สาวน้อย หน้าที่บอดี้การ์ดที่เธอให้ ฉันคนนี้คงทำไม่ได้เพราะสมองฉันกำลังคิดการใหญ่จะเป็นผัวของเธอให้ได้ต่างหากล่ะ สปอยเล็กน้อย “คุณต้องการอะไรอีก?” “คิดว่าฉันต้องการอะไรละ?” “ไม่บอกแล้วฉันจะไปตรัสรู้เหรอ” นัยน์ตาคมกริบไล่ตวัดมองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพินิจพิจารณา “จานิส เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า หื้ม?” ใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงเร้นความเจ้าเล่ห์จนปิดไม่มิดยื่นเข้ามาใกล้อีกฝ่ายเรื่อยๆ ทำเอาหน้าของคนทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ จากนั้นริมฝีปากหยักได้รูปจึงเอ่ยพูดต่อ “ที่ฉันอยู่ดูแลเธอในตอนนี้ ก็เพราะอยากจะทำหน้าที่ของสามีที่ควรจะทำ” ทางด้านจานิสไม่คิดจะเอ่ยตอบ เธอลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงไปในลำคอด้วยความยากลำบาก พอจะเบือนหน้าหนีคนตรงหน้าดันรู้ทันเอื้อมมือมาจับคางมนให้หันกลับไปประจันหน้ากับตัวเอง “เธอเล่นใกล้ชิดคนอื่นต่อหน้าผัวแบบนี้ ฉันควรจะทำยังไงดีนะ หรือเราต้องทวนความจำกันใหม่ เอาท่าไหนดีละ มันถึงจะพอใจเธอ?” น้ำเสียงของเขานั้นฟังดูอ่อนโยนแต่ขัดกับการกระทำที่กำลังใช้นิ้วสอดเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างสิ้นเชิง “คุณมัน…อึก ไอ้คนโรคจิต!!!” จานิสตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเพราะนิ้วเรียวยาวสอดลึกลงไปถึงคอหอย “เธอพึ่งรู้หรอกเหรอ…จะบอกให้นะ อะไรที่มันเป็นของฉัน มันก็ควรจะเป็นแค่ของฉัน ไอ้หน้าไหนคิดจะแย่งไป ฉันเอามันตายแน่นอน”

แม้ว่าเขาจะจำเธอไม่ได้ แต่พอเห็นหน้าเธอเมื่อไหร่หัวใจที่อกข้างซ้ายกลับสั่นไหวเรียกร้องว่าเธอคือคนที่ใช่ นี่แหละคือนางสีดาที่เขาเฝ้าตามหามานานแสนนาน . . “ครางออกมาสิ จะเรียกชื่อไอ้นิลกาฬนั่นก็ได้นะ ฉันจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน” พระรามทิ้งกายลงมาแนบชิดกับแผ่นหลังเล็กของเซียร่า ริมฝีปากหนาขบเม้มหยอกเย้าที่ใบหูเธอเบาๆ ในขณะที่มือทั้งสองข้างกำลังบีบเคล้นที่เนินอกของเธอ พลั่บๆ พลั่บๆๆ พลั่บๆๆๆๆ ยิ่งเห็นเธอปิดปากกลั้นเสียงครางเท่าไหร่เขาก็ยิ่งโมโหอยากจะเอาชนะเธอให้ได้ แต่ไม่ว่าจะกระแทกกระทั้นเข้าใส่เธอแรงแค่ไหนเสียงครางหวานกลับไม่ได้เล็ดลอดออกมาจากลำคอของเธอเลย หมับ!! มือหนาจับหน้าเธอให้หันกลับมาหาตัวเอง แต่สิ่งที่เขาได้เห็นนั้นคือเลือดที่กำลังไหลซิบออกมาจากริมฝีปากบาง “เซียร่า…บ้าเอ้ย!! อย่ากัดปาก ทำบ้าอะไรของเธอ” พระรามจับร่างบางพลิกกลับมาให้นอนหงายก่อนจะหยุดการกระทำที่แสนจะป่าเถื่อนข้างล่างลง