My Hottie Boss My Enemy (SSPG)

Chapter 6

Honey’s POV

Dapat hindi malaman ni Desmon ang totoo. Hindi niya kailangang malaman ang tunay kong buhay, lalo na ang tungkol kay Nanay.

Habang naglalakad ako sa tabi niya, pilit kong pinapanatili ang mukha kong walang emosyon. Alam kong mayaman sila, alam kong hindi nila maiintindihan ang hirap ng buhay namin. Lalo na si Desmon—isang spoiled brat na walang ibang alam kundi ang utusan ako.

Pero ayos lang. Basta may makuha akong pera sa pagiging assistant niya, wala akong pakialam.

Napatingin ako sa langit, pinipigilan ang buntong-hiningang gustong kumawala. Kumusta na kaya si Nanay? Iniisip ko pa rin kung paano ko matutulungan siya. Ang trabahong pinasok niya sa bar—hindi iyon dapat malaman ng pamilya Anderson. Lalo na si Lola Gloria.

Hindi ko rin alam kung ano ang mas masakit—ang hirap ng buhay namin o ang katotohanang hindi ko magawang ipagmalaki ang sariling ina ko.

Nagulat ako nang biglang humarang si Desmon sa daraanan ko, nakakunot ang noo.

"Kanina ka pa tahimik," sabi niya, tila nag-aalangan kung magtatanong pa o hindi. "Anong iniisip mo?"

Napilitan akong ngumiti, isang pilit at hindi abot sa mata. "Wala. Wala kang dapat alalahanin."

Sinamaan niya ako ng tingin, pero hindi na siya nagpilit pang usisain ako.

At sana nga, hindi niya subukang alamin ang totoo.

Pagkarating namin sa mansyon, agad akong inutusan ni Desmon.

"Ikaw ang maghahanda ng damit ko," sabi niya habang hinuhubad ang kanyang coat at itinapon iyon sa kama.

Napatingin ako sa kanya, pero hindi na ako nagtanong. Alam ko na ang trabaho ko. Kailangan kong gawin ang lahat ng ipag-uutos niya—wala akong karapatang umangal.

Kaya naman agad akong dumiretso sa walk-in closet niya at kinuha ang isang malinis na white polo at black slacks. Nang bumalik ako sa kwarto, naroon pa rin siya—nakaupo sa gilid ng kama, abala sa pag-check ng kanyang cellphone.

Nilapag ko sa kama ang damit niya at tumalikod, handa nang lumabas. Pero bago ko pa mabuksan ang pinto—

"Huwag ka munang umalis."

Natigilan ako. "Ha?" Lumingon ako sa kanya, naguguluhan.

Tumayo siya at sinimulang hubarin ang kanyang t-shirt. Muntik ko nang malaglag ang panga ko nang makita ang matipuno niyang katawan. Hindi ko napigilang sulyapan ang bawat ukit ng kanyang muscles, ang perpektong hugis ng kanyang dibdib at abs.

"Diyos ko, Honey, huwag kang titingin!" sigaw ng utak ko.

Agad akong tumalikod at napakagat-labi. Ano ba naman ‘to?! Bakit ba parang ang kapal ng mukha niya? Hindi man lang siya nag-abalang maghintay na lumabas ako bago siya magbihis!

Narinig ko ang tunog ng sinturon niyang binubuksan, kasabay ng pagbitaw niya ng mahinang buntong-hininga.

"Bakit parang ang init bigla?" bulong ko sa sarili, pilit na itinatak sa isip na wala lang ito. Wala lang dapat ito!

Pero paano ako makakapagpanggap na normal lang ang lahat kung ang bawat kilos niya ay tila sinasadya upang takamin ako—este, inisin ako?!

"Ikaw, bakit parang hindi ka na gumagalaw?" bigla niyang tanong.

Napalunok ako. "A-Alis na ako."

Biglang bumukas ang pinto sa harapan ko, dahilan para mapaurong ako. At bago pa ako makalayo, biglang lumapit si Desmon, hawak pa ang suot na polo, hindi pa naisusuot nang buo.

