lahat ng pagsubok sa buhay. Pero huwag kapa rin mawawalan ng pag-asa. Ipipihit ka ng Dios sa bagay na alam niyang doon ka nararapat." Dugtong  ni Reign.

"Basta nandirito lang kami mga kaibigan mo. Kahit na ano mangyari hindi ka namin iiwan, as a leader." Naiiyak na sabi naman ni Desirie.

"Alam namin hindi ka pababayaan ng asawa mo. Sus, si Zayn pa. Kahit sabihin nagkamali siya ng ilang beses hindi kapa rin iniwan kasi mahal na mahal ka niya." Nakangiti sa akin si Bebsie habang sinasabi ito sa asawa ko.

"Desirie, Thania, Bebsie, at Reign kung hindi dahil sa inyo baka sumuko na ako sa kaibigan ninyo pero syempre sabi nyo nga mahal na mahal ko siya. Ayokong mawala ang isang Roselle Bangelio sa buhay ko. She's my life. She's my everything."

Niyapos ng asawa ko ang dibdib at beywang ko.

"Sus, huwag mo na ako bolahin pa."

Kinurot ko ang pisngi, "Hindi po kita binubola, Mahal kong asawa."

"Ah basta! Kapag okay na lahat may isang eksena na makokompleto tayo at hindi na ako makapaghintay sa araw na 'yon." Kinikilig na sabi ni Desirie.

"Kailan naman kaya 'yon?" Si Thania.

"Ah basta, darating din ang araw na 'yon. Magkru-kruz ang landas natin lahat sa hindi inaasahang pagkakataon." Sabay-sabay kami tumawa sa mga pinagsasabi ni Desirie.

Kung mangyari man ang araw na 'yon. Siguradong okay na kaming lahat. Hindi na kami magkakagulo-gulo pa. Tatawa na lang kami sabay-sabay at kakain na masayang magkakasama.

"JAYDA!" pagkagaling namin sa Headquarters nag-groceries kami. "May binili ako para sa inyong mag-ina." Masayang sabi pa rin ng asawa ko.

Lumabas ang mag-ina sa kuwarto. "Roselle, nandiyan na pala kayo. Puwede ko ba iwan muna si Zee sa inyo?"

"Saan ka pupunta?"

"May na applayan akong trabaho sa grocery store."

"Bakit?"

"Para may pantustos sa anak kong si Zee."

"Pero bakit? Nandito naman kami ni Zayn. Aalagaan namin si Zee at syempre pati na ikaw."

"Nakakahiya na sa inyo,eh."

"Ngayon kapa nahiya. Huwag kana tumuloy saka may pag-uusapan tayo tungkol kay Zee." Tingin sa akin ng asawa ko.

"Tungkol kay Zee? Bakit?"

"Oo, alam mo naman siguro 'yong tungkol sa last will ni Lola Susana. Si Zee ang akala nilang anak namin ni Zayn. Sa birth certificate niya ako ang ilalagay na mommy."

Marahan nakatingin sa akin si Jayda. Mukhang mahihirapan kami na papayagin siya.

"Wala na ba ibang paraan?"

"Birth certificate ang hinahanap ni atty."

"Pag-iisipan ko." Malungkot itong yumuko. Kinuha ko sa kanya si Zee at pagkaraan iniwan ang dalawa para maglaro kami sa kuwarto. Mayamaya pumapasok si Roselle.

"Mukhang mahihirapan tayo ikumbinsi siya." Bungad niya.

"Ganoon din ang pakiramdam ko."

"Kailangan natin 'yon lalo nga sinabi mo na hawak ng kapatid mo ang kompanya hanggat hindi pa naibibigay sayo ang kalahating mana."

"Siguro masinsinan natin kausapin si Jayda." Sabi ko sabay kuha sa akin si Zee.

"Lalabas lang kami ni Zee. Gusto mo ba smagsama. T

"Hindi. May pinapagawa sa akin na files si mommy tungkol sa mana ni lola."

"Okay, si Jayda na lang isasama namin." Nagmamadaling lumabas ng kuwarto ang dalawa.

Wala na akong inaksaya na oras. Tinapos ko na saka ipinasa email ang bawat impormasyon. Lumabas ako saglit para uminom ng tubig nang makita ko si Jayda nagwawalis sa labas ng bahay.

