Koşarak dışarı çıktım. Kalbim sanki kaburgalarımı parçalayıp çıkacak gibiydi. Aras gitmişti.
Beni dinlemeden, bana inanmadan…
Arabaya bindim. Ellerim titriyordu, anahtarı kontağa takarken nefesim kesildi.
“Lanet olsun, açsana şu telefonu…” dedim kendi kendime.
Aras’ı aradım.
Bir kez… iki kez… üç kez…
Her seferinde o soğuk, boğucu ses: “Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor.”
Telefonu direksiyonun önüne fırlattım. “Ne yapacağım ben şimdi?” diye mırıldandım.
Kafamda milyon düşünce dönüyordu. Sonra bir anda aklıma geldi Emir!
Tanıdığım başka kimse yoktu. O Aras’a ulaşabilirdi.
Hemen numarasını bulup aradım. Birkaç çalmadan sonra sesi duyuldu:
“Efendim?”
“Emir, merhaba… ben Liya.”
Bir an sessizlik oldu.
Sonra sesi yumuşadı: “Aa, Liya… merhaba. Nasılsın?”
“Sağ ol. Ama acelem va
