Sinag Ng Pag-ibig

Kabanata XV: Litrato

Sina Simeon

“HINDI na tayo nakakapag-bonding, Sina,” may pagtatampong saad ni Nicole bago siya tumungo sa locker niya.

Mayaman lang ang nakaka-afford na kumuha ng space sa locker. There will be another fee for having one. Kaya wala ako no'n. Hindi ko naman iniintindi iyon. Ang mahalaga nakakapag-aral ako. Saka hindi naman siya ang nasa first priority lists namin.

Nagpaalam ako sa kaniya na hindi muna ako makakagala, nabanggit ko rin kasi ang pagpasok ko sa trabaho. Ililibre niya pa nga ako dahil naka-perfect siya sa exams, pero tumanggi ako dahil kailangan ngang umuwi nang maaga ngayon.

Masayang-masaya ako dahil guest what…. pinagayan na ako ni nanay na magtrabaho sa masyon. Basta sa isang kundisyon, huwag ko raw masyadong aabusuhin ang sarili ko. Sobrang pagpapalasamat ko at pumayag na siya sa akin. Siguro ay naliwan na para rin sa amin ang ginagawa ko.

 Pero ito, naintriga ako sa sinabi ni Kalay kahapon ngunit hindi ko rin ito pinagtagal pa sa isip ko, pumayag na naman na si nanay na pumasok sa mansyon, wala na akong bakanteng oras para itanong pa iyon kay tita.

Nang makalabas ako ng hallway, nakasalubong ko muli ang babaeng nambato sa akin ng papel noong nakaraan, siya rin ang nagsabi sa akin na layuan ko si Vince. Iniwasan ko siya ng tingin ngunit nagulat ako nang ngitian ako nito. Akala ko ay wala na siyang ibang gagawin ngunit lumapit siya sakin. Mag-isa lang siya ngayon.

“Hey you, mabuti naman at hindi mo kasama si Vince. Good to know na nilalayuan mo na siya,” ang saad nito sa akin. Iba ang vibes niya ngayon kumpara noong isang araw na nagkasalubong kami na tila lulununin niya ako ng buong-buo. Hindi ko alam ang pangalan niya.

“Ah-ah, maaga kasi siyang umuwi.” Tipid kong sagot at umalis na. Hindi na niya ako inabala pa at hinayaan nalang akong makaalis.

 Bakit kaya pinapalayo ako ng babaeng iyon kay Vince?

---------------------------

KINAKABAHAN man, pinagdarasal ko na nasa ay wala rito si Kapitan. Kailangan kong iabot kay Xian ang mga pinagawa niya. Pinindot ko ang isang button sa gate nila, ito ang gumagawa ng malakas na tunog na siyang magbibigay ng mensahe sa mga tao sa loob na mayroong tao sa labas.

“Sina, ikaw pala iyan!” salita ni kuya Amar nang mabuksan nito ang malaking gate ng bahay ni Kapitan. Malaki ang awang ng gate kung kaya't pilit kong inusisa ang sasakyan na ginagamit ni kapitan, kulay itim na parang Montero. Napansin ko na wala ang sasakyang ito, kahit kaunti ay nakahinga na ako ng maluwag.

“Sina.” Kumakaway ang kamay ni kuya Amar sa mukha ko. Ayan ang dahilan upang makabalik ako sa realidad.

“Ah-patawad kuya Amar, nandyan po ba si Kapitan?” Nabigla kong tanong. Patay, bakit ko tinanong si Kapitan?

“Wala si Kapitan dito, nasa baranggay hall. Bakit, hihingi na naman ba kayo ng tulong?" sagot nito. Nagkibit balikat nalang ako, dahil may munting diskriminasyon akong naramdaman sa sinabi niya, 'na naman'.

“Si ate Yala po pala, si Kapitan tuloy.”

“Wala rin dito nasa palengke, ano ba ang atin, Sina?” Napansin ko na parang badtrip si kuya Amar. Nang mapatingin ako sa ibaba niya ay nakita ko ang nakababa nitong zipper. Siguro ay may ginagawa siya. Ipinagsawalang bahala ko nalang ito at sinabi ang pakay ko.

“I-aabot ko po sana kay Xian ang pinagawa niya, nandiyan po ba siya?"

“Oo, nandito siya pero hindi nakapasok dahil may trangkaso, nabasa ng ulan at nasobrahan ata sa pagpa-practice ng basketball.”

Hindi pala maayos ang pakiramdam ni Xian. Sino naman kaya ang nag-aalaga sa kaniya ngayon?

“Pumasok ka sa loob kung gusto mo. Ikaw na ang personal na mag-abot sa kaniya niyan. Nandoon siya sa kuwarto niya, mag-isa.”

Xian Alonzo

FUVK! I hate this feeling! The doctor told me na nasobrahan daw ako sa pag-pratice, my chosen sport, basketball. I've been here laying here all day, getting bored and stagnant, gazing the four sides of this dark room. May trangkaso ako, at hindi rin ako nakapasok ngayon dahil sa sama ng pakiramdam.

Wala naman akong magawa. Kaya ko pa naman tumayo, but dad does not want me to get up and see the world! Bantay sarado ako kay kuya Amar. Hindi naman ako mapapano, para tuloy akong bata na inaasikao ni nay Yala.  

Dad really cares about me, he’s just busy, and yet he still proves what he promised to my mom before she died to take care of his only, son; that's me. Wala akong maisip na puwedeng gawin ngayon. I have been wanted to c*m hence, girls around get so busy these days. If they can't help me, I'll find someone on the internet who can satisfy my earthly cravings.

'Living in the age of technology is fun! Even making out of c*m made digitalized'

I opened my PC and started searching for women willing to help me release my c*m saved 3 days. Shet-ly saying, I can't find anyone!

