Napagtanto kong iyon ang dapat makasanayan. Nararapat ko nang asahan na sa bawat araw ay makikita ko siyang ganoon, sa ayaw ko man o sa gusto. Wala ring dapat malisya `yon. Bahay niya ito kaya siya ang masusunod.
Walang katapusang katahimikan ang naranasan ko nang umalis na siya upang pumasok. Nagawa ko na rin naman ang mga dapat gawin kaya umabot ng halos limang oras ang hilata ko sa kuwarto. Hindi ako nainip. Ni hindi ko rin namalayang sumapit na pala ang tanghali. Ang sarap lang maranasan na hindi na mabibigat na problema ang susunod kong iisipin kundi ang trabaho bilang isang baguhang katulong.
Lumipas ang dalawang linggo nang ganoon ang aking routine. Unti-unting nakasanayan ng katawan kong gumising nang madaling araw para maghanda ng umagahan. Si Sir Arch, as usual ay walang patid