"Tsk. Ikaw na magsara ng butones."

"Ano?!"

Napataas ang kilay niya. "Aba, nagtataka ka pa? Assistant kita, ‘di ba? So gawin mo ang trabaho mo."

Halos gusto kong magwala sa inis, pero hindi ako puwedeng magreklamo. Kailangan ko ang trabahong ito.

Kaya naman, kahit gusto kong sampalin siya ng hanger, napilitan akong lumapit at isa-isang isinara ang butones ng kanyang polo.

Nang dumating ako sa pang-apat na butones, napansin kong nakatitig siya sa akin. Hindi ako makatingin nang diretso, pero ramdam ko ang init ng kanyang titig.

"Bagay sa’yo ang lipstick," bulong niya, may bahid ng panunukso. "Pero mas gusto ko kapag wala."

Dahan-dahan akong napatingala at nakitang nakangisi siya.

Tangina. Anong problema ng lalaking ‘to?!

Napatanga ako. Literal na tumigil ang utak ko sa sinabi niya.

"Bagay sa’yo ang lipstick, pero mas gusto ko kapag wala."

Ano raw?!

Napatingin ako nang direkta sa kanya, at sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung paano ako dapat mag-react. Dapat ba akong mainis? Kiligin? O sampalin siya?

Nagtagal ang titigan namin. Hindi ko alam kung ilang segundo, pero parang tumigil ang mundo namin sa isa’t isa. Yung tipo ng eksenang nakikita ko lang sa pelikula—pero ngayon, nangyayari sa akin.

Hanggang sa bigla siyang ngumisi. "Bakit ganyan ang mukha mo? Crush mo ba ako?"

At saka siya tumawa. Malakas.

Parang sinampal ako ng realidad.

Mabilis kong tinulak ang dibdib niya. "Sa panaginip mo lang!" asik ko, pero ramdam ko ang init sa pisngi ko.

Lalo siyang natawa. "Wow, defensive. Wala naman akong sinasabing masama."

"Tapos na akong magbutones ng polo mo. Pwede na akong umalis?" irap ko, pilit binabalewala ang mabilis na pagtibok ng puso ko.

Umiling siya, pero nakita ko ang ngiti sa labi niya. "Sige na nga. Baka mahimatay ka pa sa harapan ko."

Hindi ko na siya sinagot. Dali-dali akong tumalikod at lumabas ng kwarto niya.

Pagkasara ko ng pinto, napahawak ako sa dibdib ko.

"Ano ba ‘tong nararamdaman ko?!" bulong ko sa sarili.

Pero isang bagay lang ang sigurado ako—nakakainis si Desmon. Sobra.

Pagkauwi ko sa bahay, tulala pa rin ako. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi mawala sa isip ko ang nangyari kanina. Ang titig ni Desmon, ang paraan ng pagngiti niya, at ang nakakainis niyang pagtawa—lahat ‘yun parang naka-replay sa utak ko.

Naputol lang ang pagmumuni-muni ko nang biglang nag-vibrate ang cellphone ko. May natanggap akong message.

Desmon: I like your lips. They look soft. I wonder how they taste.

Nanlaki ang mga mata ko. ANO?!

Napabalikwas ako sa kama at agad siyang nireplyan.

Honey: ANONG PROBLEMA MO?! BALIW KA BA?!

Hindi pa ako nakakahinga nang maayos, nag-reply na ulit siya.

Desmon: Chill, little assistant. I’m just stating facts. I saw you staring at me earlier. Maybe you want me to do something about it?

Halos ihagis ko ang cellphone ko sa sobrang inis!

Honey: Sa panaginip mo lang, gago! Maghanap ka ng ibang aasarin!

Pero lalo lang akong nainis nang makita kong ‘seen’ lang ang message ko. Hindi na siya nag-reply.

Napahiga ako ulit, hawak ang cellphone sa dibdib ko. Ang bilis ng t***k ng puso ko, pero hindi ko alam kung dahil sa galit o sa ibang bagay na ayaw kong pangalanan.

