İçimde günlerdir kötü bir his vardı, göğsümün ortasında taş gibi oturuyordu. Nöbetteyken dayanamadım, başımı Aras’a çevirdim.
“Aras… Miran ortada yok. Bu gidişle hakkında soruşturma açılacak,” dedim. Sesim, farkında olmadan biraz titredi.
Aras telefonunu çıkarıp bir kez daha baktı, sonra başını iki yana salladı.
“Haberim yok. Arıyorum, açmıyor. Ama gelir, merak etme. Atlatır bir kaç güne. Yalnız kalmak istiyor belli ki.”
Kaşlarımı çattım, içimdeki sıkıntı daha da büyüdü.
“Ya öyle olmazsa? Ya başına bir şey geldiyse, Aras?”
Aras bana baktı, yüzünde sakin ama biraz da yorgun bir ifade vardı.
“Liya, Miran ne yaptığının farkındadır. Biri kaybolursa ortalığı ayağa kaldırırlar, bunu biliyor. Eğer görünmüyorsa, bilerek uzak duruyordur.”
Söyledikleri mantıklıydı ama içim razı olmuyordu. Ba
