Chapter 29

2145 Words

REECE I am speechless by his words. Nanatili akong nakatitig sa kanya at parang hindi pa rin alam ang isasagot. Sometimes, I get confused by his actions and the things he says. However, I find it even weirder how he makes me feel with just a small gesture in front of me. Kung hindi niya narinig na may tumikhim, baka hindi pa siya umalis sa harap ko. Sa lobby pala lumabas ang ibang mga kasabay namin, base sa nakita ng mata ko. Hindi ko na rin siya narinig nagsalita pagkatapos ng eksena kanina sa elevator. Pagdating sa parking ay tahimik na tinungo namin ang sasakyan. Pinagbuksan niya ako sa backseat, kaya hindi na ako nagprotesta. Pagdating sa unit ko ay diretso na ako sa silid ko at kaagad na binalita sa dalawa na makakasama kami sa Batangas. Sinabi ko na rin sumabay na lang sila s

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD