KIR ÇİÇEĞİ +18

Mektup No: 1 "Barın... Bana bu beyaz odada, üzerinde isminin yazılı olmadığı kağıtlar veriyorlar. Bilmiyorlar ki ben senin ismini yazmayı, senin şehadet haberini aldığım gün unuttum. Parmaklarımın arasında tuttuğum bu kalem, senin bana tutmayı öğrettiğin o ilk kalem değil; çok ağır geliyor sevgilim. Dışarıda rüzgar esse, senin üniformanın kokusunu getirir diye pencerelere koşuyorum. Ama buranın pencereleri demir parmaklıklı Barın... Tıpkı senin gidişinle benim zihnime çekilen o parmaklıklar gibi. Sana mektuplar yazıyorum, postaya veremediğim, pulunu gözyaşımla yapıştırdığım mektuplar. Okuyamadığım o kitapların arasında sakladığın hayallerimiz vardı ya hani; hani bana 'Okuma yazmayı öğrenince bana ilk seni seviyorum yazacaksın' demiştin... Öğrendim Barın. Ama 'Seni seviyorum' yazamadım. Ellerim sadece 'Dön' diyebildi. Kağıt bitti, mürekkep bitti, sen gelmedin. Şimdi herkes bana 'deli' diye bakıyor. Varsın baksınlar. Eğer seni olmayan bir kapı eşiğinde beklemek delilikse, ben senin 'Kır Çiçeğin' olarak bu karanlıkta solmaya razıyım. Bu mektup da diğerleri gibi yastığımın altına girecek. Bir gün geldiğinde -ki geleceksin biliyorum- hepsini sana ben okuyacağım. Çünkü ben hala, bıraktığın o küçük kız çocuğuyum... Sadece biraz yorgun, biraz kırgın ve çokça yarım..." Hatırlıyor musun Barın? O tozlu köy yolunda bana ilk çarptığında, elindeki telsizi bırakıp düşen küfemi toplamama yardım etmiştin. Ellerim çamurluydu, utancımdan yüzüne bakamamıştım. Sen ise o sert, disiplinli sesinle değil; dünyanın en şefkatli adamı gibi gülümsemiştin bana. 'Dağlarda açan çiçekler çamurdan korkmaz ' demiştin. O gün bana sadece yardım etmedin, sen benim kurumuş toprağıma can suyu oldun. Şimdi buradaki doktorlar 'geçti' diyorlar. 'Zaman her şeyin ilacı' diyorlar. Ne büyük yalan! Zaman sadece senin yokluğunu daha çok büyütüyor içimde. Her sabah uyandığımda, karşımdaki o boş sandalyede senin üniformanı görmeyi umut ediyorum. Omuzlarındaki o yıldızların parıltısını, botlarının koridorda çıkardığı o güven veren sesi özlüyorum. Bazen koridorda bir ayak sesi duysam, 'Tamam,' diyorum, 'geldi işte. Operasyon bitti, Yüzbaşım evine döndü.' Ama kapı açılıyor ve karşıma çıkan sen değil, elinde uyuşturucu iğnelerle bir yabancı oluyor. Sana anlatamadığım o kadar çok şey var ki... Köydeki o yaşlı çeşmenin başında hala senin adını sayıklıyorum uykumda. Babamın 'Okuyup da ne yapacaksın?' diye fırlatıp attığı o defteri, sen gizlice alıp bana geri vermiştin. 'Sen okuyacaksın Gülce, sen bu karanlıktan çıkacaksın,' demiştin. Bak, çıktım Barın. Ama bu aydınlık beni çok yakıyor. Sensiz güneşin bile ısısı yok, sadece gözlerimi yaşartıyor. Vatan sağ olsun, evet... Sen hep öyle derdin. 'Biz gidersek vatan kalır,' derdin. Vatan kaldı Barın, bayrak hala tepemizde nazlı nazlı dalgalanıyor ama benim gökyüzüm çöktü. Senin al bayrağa sarılı tabutunun önünde diz çöktüğüm o an, ben sadece seni değil, aklımı da o toprağın altına gömdüm. Şimdi bu dört duvar arasında, sana ulaşmayan bu kelimelerle hayata tutunmaya çalışıyorum. Eğer bir gün bu kapı açılır da sen içeri girmezsen; bil ki Gülce’n, o öğrettiğin harflerin her birini senin mezar taşına gözyaşlarıyla kazımış olacak. Ben ölmeyi bile beceremedim Barın, sadece beklemeyi ezberledim. Sesini, kokunu, bakışını... Hepsini bu yırtık kağıtlara hapsettim. Bu mektup da diğerleri gibi yastığımın altına girecek. Bir gün geldiğinde -ki geleceksin biliyorum- hepsini sana ben okuyacağım. Çünkü ben hala, bıraktığın o küçük kız çocuğuyum... Sadece biraz yorgun, biraz kırgın ve çokça yarım... Seni beklemekten asla yorulmayan, Kır Çiçeğin..."