"Bwisit kang Desmon ka!" sigaw ko sa unan ko.

At mas lalong nakakainis dahil kahit anong pilit kong kalimutan, patuloy pa rin akong iniisip ang message niya.

Pagkatapos kong magmura sa unan ko dahil kay Desmon, biglang pumasok sa kwarto ko si Nanay. Napatayo ako agad.

"Anak, aalis na ako ha. Baka gabihin ako ng uwi," sabi niya habang inaayos ang suot niyang jacket at sumbrero.

Napatingin ako sa kanya. Kahit anong gawin niya, hindi niya maitatago sa akin ang lungkot sa mga mata niya. Alam ko kung saan siya pupunta—sa bar kung saan siya nagtatrabaho. Alam ko rin kung bakit siya laging naka-disguise. Ayaw niyang makilala siya ng mga taong pwedeng humusga sa kanya, lalo na ng mga dati naming kakilala.

"Nay, gusto mo ba talagang pumasok ngayon? Baka pagod ka na," mahinang sabi ko, kahit alam kong wala namang epekto ‘yun.

Ngumiti siya at hinaplos ang buhok ko. "Kailangan, anak. Para sa’yo."

Napakagat ako sa labi ko. Mas lalo lang akong nakumbinsing kailangan kong mag-ipon ng pera. Hindi ko pwedeng hayaan na si Nanay lang ang nagtatrabaho para sa amin.

"Mag-iingat ka, Nay," sabi ko na lang.

Tumango siya bago lumabas ng bahay.

Pagkasara ng pinto, napahiga ako ulit sa kama, malalim ang buntong-hininga.

"Kailangan kong mag-ipon… kahit pa magtiis ako kay Desmon," bulong ko sa sarili.

Pero ang problema… paano kung sa bawat araw na kasama ko siya, mas lalo akong naiinis? O mas malala—paano kung sa huli, hindi lang inis ang maramdaman ko?

Sa isang madilim na eskinita sa hindi kalayuang lugar mula sa bahay nila, nakatayo si Honey sa harap ng isang lalaking may matalim na tingin. Si Renz—ang lalaking pinagkakautangan ng nanay niya. Sa liwanag ng isang lamparang malapit sa kanila, naaaninag niya ang tusong ngiti nito, parang nananadyang paglaruan ang nerbiyos niya.

"Hindi ko akalain na dito kita makikitang muli, Honey," malamig na bungad ni Renz habang pinaiikot ang hawak niyang barya sa daliri.

Napalunok si Honey. "Ano bang gusto mong mangyari? Pinuntahan mo pa ang nanay ko?"

Ngumisi si Renz at bahagyang yumuko, nakatitig sa kanya na parang pinag-aaralan ang bawat galaw niya. "Well, gusto ko lang ipaalala na may utang pa kayo. At syempre, gusto kong siguraduhin na hindi mo nakakalimutan ‘yon."

Nanikip ang dibdib ni Honey. Alam niyang hindi simpleng paniningil lang ito—may mas malalim na ibig sabihin ang ginagawa ni Renz.

"Huwag mong idamay ang nanay ko," madiin niyang sabi, pilit na pinapanatili ang tapang sa boses niya kahit na ang totoo, gusto niyang tumakbo palayo. "Kung pera ang gusto mo, magbabayad ako. Pero huwag na huwag mong lalapitan ang nanay ko."

Napangisi si Renz at tumango-tango. "Talaga? Paano ka naman magbabayad, Honey? Hindi naman ganun kalaki ang kinikita mo sa pagiging alalay ng lalaking amo mo."

Napapikit siya nang mariin. Alam ni Renz kung saan siya nagtatrabaho.

"May paraan ako," sagot niya kahit hindi siya sigurado kung paano.

Tumawa si Renz, pero walang halong saya. May kung anong dilim sa boses niya nang magsalita ulit. "I hope so, Honey. Dahil kung hindi ka makabayad…" Muling umangat ang tingin nito sa kanya, puno ng pananakot. "Alam mo kung anong kapalit, ‘di ba?"