ใบหน้าหล่อโน้มลงไปหาเธอจนหน้าผากของทั้งสองแตะสัมผัสกัน “ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ” เมื่อครู่เขาโมโหจนขาดสติปล่อยให้การกระทำอยู่เหนือทุกสิ่งอย่าง ทำให้เธอต้องเจ็บตัวแบบนี้ แววตาแดงก่ำของเซียร่ามองสบกับนัยน์ตาคมกริบของเขา ทำเอาพระรามถึงกับปวดหัวใจขึ้นมาทันที นี่เธอเจ็บจนเกือบจะร้องไห้ใช่ไหม เขาทำเธอเจ็บขนาดนั้นเลยใช่ไหม “เซียร่า ฉันขอโทษ ขอโทษเธอ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” นิ้วหัวแม่มือของพระรามไล่วนลูบไล้ที่ริมฝีปากล่างเธอเบาๆ ที่มันยังมีเลือดซิบออกมา

“มองขนาดนี้ หน้าฉันเหมือนพ่อเธอหรือไง?” “เปล่า เหมือนผัวเก่าที่พึ่งตายจากไปต่างหากละ” ​ “หลังฉันมีรอยขีดข่วนเท่าไหร่ ฉันจะกระแทกเธอจนน้ำแตกเท่านั้น” คนได้ยินหยุดการกระทำลงแทบจะทันที ใครจะไปคิดว่าพูดขู่แค่นี้จัสมินจะกลัวจริงๆ “อ้ะ ไอ้คนใจดำ” “เธออ่อยฉันเองนะBaby แค่นี้ก็กลัวแล้วเหรอ?” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหยียดยิ้มที่มุมปาก เขาเลื่อนนิ้วไปเกลี่ยปอยผมที่บดบังใบหน้าสวยของเธอไปทัดใบหูด้วยความทะนุถนอม “ใครกลัว” เธอจะไม่กลัวเลยถ้าชาติก่อนเขาไม่พูดจริงทำจริง บางครั้งทั้งสองเคยมีอะไรกันจนผ่านไปอีกวันก็มี ความอึดทนนานของเขาทำเธอยอมแพ้เลยจริงๆ “หื้ม ปากไม่ตรงกับใจเลยนะ…แต่ไม่เป็นไร ฉันเตรียมถุงยางมาเป็นโหล เธอไม่ต้องกังวล” “นี่นาย!!!” “ชู่ๆ แค่นอนครางเฉยๆ ก็พอ”       เวกัส วชิรวิชญ์ พิมโสดาวิสุทธิ์ อายุ 19 ปี ดีกรีเดือนมหาลัยฯ คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา นิสัย รักเดียว อบอุ่น อ่อนโยน ขี้เล่นเฉพาะกับคนที่ชอบ งานอดิเรก แข่งรถ ชอบความเร็ว อยู่ชมรม ฟุตบอล เป็นนักฟุตบอลของมหาลัยฯ สูง 189 เซนติเมตร “วิศวะมีเกียร์ แต่วิทย์กีฬายังไม่มีเมียนะครับ”   จัสมิน นิรนิล วิศิรากร อายุ 19 ปี ดีกรีดาวมหาลัยฯ คณะมนุษยศาสตร์ นิสัย มีความมั่นใจในตัวเองสูง หยิ่ง เอาแต่ใจ ร้ายมาร้ายกลับ งานอดิเรก อ่านนิยาย เล่นเปียโน ไวโอลิน และกีตาร์ อยู่ชมรม ดนตรี สูง 160 เซนติเมตร “ใครบอกฉันร้าย แค่ตบยุงตายยังไม่เคยเลย”   อาร์เจ นพดล โพพิชัย อายุ 19 ปี ดีกรีเดือนคณะวิศวะฯ คณะวิศวกรรมศาสตร์ นิสัย กระล่อน เห็นแก่ตัว เจ้าชู้ ปากหวาน ไม่เคยรักใครจริง งานอดิเรก แข่งรถ แต่งรถ เป็นแฟนเก่าของจัสมิน สูง 184 เซนติเมตร “เธอเข้าใจป่ะ คือแบบว่า ถ้าฉันคบเธอแบบเปิดเผย ผู้ติดตามใน TikTok ฉันจะลดอ่ะ”   แยม ยลดา เหมันต์ตรี อายุ 19 ปี คณะพยาบาลศาสตร์ นิสัย อ่อนโยน พูดน้อย ยิ้มเก่ง แต่เป็นยิ้มที่ไม่ค่อยจริงใจเท่าไหร่ งานอดิเรกไม่มี วันๆ เอาแต่คอยตามจีบเวกัส สูง 162 