Hindi na pinigilan ni Lenlen ang sarili, inabot niya ang pisngi nito, pinadaanan niya ng mga daliri bawat parte ng mukha. Sa isip ay mini-memorize niya ang mukha nito...mukhang sigurado siyang araw araw niyang mami-miss mula bukas.
Hindi iiyak si Lenlen. Bukas niya ire-reserve lahat ng luha. Gusto niyang laging balikan sa isip ang huling gabing iyon.
Nakapikit na Sir JC pero hinawakan ang kamay niya, dinala sa lips at kiniss—saka marahang nagmulat ng mga mata. Ang tagal na tinitigan lang siya sa mga mata. Hindi nagbawi ng tingin si Lenlen. Ibinalik niya ang titig. Tatandaan niya pati ang damdamin sa mga mata nitong parang nagsasabing...mahal siya?
Sana ganoon nga. Sana mahal talaga siya ni Sir JC at hanapin siya nito. Kapag nangyari iyon, may assurance na si Lenlen na puwede siyang buma
