Thylane
“O, bakit malungkot ka, girl?”
Napaigtad ako nang biglang magsalita si ate Maximo na kalalabas lamang ng opisina niya.
May hawak pa itong mga papel na hindi ko alam kung para saan.
Pilit akong ngumiti rito, saka nagbaba ng tingin. “Wala po, masama lang ang pakiramdam,” pagdadahilan ko na ikinaayos nito ng tayo.
Pinanlakihan niya ako ng mga mata. “Naku ka! Edi dapat ay nagpapahinga ka ngayon, girl! Ako ang pagagalitan ng Momshie mo, e! Teka...”
Amba itong dudukot ng telepono nang mataranta ako. Agad ko itong pinigil, saka mabilis na inilingan.
“H-Hindi na po, kaya ko naman po. Headache lang po ito, hindi naman gaanong nananakit,” sabi ko kaya napatikhim ito.
“O, siya. Sabihin mo lang sa akin kapag hindi mo na kaya, ha? Aalis muna ako at may susuriin pa ako ng mga damit,