"Hindi ka sumama sa dalawa?" Siyang nagpatigil ng pagwawalis nito.

"Hindi. Marami akong gagawin ngayon sa bahay. Hinayaan ko muna para kahit paano malapit ang loob ni Zee sa asawa mo."

"Okay," papasok na sana ako ng tumawag muli.

"Nahihirapan ako mag-decide. Hindi ko yata kakayanin kung mawala sa akin si Zee." Humarap ako. "Mahal na mahal ko si Zee at siya na lang ang tanging kamag-anak ko."

"Hindi siya malalayo sa iyo."

"Alam ko. Sinabi na nga sa akin ni Roselle. Kaya lang, parang ang hirap. Lalaki ang bata na ikaw, at si Roselle ang kikilalanin niyang magulang. Habang ako kilalang yaya."

"Ang importante nakakasama mo siya hindi ba? Isa pa, hindi ka mawawalan ng parte kung maibigay na sa anak ko ang mana."

"Pag-iisipan ko."

"Bakit kasi ikinukulong mo ang sarili sa bahay na ito? Maaari ka maghanap ng lalaki na maaari mong ibigin. Walang pipigil sayo."

"Iyon na nga ang gusto kong sabihin." Lumapit sa akin, "Gusto kita maging asawa." Itinulak ko ng akmang hahalikan ako.

"Are you crazy?!"

"Maaari. Baka nga siguro baliw na ako sayo. Ganito na lang Zayn bakit hindi mo iwan si Roselle tapos tayo na lang magsama. Tutal anak natin si Zee mas okay walang problema. Iniisip mo kung hindi ako pumayag sa plano ninyo paano ang kompanya?"

Humalakhak ako na may halong inis.

"Nababaliw kana nga yata! Puwede ba Jayda? Bawas-bawasan mo ang kabaliwan ha? Bakit ko naman gagawin iwan ang asawa ko ng dahil sayo? Tandaan mo, si Zee ang habol ko, ang mana, ang kompanya. Ikaw? Hindi kita kailangan sa buhay ko o sa buhay namin ni Roselle."

"Kung ganoon hindi na talaga magbabago isip mo?" Natatawa ako. Sukdulan na siya. Wala na sa lugar ang ikinikilos niya.

"Goddammit."

"Sige, bukas na bukas aalis kami ni Zee!" Papasok sana sa loob ng pigilan ko.

"Subukan mo ilayo ang anak ko. Sisiguraduhin kong hindi mo na makikita si Zee." Banta ko.

"Coming from you? Baka nakakalimutan mo ako ang NANAY ni Zee!"

"Baka rin nakakalimutan mo ako ang DADDY ni Zee." Gigil ko.

"Kahit magharap tayo sa korte ako ang mananalo rito!"

"Talaga? Sige nga paano kung tanungin ka kung paano mo bubuhayin ang bata? May pera ka ba? May hanap-buhay ka ba? May tutulong ba sayo kapag wala ka? Isipin mo, mananalo ka dahil ikaw ang ina ng bata pero sa kahit anong proseso ako pa rin ang panalo." Binitiwan ko siya at kaagad pumasok.

"Hinahamon mo ba talaga ako?!"

"Kung palalag ka?!"

"Tandaan mo ito Zayn. Bago mangyari ang binabalak mo maitatago ko sayo si Zee!!"

"Paano kung ipadampot kita sa pulis?"

"Paano kung ipa-DNA Test natin si Zee para malaman kung sino totoong mommy niya?" Natigilan ako. "Ano? Hindi ka makasagot, ano? Wala kana laban kapag DNA na ang ginamit ko laban saiyo."

"Huwag mo hintayin na umabot pa tayo sa korte." Sabi ko na lang.

"Kung ako naman kasi tatanungin mas okay iyon para malaman nila na si Mr. Zayn Bangelio ay nagka-anak sa ibang babae. Ano na lang ang sasabihin ng mommy at daddy mo?"

"And so? At least anak ko siya. Dugo ang nananalaytay sa kanya!"

"Ewan ko sayo. Basta tatandaan mo ito. Kapag hindi mo ginawang iwan ang Roselle na 'yan hinding-hindi mo na makikita si Zee. Goodluck sa pagbagsak ng pamilya mo." Kuyom ang kamao ko ng layasan ako.

ISANG UMAGA, abalang pinaliliguan ni Roselle si Zee ng makababa ako mula sa kuwarto.