Napakuyom ng kamao si Honey. Alam niya. At hindi niya hahayaang mangyari ‘yon.

"Bibigyan kita ng isang buwan," dagdag pa ni Renz. "Kung wala ka pang pambayad pagkatapos nun, baka hindi lang ang nanay mo ang puntahan ko."

Ramdam ni Honey ang panlalamig ng kamay niya. Pero hindi siya nagpapahalata. Inangat niya ang baba niya, pilit na hindi nagpapatalo sa takot.

"Hindi mo na kailangang gawin ‘yon," aniya. "Ibabayad ko ang utang namin bago pa matapos ang isang buwan."

Muling ngumisi si Renz at saka lumapit nang bahagya, sapat para maramdaman ni Honey ang masangsang na amoy ng sigarilyo sa hininga nito. "Good," aniya. "I’m looking forward to it."

At bago pa siya makasagot, iniwan na siya ni Renz sa madilim na eskinita, iniwan siyang nanginginig hindi lang sa takot, kundi sa matinding pangamba kung paano niya matutubos ang sarili at ang ina mula sa lalaking ito.

Pagkauwi ni Honey, halos pagod na siyang bumagsak sa sofa. Pero bago pa man siya makapagpahinga, nag-vibrate ang cellphone niya. Napakunot ang noo niya nang makita ang sunod-sunod na mensahe mula kay Desmon.

Desmon: Nasaan ka?

Desmon: Bakit wala ka sa bahay?

Desmon: Hindi ka ba marunong sumagot ng tawag?

Desmon: Honey, sumagot ka!

Desmon: I swear, pag nakita kita…

Napalunok siya. Hindi niya napansin na may tawag din itong hindi niya nasagot.

Bago pa siya makapag-reply, tumawag ulit si Desmon. Halos napatalon siya sa gulat. Nanginginig pa ang kamay niya nang sagutin ito.

"H-Hello?" mahina niyang sabi.

"Ano bang problema mo?" Galit na boses ni Desmon ang bumungad sa kanya. "Kanina pa kita hinahanap! Saan ka ba galing?"

Hindi agad nakasagot si Honey. Hindi niya pwedeng sabihin ang totoo. Hindi niya pwedeng malaman ni Desmon ang tungkol sa utang nila.

"May inasikaso lang ako," sagot niya, pilit na pinapakalma ang boses.

"At hindi mo man lang naisipang magpaalam?" Humugot ng malalim na hininga si Desmon. "Alam mo bang naiinis ako sa’yo ngayon? Kung may lakad ka, sabihin mo! Hindi yung parang bigla ka na lang mawawala!"

Nangilid ang luha ni Honey sa kaba at pagod. "Hindi mo naman ako kailangang hanapin, Desmon," mahinang sabi niya. "Hindi naman kita responsibilidad."

May ilang segundong katahimikan sa linya bago muling nagsalita si Desmon, mas malalim at mas seryoso ang boses nito. "Hindi kita responsibilidad… pero assistant kita. At ayokong may ibang nag-uutos sa’yo maliban sa akin."

Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong kilabot na dumaan sa katawan ni Honey. May pagbabanta ba sa boses ni Desmon? O proteksyon?

Bago pa siya makasagot, narinig niyang bumuntong-hininga ito. "Bumalik ka na rito. Ngayon din."

"Ha? Ngayong gabi?" Napalunok siya. "Desmon, pagod ako—"

"Honey." Malamig ang tono ni Desmon, sapat para magpatayo ng balahibo niya. "Sinabi ko nang ngayon din. Ayoko nang ulitin."

At bago pa siya makatutol, pinatay na nito ang tawag. Napatingin si Honey sa cellphone, kinakabahan. Ano bang problema ng lalaking ito? At mas mahalaga—ano ang gagawin niya ngayong mukhang hindi siya tatantanan ni Desmon?