"Sigurado ka ba dito, Luke?" nag-aalalang tanong ko habang pinapanood ang malakas na ulan.
"Yep," nakangising sagot naman niya. "Konting ulan lang naman 'yan 'di ba? 'Wag mong sabihing ayaw mo?"
Napanguso ako at sinubukang gumilid pa sa ilalim ng payong, iniiwasang mabasa. "Anong konting ulan lang? Baka magkasakit pa 'ko nito," sabi ko.
"Edi aalagaan kita? Problema ba 'yun?" natatawang sabi niya.
Sa isang iglap, napapikit ako ng mariin nang humampas sa akin ang malakas na hangin na may kasamang ulan. Pagbukas ko ng mga mata ko, nakita ko ng tumatakbo na palayo si Luke at basang-basa na rin siya tulad ko.
Napasigaw na lang ako at tumawa, walang hiyang Luke na 'to! Wala talagang sinasanto eh! Pati ako nadadamay!
"Bagal naman, Kiss!" sigaw niya sa malayo. Napailing ako at tumakbo na rin
