NAKABIBINGI ANG KATAHIMIKAN sa loob ng palasyo. Subalit ang bawat naroroon ay makahulugan ang mga tinginan. Ang mga mata nila’y tila nangungusap at nagugulumihanan. Tirik na tirik ang araw, ngunit ang lahat ay tila ba pinanghihinaan. Ang ilan ay nangingilid ang luha sa mga mata, habang may iilang pasimpleng ngumingiti sa likod ng nakararami habang nagbubulungan.
Lumingon si Elenora sa dalawang kabataang engkantada sa kaniyang likuran na maya’t mayang nagbubulungan. Kumunot ang kaniyang noo nang hindi niya madala ang mga ito sa matatalas na tingin.
“Lisanin ninyo ang banal na silid kung hindi kayo magdarasal!” impit niyang saway. “Matuto kayong gumalang sa ating bathaluman, mga paslit.”
Hindi makatingin sa kaniya ang dalawa habang humihingi ng tawad. Tahimik silang lumabas sa silid. Naiw
