Ellerime değen demir soğuk içime işliyordu adeta; gözlerim, birbirine bağlı ellerimi her gördüğünde. Yanımdaki Polis Memuru, içimi çeke çeke ağlıyor olmamdan etkilenmiş bir halde dönüp dönüp bakıyor ancak hiçbir şey söylemeden yeniden çeviriyordu başını.
Ne yapmıştım ben? Yaşadığım her şeyin zorluğunu bile bile nasıl gözüm dönmüştü? Sırf Banu için iyi olacağını düşündüğüm için miydi bu? Aslında biliyordum ki neden asla tek başına Banu değildi. Biliyordum ben en çok Banu'nun hayatında kendimi bulduğum için bu hayat için mücadeleye girmiştim. Kazanamamış olmak bir yana, büyük bir mağlubiyet ile yıkılmış olsam da bu benim kendi savaşımdı. Titreyen ellerimi yumruk yapıp sıktım. Kalbim yerinden çıkacakmış gibi hızla atıyor, bana daha fazla ömür biçilmemişçesine büyük bir karamsarlığa itiyordu.
