Iminulat ni Carmela ang mga mata at napatitig sa kisame ng kanyang silid sa salubong na kilay. May pagtataka sa kanyang mukha habang patuloy na naglalaro sa kanyang isipan ang naging panaginip.
Sa mga nakalipas na taon ay madalas na dumadalaw sa kanyang panaginip si Jiro. At sa mga panaginip na iyon ay madalas lang itong nakatanaw at nakatitig sa kanya sa malayo. At kahit malayo ay nababanaag niya kung gaano kalungkot ang mga mata nito.
Nagtatagpo ang kanilang paningin at hindi nito kailan man inihiwalay ang tingin sa kanya pero napansin niyang mas lalo lamang lumulungkot ang mga mata nitong nakatitig sa kanya.
Bihira lamang niya mapanaginipan ang ilang mga alaala na magkapiling sila at madalas ay nakatanaw lang ito sa kanya at puno ng kalungkutan ang mga mata.
Subalit iba ang naging p
