Sa Likod ng Isang Gabi

Chapter 4 Sa Pagitan ng Dalawang Mundo

Helena POV

Maaga akong nagising upang maghanda ng mga paninda. May order kasi sa akin ang isa kong co-teacher na leche flan. Masarap daw ang luto ko. Lima ang order niya, at dadalhin ko ang lahat sa school para ibenta.

Saglit kong naisip si Shean. Gusto ko sanang bigyan bilang pasasalamat sa paghatid niya sa akin kagabi. Pero agad kong inalis ang ideyang iyon. Baka hindi naman siya mahilig sa ganun, sosyal ang batang iyon, baka mailang pa siyang magbitbit ng ganito.

“Tita,” malambing na tawag ni Clarisse, “nakalimutan niyo po akong bigyan ng baon.”

Napatingin ako sa pamangkin kong nasa third year college na. kumukuha sa kursong Business Management, pero patuloy pa ring lumalaban.

“Ay oo nga,” nakangiti kong sabi. “Pasensya ka na ha? Ulyanin na talaga ang tita mo.”

“Okay lang po,” sagot niya. “May natira pa naman sa baon ko.”

Inabot ko sa kanya ang tatlong daang piso, pang-dalawang araw na baon niya iyon.

Napabuntong-hininga ako.

Ang hirap pala talaga magpaaral ng college student.

Papasok na ako nang mapadaan ako sa kwarto ng kuya ko. Mahimbing pa rin ang tulog niya. Napailing na lang ako. Siguradong lasing na naman kagabi, at tulad ng dati, hapon na siya magigising.

“Nay, alis na po ako,” paalam ko.

Tumango lang siya. Abala na siya sa paghahanda para pumunta sa palengke at magtinda ng karne.

Saglit akong napatingin sa kanya. Matanda na si Nanay, pero patuloy pa ring kumakayod. Gusto ko sana siyang bigyan ng maginhawang buhay. Gusto ko sana siyang pahingahin. Pero kahit anong kayod ko, kulang pa rin ang kinikita ko para sa amin.

Pagod na pagod na ako sa maghapon, pero parang hindi pa rin sapat.

Kagabi nga, sa sobrang pagod, nakapaglinis lang ako ng katawan, nagpalit ng damit, at agad na nakatulog. Alas-tres ng madaling-araw pa lang ay gising na ako para magluto ng kung ano mang puwedeng ibenta.

At minsan, sa pagitan ng pagod at hirap, tinatanong ko ang sarili ko,

hanggang kailan ko pa kakayaning maging matatag… kung ako na mismo ang nauubos?

Pagdating ko sa Brent University, mas mahigpit kong niyakap ang bag na dala ko. Nakatago roon ang mga leche flan, maingat kong binalot at pilit itinago, baka mapansin ng mga estudyante. Ayokong maging sentro ng tingin, ayokong makaramdam ng hiya sa mundong hindi ko kinabibilangan.

Habang naglalakad ako sa pasilyo, muli kong narinig ang mga pamilyar na usapan.

“Are we flying to Japan or Korea this break?”

“My dad just bought me a new car.”

Mga salitang para sa kanila ay pangkaraniwan lang, pero para sa akin ay parang kwento sa magasin. Napangiti ako sa sarili ko.

Hay… ang sarap sigurong maging mayaman.

Ang suwerte ng mga batang ito, hindi iniintindi ang pamasahe, ang baon, ang ulam sa bahay. Sa edad nila, ang iniisip lang ay kung saan kakain, saan gagala, at kung anong bibilhin.

Napahigpit ang hawak ko sa bag.

Hindi ako naiinggit. Hindi rin galit. May kaunting lungkot lang, at kaunting paghanga. Dahil sa kabila ng lahat, narito ako. Nagtuturo sa kanila. Bahagi ng mundong hindi ko piniling kinalakhan, pero piniling harapin araw-araw.

At kahit pagod, kahit kulang, may isang bagay akong ipinagmamalaki:

ang lahat ng ginagawa ko, leche flan man o pangarap, ay bunga ng sarili kong sipag.

Sa pagpasok ko sa faculty room, tahimik akong huminga nang malalim. Isang araw na naman ang haharapin. At tulad ng dati, handa akong magsimula, kahit mabigat, kahit mag-isa.

mapatingin ako sa dulo ng hallway.