Shet! This day must be torturing me. I lost my patience and was about to exit the site hence there's someone chatted with me.

'Hey, wanna have fun? Wild, wildest, or wilderness?' Natawa ako sa sinabi niya. It made me turn off. But another sent chat, the photo of pair of legs. Maputi, at makinis!

 Ugh! This is my weakness. Another one arrived, and a voice message contained a hard and flirted minute of moan. Lemme try this one.

‘Will be willing to do VC, showing puss*, or nah?'

'Don't have one, darling. I am gay, but I can offer you moans that will shaver all the bones in your body, make your pinkish mushroom d**k head stand like a flag pole.'

Fuck! May nag-chat nga! Bakla naman! Pero mukhang transgender naman siya dahil sa puti ng binti niya at sa sarap niyang um-gol.

“You want or not? Aalis na ako.'

Hmmmm... wala namang mawawala kung susubukan ko. Isa pa, gusto ko rin naman ibahagi ang sarap nitong 'Finest Thingy' ko.

I want to seduce this gay before we start. I took a photo of my bulge and sent it to him. I know, he will be thirsting when he saw it.

‘Omy! Ang daks mo! Sakupin mo na ako ngayon, master! Please!’

Dama ko sa chat niya- ang paglalaway.

'You like it?' I sent him a VM having this. He replied to me with a moan and playful lips.

‘Okay, game! Just watch me play.'

            Inayos ko ang pagkakaupo ko at tinutok ang web cam sa ibaba ko. Right after, tatawag na sana ako ngunit may biglang kumatok sa kuwarto ko.

Arggg!! Another interruption!

“Boss Xian, nandito na po si Sina sa labas.” Napabalikwas ako nang marinig ang pangalan ni Sina. Anong ginagawa niya rito!?

-------------

Sina Simeon

PANIBAGONG pagpindot sa isang button na gumagawa ng malakas na ingay. This time, mas level up ito dahil nandito na ako sa Mansyon. Agad akong narinig ng taong sa loob at lumabas si manong Bulog. Siya mismo ang sumalubong sa akin.

“Tinatanggap ko na po ang alok manong Bulog,” nakangiting bungad ko sa kaniya. Pumasok kami sa loob. Napansin ko ang kalakihan ng mansyon. Maraming magagarang kagamitan. Nakita ko rin ang tatlong katulong na nakatingin sa akin. Parang may binubulong sila sa isa't isa. Ngumiti naman ako sa kanila bilang pagbati.

Nakasunod lang ako kay manong Bulog. Wala akong ideya kung saan kami papunta.  Pumasok na kami sa loob ng mansyon. Matinding katamikan ang sumalubong sa akin. Wala namang lilinisin dito at walang katao-tao sa mansyon. Tama ang tinuran ng lalaking katiwala, hindi nga ako mahihirapan sa trabaho rito.

“Maupo ka, Sina,” alok sa akin ni manong Bulog. Nakita ko ang mahabang sofa. Ang lambot nito. Napangiti ako sa lapad nito dahil puwede na kaming matulog ditong magkakapatid na magkakatabi. Gusto ko sanang mahinga at damhin ang lambot ng upuan ngunit nakahihiya naman. Pagbalik ko, ayan kaagad ang susubukan ko.

“Tatawagin ko lang si Donya sa silid niya. Sasabihin kong nandito ka na,” dagdag pa nito. Umalis na siya at nakita kong umakyat ito sa ikalawang palapag.

Nang hindi ko na natanaw ang anyo ni manong bulog ay nilibot ko ang paningin ko. Maraming mga CCTV sa paligid. Nalungkot ako bigla dahil hindi ko magagawa ang nais ko, ang maglaro sa malambot na sofa. Baka mapanood pa ako ni madam sa CCTV. Kaya hindi ko nalang gagawin iyon. Baka isipin niya. Pumunta lang ako rito upang maglaro.

Natulala ako nang mabaling ang tingin ko sa malaking litrato ng matipunong lalaki. Kung papansinin ang itsura nito, may edad na siya sa litrato.

 Sino naman kaya siya? Baka siya ang asawa ni Donya Catripia? Nakita ko ang nakaburdang ngalan dito, nakasaad roon, 'Don Bartolome'. Asawa nga siguro siya ni Donya.

Sa tabi nito, nakita ko ang litrato ni Donya na may kasamang isang lalaki. Bata pa si Donya sa larawan ngunit hindi ko makita ng maayos ang itsura ng kasama niyang lalaki dahil natatakpan ito ng madilim na anino ng malaking ilaw sa kisame, Chandelier ata ang tawag sa ilaw na ito. Nakita ko rin kasi kanina ang ganiyan kina Xian at sa bahay nina Nicole. Baka si Don Bartolome rin ang nasa litrato.

“Uminom ka muna.” Naudlot ang pagsilay ko nang alukin ako ng tagapangasiwa ng inuming kulay dilaw. Hindi lang ito ang dala niya dahil may kasama pang cookies na sigurado akong kaysasarap sa panlasa.

“Salamat po.”

Dahil sa haba ng ginagawa kong paglalakad kanina, nakaramdam na rin ako ng panunuyot ng lalamunan. Hindi na ako nakatiis, at tinungga ko na nga ang pineapple juice na hinain ni Ate.

Maya-maya lang ay bumalik na si manong Bulog. Siya lang mag-isa. Hindi niya pa rin kasama si Donya.

“Mag-umpisa ka na raw bukas. Nakita ka na ni Donya sa CCTV,” wika ni manong Bulog. Tinuro pa niya ang CCTV na nasa harapan ko na kanina ay tinitigan ko pa.

Ang bongga naman no’n. Ang tech-ie!