Animo'y hindi nadarama ni Jiro ang bawat pagpatak ng ulan mula ng makababa sa jeep. Nakatayo lang siya roon sa gilid ng kalsada at malayo ang tanaw. Malayo ang lakbay ng isip. Hanggang sa unti-unting lumalaki at lumalakas ng bahagya ang bawat buhos nito. Hindi na rin niya namalayan ang mga luhang kusang umagos sa kanyang mga mata nang madama ang matinding sigid ng lungkot sa kanyang puso. Unti-unti, muling kinakain ng lumbay ang kanyang buong pagkatao.
“Nasaan ka na ba, Carmela?” tanong ng isip niya.
Huminga na muna siya nang malalim bago muling nagpasyang pindutin ang button ng doorbell. Inayos din niya ang kanyang sarili at inihanda ang mga ngiting isasalubong para kay Carmela. Subalit mabilis ding napawi ang mga ngiting iyon nang iba ang bumungad sa kanya ng bumukas ang pang-isang tao
