Helena POV
Gabing-gabi na. Pagod na pagod ang katawan ko.
Nanood ako ng sine mag-isa, kumain mag-isa, at bago umuwi ay dumaan pa sa isang resto bar, isang beer lang. Hindi para malasing, kundi para manahimik ang utak ko kahit sandali.
Paglabas ko, umupo ako sa isang park. Tahimik na sana… hanggang sa biglang bumuhos ang ulan.
Hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako.
Halo ang luha at ulan sa mukha ko. Mainit ang dibdib ko, mabigat ang paghinga. Isa-isang bumalik ang lahat, ang mga maling desisyon, ang mga sakripisyong hindi nakita, ang mga taong minahal ko pero sinaktan pa rin ako.
Ayoko na.
Hindi mamatay.
Kundi ayoko nang ganito.
Ayoko nang laging ako ang sasalo.
Ayoko nang ako ang laging mali.
Ayoko nang magmahal nang masakit.
Yumuko ako, yakap ang sarili. Nanginginig hindi