เซนติเมตร “ถ้าฉันไม่ได้เขา เธออย่าหวังว่าตัวเองจะได้”   อาร์เจ : ทำไมละจัสมิน เธอชอบฉันมากไม่ใช่เหรอ เรากลับมาคบกันเถอะนะ จัสมิน : ไม่!! แล้วที่บอกว่าฉันชอบนายมากอ่ะ มั่นหน้าไปเองป่ะ ตลก อาร์เจ : หึ พอได้เป็นดาวมหาลัยฯ ก็หยิ่งขึ้นเยอะเลยสินะ จัสมิน : ทำไม ทีนายยังทิ้งฉันไปตอนตัวเองได้เป็นเดือนคณะหนิ ห่วงยอด follows มากไม่ใช่เหรอ กลับมาง้อฉันทำไม? อาร์เจ : ก็ตอนนั้น…ค่าความนิยมฉันจะลดไง เธอไม่เข้าใจหรอก ถ้าเธอตกลงคบกับฉันแบบไม่เปิดเผย ฉันคงไม่ต้องบอกเลิกเธอ จัสมิน : งั้นก็รู้ไว้ด้วยนะ ฉันคงไม่กลับไปคบกับนายแน่นอน เดี๋ยวค่าความนิยมฉันตก อาร์เจ : ข้ออ้าง ความจริงเธอเล็งคนใหม่เอาไว้แล้วสิ คงหวังจะคบกับไอ้เวกัสเดือนมหาลัยฯ นั่นสินะ จัสมิน : อุ้บ!! รู้ทันซะแล้ว จะบอกให้ เขาหล่อและรวยกว่านายเยอะเลย ที่สำคัญ ไม่เหี้ยเหมือนนายด้วย บ๊ายบาย โชคดีนะคุณแฟนเก่า ชีวิตต่อจากนี้ขอให้มีแต่ความฉิบหาย ฉันไปละ อยู่ใกล้นายนานๆ เดี๋ยวค่าความนิยมจะตก . . เวกัส : ถ้าฉันลงแข่ง? จัสมิน : ฉันจะตามไปเชียร์นายที่ข้างสนามทุกแมตช์ เวกัส : ถ้าฉันเจ็บ จัสมิน : ฉันจะเป็นแพทย์สนามให้นายเอง เวกัส : แล้วถ้าฉันรักเธอไปหมดทั้งใจ จัสมิน : ฉันก็จะรักนายให้มากกว่า

​ เขาเกลียดที่เธอพรากน้องสาวอันเป็นที่รักของเขาไป แต่โชคชะตามักเล่นตลก ยิ่งเกลียด ยิ่งไม่อยากอยู่ร่วมโลกกันเท่าไหร่ เธอกลับกลายมาเป็นคู่หมั้นของเขา . “มานี่! ผัวเธออยู่ตรงนี้ ไม่ต้องให้คนอื่นมาสนองความร่านของเธอหรอก เดี๋ยวฉันจัดให้เอง” “ประทานโทษนะคะ ยังไม่แต่งไม่นับว่าเป็นผัวค่ะ” “เห๊อะ!! แล้วที่นิ้วนางข้างซ้ายของฉันกับเธอนี่เรียกอะไร?” “แหวนไงคะ หรือบ้านคุณซันเรียกห่วงยาง?” “รริตา!!” “คะคุณอคิราห์?”       ซัน อคิราห์ เตชโสภารีว์ ลูกชายของมหาเศรษฐีที่รวยติดอันดับต้นๆ ของประเทศ ต่อหน้าคนอื่นเขาคือรองประทานผู้สุขุมนิ่งขรึม แต่ต่อหน้าเธอเขาคือผู้ชายปากร้ายที่พร้อมทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง อายุ 28 ปี สูง 190 เซนติเมตร “ถ้าฉันยังอยู่ เธออย่าหวังว่าจะได้ใช้ร่างนี้อย่างมีความสุข”     แคลร์ รริตา นาวาศรี เด็กสาวผู้กำพร้าที่ต้องดิ้นรนสู้ชีวิตตั้งแต่เด็ก นิสัยไม่ยอมใคร กล้าได้กล้าเสีย ใครจะมองว่าเธอร้ายเธอไม่สนเพราะที่เธอทำไปทั้งหมดก็แค่ต้องการปกป้องตัวเองเท่านั้น อายุ 24 ปี สูง 164 เซนติเมตร “ฉันก็คือฉัน ไม่ใช่คู่หมั้นของเขา”     พริ้ม พริมา ราชาวสิทธิ์สกุล ลูกสาวของตระกูลราชาวสิทธิ์สกุล ที่มีเพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง แต่นั่นก็แค่อดีตเพราะบริษัทของพ่อเธอกำลังจะล้มละลายในไม่ช้า