Sa Likod ng Isang Gabi

Chapter 5 Ang Salitang Hindi Ko Dapat Sinabi

Helena POV

Katatapos lang ng isa kong klase nang mapansin ko si Carlo sa may corridor. Ngumiti ako bilang pagbati.

Lumapit siya sa akin. “Do you have plans later?” tanong niya.

“May tutor ako after class,” sagot ko.

“After that?”

“Wala na.”

“Can we go out?” sabi niya, bahagyang ngumiti. “It’s my birthday today.”

Mas bata siya sa akin ng isang taon, ?kaibigan, kapwa guro. Walang komplikasyon.

“Okay,” sagot ko. “Sure.”

Nasa kalagitnaan pa kami ng pag-uusap nang biglang may dumaan sa pagitan naming dalawa.

Si Shean.

Diretso ang lakad niya, walang paumanhin, sapat lang para mapaatras ako ng bahagya. Nagulat ako sa ginawa niya.

Ang bastos, inis kong naisip. Dahil lang mayaman, ganyan na umasta?

“Huwag mong pansinin,” mahinang sabi ko. Ngumiti ako, pilit kalmado. “Ako na ang bahala. Estudyante ko ’yon. I’ll talk to him.”

Ngunit huminto si Shean at biglang nagsalita—malakas, malinaw.

“Aren’t you done yet?” sabi niya. “You’re paid to teach here, not to flirt.”

May mga hiyawan at bulungan mula sa mga estudyante.

“Wooo!” sigaw ng ilan.

Nakita kong kumuyom ang kamao ni Carlo, halatang pinipigilan ang galit. Hinawakan ko siya sa braso.

“Carlo, please,” mahina kong sabi. “I’ll handle this.”

Huminga ako nang malalim at humarap sa klase.

“Class,” mariin kong utos, “quiet.”

Pumasok ako sa silid-aralan nang hindi lumilingon, dala ang galit na pilit kong kinokontrol, at isang bigat sa dibdib na mas mabigat pa sa ingay sa labas.

Sa sandaling iyon, malinaw sa akin ang isang bagay:

Hindi na ito simpleng pagpapapansin,

isa na itong paglabag sa hangganang matagal ko nang pinoprotektahan.

“Shean, stay here,” mariin kong sabi matapos kong tapusin ang klase. “May pag-uusapan tayo.”

Huminto siya, may bahagyang ngiti sa labi. “What do we need to talk about, Ms. Helena?” tanong niya. “Us? Can I court you now?”

Nanikip ang dibdib ko sa galit.

“Shean, stop it,” mariin kong sabi. Ramdam kong nanginginig ang boses ko, hindi sa takot, kundi sa inis. Sobra na. Nagiging eskandalo na ang batang ito.

May mga hiyawan mula sa mga estudyanteng palabas ng silid-aralan.

“Kayo,” sigaw ko, “lumabas na kayo!”

Isa-isang umalis ang mga estudyante, may bulungan, may tawanan. Nang maisara ang pinto, humarap ako kay Shean.

“Listen to me,” sabi ko, pinipigilan ang sarili. “Huwag kang bastos. Ano ba ang tingin mo sa akin? Professor mo pa rin ako. Do you want me to call your parents?”

Tumayo siya, diretso ang likod. Walang bakas ng takot sa mga mata niya.

“Go ahead,” sagot niya. “Call them. You think I’m scared?”

Mas lalo akong nag-init. “Have some respect,” mariin kong sabi. “Hindi dahil kinausap kita ay may karapatan ka nang bastusin ako.”

Lumapit siya ng isang hakbang. “Are you sure you’re being fair, Ms. Helena?” sabi niya, may diin sa bawat salita. “Just because I’m younger, you treat me like this? But you smile so freely at Carlo.”

Tumigil ang mundo ko sa sandaling iyon.

“Why?” dugtong niya. “We’re both men. What’s the difference? I can make you happy in bed—even if I’m younger.”

Masyado na siyang malapit.

Biglang bumilis ang t***k ng puso ko. Sa isang iglap, itinulak ko siya palayo.

“Enough,” malamig kong sabi. “See you in the office.”

Tumalikod ako at naglakad palabas ng silid-aralan, pilit na pinapakalma ang sarili. Ngunit bago pa ako tuluyang makalayo, narinig ko ang boses niya, mas mababa, mas seryoso.

“I’m graduating soon, Ms. Helena,” sabi niya. “And when that happens—be ready. You’ll still be mine.”

Humigpit ang hawak ko sa bag habang naglalakad palayo.

Sa sandaling iyon, alam kong hindi na ito simpleng kabastusan o pagpapapansin.

Isa na itong laban.

Shean POV

Nanatili akong nakatayo sa gitna ng silid-aralan habang unti-unting humupa ang ingay sa labas. Nakasara na ang pinto. Tahimik. At doon lang tuluyang bumagsak ang bigat ng ginawa ko.

Umalis siya nang tuwid ang likod, propesyonal, malamig, hindi lumingon.

Parang hindi siya tinamaan.

Parang ako ang talo.

Napangiti ako, pero walang saya. Good job, sabi ko sa sarili ko. Pagkatapos na hindi mo pansinin ang txt ko.

Hindi ko alam kung bakit ko nasabi ang mga salitang iyon. Alam kong mali. Alam kong lumampas ako. Pero nang makita ko siyang ngumiti kay Carlo, yung ngiting hindi niya kailanman ibinigay sa akin—parang may pumitik sa loob ko.

Selos.

Pride.

At isang ego na hindi sanay masabihan ng hindi.

Hindi ako sanay na itulak palayo. Hindi sanay na ipagkait ang pansin. Maraming babae ang kusang lumalapit, madali, magaan, walang tanong. Pero si Helena… iba siya. Hindi niya ako tinignan bilang kung sino ako sa labas ng classroom. Hindi niya ako hinangaan. Hindi niya ako kinagat sa pain.

At iyon ang masakit.

Iyon ang dahilan kung bakit ako nagalit.

Huminga ako nang malalim at ipinikit ang mga mata ko saglit. Hindi ko dapat ginawa iyon. Hindi ko dapat siya sinuklian ng galit dahil lang hindi niya ako pinili. Hindi iyon lakas—kahinaan iyon.

Pero kahit paulit-ulit kong sabihin sa sarili kong titigil na ako, may isang katotohanang ayaw bumitaw:

Ayokong umatras na parang wala lang siya.

Ayokong matapos ito sa galit.

Hindi ko alam kung paano aayusin ang nasira. Hindi ko alam kung may pagkakataon pa. Pero alam ko ang isang bagay—hindi ko siya hahabulin sa ingay.

Kung lalapit pa ako,

dapat sa katahimikan.

At sa respeto na una kong nakalimutan.

Kinuha ko ang bag ko at lumabas ng silid-aralan. Sa corridor, saglit akong tumigil—hindi para sundan siya, kundi para palayain ang sarili ko mula sa init ng sandaling iyon.

Hindi pa tapos ang laban.

Pero sa susunod,

hindi na ako sisigaw.

At papadala ng damdamin.