Saatlerin geçmek bilmediği, güneşin doğmağı bu konakta artık zaman çok hızlı akıyordu. Ne ara uyandım da akşam olmuştu diye düşünüyordum çoğu zaman. Çünkü gözümü açmamla kapatmam arasındaki salise zamanı kadardı günler.
Zamanı iten, akıp götüren şey Fırat olmuştu.
İstanbul’a gidip gelişinin ardından günler geçmişti. Ama ben hala bana o gün söylediği sözlerin etkisindeydim. Gerçekten gidecek miydik? Buradaki hayatını, konağı, işini, gücünü, ailesini bırakıp beni yanına alıp İzmir’e gidecek miydi?
“Türkü,” yatağın içinde uzanmış kendi kendime düşünürken Fırat banyodan çıkıp ceketini giyiyordu ve aynadan bana bakıp konuşmaya devam etti. “Akşam İstanbul’a gidelim mi?”
“Akşam mı? Neden ki?” dedim gözlerimi ovalarken.
“Hem arabayı alırız. Malum geçen gitmeme uçakla geldim. Hem de gezer,
