Güneşli bir sabahın en aydınlık haline uyandım. Pencereyi açıp boğuk şehrin dumanlı havasını hissedip kendimi şehrin sokaklarına atmak için sabırsızca içeri dönüp üzerimi değiştirdim. Bir haftanın yorgunluğu ile yalnız başıma şehrin kalabalığına karışmak niyetinde çantamı omzuma geçirdim. Banu'ya duyurmadan evden çıkmak için ayakkabılarımı elime alıp kapıyı çekip arkamı döndüğümde küçük bir kız çocuğu vardı karşımda. Selim'in kapısının yanındaki duvara diz çökmüş öylece bekliyordu. Beni görünce işaret parmağını dudaklarına götürüp susmamı işaret etti. Dalgalı sarı saçları yeni uykudan uyandığını ele verecek kadar karışmıştı. Üstelik üzerinde pijamaları ayağında da ev terlikleri vardı. Ayakkabılarımı giyip yanına yaklaştım fısıltı ile;
"Kimsin sen?" dedim.
Mavi gözleri fazlasıyla tanıdık
