Helena POV
Hindi ko maintindihan ang sarili ko.
Kapag kay Shean, ni hindi pa nga niya ako nililigawan nang maayos noon, bakit ganoon ang kaba ko? Bakit parang laging may gumagalaw sa loob ko, parang may hinihila, parang may kulang kapag wala siya sa paligid?
Bakit kinikilig ako sa simpleng salita.
Hindi ako mapakali.
Hindi ako matahimik.
“Ano ka ba, Helena,” saway ko sa sarili ko. “Bata pa ’yon.”
Ikaw mismo ang naglatag ng mga limitasyon. Ikaw ang humiling ng distansya. Ikaw ang pumiling tumigil.
Pero bakit, sa mga sandaling tahimik na ang lahat, kapag maayos na, kapag ligtas na, doon ko naman hinahanap ang ingay?
Hinahanap ko ang kakulitan niya.
Ang biglaang tanong.
Ang presensyang ramdam kahit hindi nagsasalita.
At doon ako natakot.
Hindi dahil gusto ko siya.
Kundi dahil b