"Good morning,"

"Good morning, Honey..."

"Bakit ikaw ang nagpapaligo kay Zee, na saan si Jayda?"

"Lumabas. Binigyan ko muna ng time para sa sarili."

"Ikaw, hindi ka ba papasok?"

"Naka-leave ako." Abala itong nakikipag-bulagaan kay Zee. Lumapit ako saka hinawakan ang kamay ni Baby.

"Hi, Zee. Solong-solo ka namin ngayon ni Mommy." Bumungisngis ito.

"Baby, say Da--ddy. Daddy."

"D-Da-dada..." Bungisngis na naman.

"Hon, Dada raw!" Tuwang-tuwa ang Asawa ko.

"Baby, say Mo-mommy. Mommy." Sabi ko.

"Mimi! Mimi!" Kasabay 'nun tinuro-turo si Roselle. Sabay kaming tatlo tumawa hanggang sa matapos itong maligo.

Pinapalitan namin siya ng diaper ng magsalita si Zee.

"Mimi, Mimi."

"Yes, Anak?"

"Mimi...mimi..."

"Ang cute, cute--cute talaga ng anak ko!" Piniga-piga ang pisngi.

"Syempre, kanino pa ba magmamana?" Mayabang kong tanong.

"Syempre, sayo!"

"Nice. Kaya ikaw Zee be nice kay Dada at Mimi ha?" Para ba nauunawaan ang sinasabi ko dahil ngiti nang ngiti.

"Hon, sana sa atin na talaga si Zee." sabi nito ng buhatin. "Kahit man lang si Zee ang baby natin masaya na ako."

"Pero mas masaya kung sa atin mismo galing hindi ba?"

"Alam mo naman na hindi pupuwede." Malungkot nitong ibinaba si Zee sa crib.

"Hon," yakap ko. "Sorry ha? Pero tama ka. Okay na sa akin kung si Zee ang Baby natin. Aalagaan at pakamamahalin natin siya."

"Nakausap mo na ba si Jayda? Pumayag na ba siya?"

"Ahh, oo..."

"Talaga? Ano pa sabi mo?"

"Hindi naman kako paaalisin natin siya sa bahay kaya makikita at makakasama pa rin niya si Zee."

"Ang bait talaga si Jayda. Kung sa iba 'yon baka hindi na pumayag. Baka nga itakas pa ang baby kung ayaw pumayag na pakasalanan o panagutan." Natahimik ako at nag-isip.

"Kung gusto mo bukod kay Zee mag-ampon pa tayo ng isa pang-Baby?"

"Seryoso?"

"Oo, gusto mo ba?"

"Oo naman. Kaya lang...iba pa rin talaga kung galing sayo o sa akin. Eh, ano kung mag-isa pa kayong anak ni Jayda??" Nanlaki mata ko sa sinabi nito. Para ba hindi pinag-isipan.

"Baliw ka ba?!"

"Haha! Joke lang naman. Hindi na mabiro ito."

"Hindi magandang biro 'yon. Naiisip ko pa nga lang nasusuka na ako." Inis kong sabi.

"Oo na, pero sabi mo wah mag-aampon tayo ha?"

"Pangako ko sayo. Palakihin muna natin si Zee saka tayo mag-ampon ng isa pa. Kahit babae puwede na."

"Maganda 'yon. Pero mas okay kung kasing age ni Zee."

"Bakit?"

"Para hindi malayo agwat nila."

"Ayoko. Isa pa, once ampunin natin ang isang batang babae ayoko malaman niyang ampon lang siya."

"Kung sa bagay. Tiyak hahanapin niya ang tunay niyang Nanay." Malungkot nitong sabi.

"Basta pangako, kapag nag-birthday na si Zee ng isang taon at kapag binigay na ang mana saka tayo kukuha ng batang babae sa bahay ampunan. Okay ba?"

"Yes!"

"Tara ipasyal natin si Zee sa park para makalanghap man lang ng sariwang hangin." Nag-nod pagkaraan ay masaya namin tinungo ang park ng subdivision. Masayang plano ito para sa bubuuin namin pamilya. Sana tuloy-tuloy na ito. Sana huwag nang magmatigas pa si Jayda sa kagustuhan nito. Sana ipihit ng Dios ang sitwasyon ng sa ganoon ay maging happy family na kami ni Roselle.