Nandoon si Shean, kasama si Venus.

Magkatabi silang nakaupo sa bench. Si Shean ay bahagyang nakasandal sa upuan, habang si Venus naman ay nasa ibabaw ng mesa sa harap niya. Masaya silang nagkukuwentuhan, tila walang iniintinding oras. May ilan pang estudyanteng kasama nila, tawanan, magaan ang atmospera.

Napansin ko kung gaano sila ka, komportable sa isa’t isa.

At doon ko naramdaman, isang munting kirot sa dibdib. Bigla. Hindi inaasahan.

Agad akong napailing. Ano ba ’to, Helena? Isang batang nagpakita lang ng kaunting lambing at pag-aalaga, kinilig ka na agad. Nakakahiya.

Matanda ka na, saway ko sa sarili ko. Tigilan mo ’yan.

Napatingin pa rin ako kay Shean, kahit pilit kong inililihis ang mata ko. Hindi ko maitatanggi, guwapo talaga siya. Kahit sino, mapapansin siya. May tindig na natural, may presensyang hindi kailangang ipilit. Dalawampu’t dalawang taong gulang pa lang, pero buo na ang kumpiyansa sa sarili. Yung tahimik na tipo, mukhang suplado, pero lalong nakakahatak ng atensyon.

Muli akong napatawa, mababa at maikli. “Kalma,” bulong ko sa sarili ko. “Thirty-two ka na.”

Si Venus naman ay maganda, mestisa, matangkad, may elegance sa kilos. Bagay sila. Isang pares na madaling pansinin, madaling hangaan.

Ako? Limang talampakan at tatlong pulgada lang ang taas. Isang guro. Pagod. May bitbit na mundo sa balikat.

“Tama na, Helena,” mahina kong sabi sa sarili ko. “Mahiya ka.”

Huminga ako nang malalim at binaling ang atensyon ko sa lesson plan. Ilang minuto na lang at papasok na ang klase. Kailangan kong bumalik sa kung sino ako—isang propesora. Walang puwang ang mga damdaming hindi ko kayang ipagtanggol.

Pero kahit pilit kong tinatabunan, alam kong may isang katotohanang dahan-dahang umuusbong,

Mas masakit pala ang kilig kapag alam mong hindi ito dapat maramdaman.

Shean POV

Nakita ko siyang nakatingin.

Sandali lang—pero sapat para mapansin ko.

Si Ma’am Helena.

At sa halip na kilig, inis ang unang pumasok sa dibdib ko.

Hindi nga niya ako pinansin kagabi. Kahit isang reply lang sana. Kahit simpleng okay. Ilang beses akong nag-text—isa, dalawa, lima, walang kahit ano. Parang wala akong sinabi. Parang wala akong ginawa.

Hindi talaga ako pinapansin ni Ma’am, bulong ko sa sarili ko.

At ang nakakainis? Hindi naman ito problema sa iba. Maraming babae sa campus ang madaling ngumiti kapag dumadaan ako. Katulad ni Venus, madalas kaming magkasama, magaan, walang inaasahan. Walang komplikasyon. Madali.

Pero bakit ako humihingi ng kahit katiting na pansin sa isang propesora, isang babaeng mas matanda sa akin, tahimik, at parang laging may pader sa paligid ng puso niya?

Napangiti ako, mapait. Siguro naapakan lang ang pride ko.

Hindi ako sanay na hindi pinapansin. Hindi sanay na maghintay. Hindi sanay na mag-alala kung bakit walang sagot.

At doon ko siya muling nakita, nakatalikod na ngayon, abala sa paghahanda para sa klase. Propesyonal. Maayos. Parang walang nangyari.

Bigla kong naintindihan.

Hindi siya tulad ng iba.

At marahil, iyon ang dahilan kung bakit ako naiinis, at kung bakit mas lalo akong nahuhulog sa katahimikan niya.

Huminga ako nang malalim at iniwas ang tingin. Kung ayaw niya, titigil ako. Dapat lang.

Pero kahit paulit-ulit kong sinasabi iyon sa sarili ko, may isang katotohanang hindi ko matakasan:

Mas mahirap palang umatras kapag ang gusto mo ay hindi laro, kundi isang pansin lang sana mula sa kanya.