เธอเป็นคู่หมั้นของอคิราห์ ในสายตาเขาเธอคือหญิงสาวเรียบร้อยแต่ความเป็นจริงแล้วไม่ใช่เลยสักนิด อายุ 20 ปี สูง 160 เซนติเมตร “อะไรที่ฉันอยากจะได้ ฉันก็จะคว้ามันมาให้ได้”     ดินทร์ กฤติศักดิ์ พิมพ์วิชัย แฟนเก่าของแคลร์ที่หวังอยากสุขสบายทางลัดจึงเลือกที่จะนอกใจแคลร์ไปแอบคบกับพริ้ม ต่อหน้าคนอื่นเขาคือหนุ่มหล่อผู้อ่อนโยนใจดี แต่แท้จริงแล้วเขาคือคนที่เห็นแก่ตัวที่สุด อายุ 22 ปี สูง 187 เซนติเมตร “ความรักมันกินไม่ได้ เงินต่างหากที่ทำให้ชีวิตของเราสุขสบาย”     สปอยเล็กน้อย “ช่วย…อ้ะ ช่วยฉันที ร้อน” เธอบิดเร่าไปมาเพราะฤทธิ์ยาเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ “พูดสิว่าเธอต้องการฉัน พูด…” นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบวนที่ริมฝีปากเธออย่างหื่นกระหาย ถ้าเธออยู่ในร่างของเธอจริงๆ ก็คงดีกว่านี้ แต่ช่างเถอะ ไม่ว่ายังไงร่างนี้ก็คือร่างเธอ เขาพยายามย้ำเตือนตัวเองซ้ำๆ อยู่เป็นนาน “ฉัน…ต้องการคุณ” “ไม่ พูดใหม่” พริ้มกัดริมฝีปากตัวเองจนมีเลือดซิบออกเพราะความทรมาน ในบางครั้งเธอก็คล้ายจะมีสติแต่ก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้น “พี่ซัน ฉันต้องการ…” ใบหน้าสวยส่ายหัวเบาๆ เธอเองก็คงกำลังต่อสู้กับตัวเองเหมือนกันนั่นแหละ “ฉันเองก็ไม่ใช่พวกฉวยโอกาส เพราะงั้น…” ซันผละออกจากหว่างขาของเธอ เขาหันหลังเตรียมจะเดินหนีออกไปนอกห้องน้ำ แต่แล้วอยู่ๆ เธอก็กระโดดลงจากเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้ามาสวมกอดเขาเอาไว้จากทางด้านหลัง “ยะอย่าไปนะ ฉันไม่ไหวแล้ว ทรมาน พี่ซัน…ฉะฉัน” “แคลร์ แทนตัวเองว่าแคลร์ด้วยฉันถึงจะทำ” “พี่ซันอย่าไป แคลร์ไม่ไหวแล้ว”

​ “อึดอัดไหม เข้าไปนอนรอผมในห้องก็ได้นะ” ผู้กองเอียงหน้าเข้ามากระซิบบอกฉันให้ได้ยินแค่สองคนแต่ฉันแน่ใจว่าไม่น่าจะใช่ เขาจงใจให้บดินทร์ได้ยินด้วยแต่!! เดี๋ยวนะคำว่าเข้าไปนอนรอผมในห้องนี่มันฟังดูสองแง่สองง่ามอยู่นะ “ใกล้กันขนาดนั้น ไม่จูบกันให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยละวะ” บดินทร์พูดขึ้นมาลอยๆ แต่มือหนาจากที่ลูบขาฉันอยู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นออกแรงบีบขาฉันแทน นี่เขาเป็นบ้าหรือไงฉันเจ็บนะ “ก็อยากจะทำนะ แต่บังเอิญเพื่อนดันอยู่เยอะ ไว้รอพวกมึงกลับก่อนก็ได้…..เพราะกูกับคุณฟาร์ยังต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน” จะเล่นสงครามประสาทกันทำไมเนี่ย ผู้กองจะรู้ไหมยิ่งผู้กองไปยั่วโมโหของบดินทร์เท่าไหร่คนที่ต้องรับกรรมคือฉันต่างหากละ “หึ เสียใจด้วยนะเพราะวันนี้กูจะ “นอน” ที่นี่กับมึง” หา? นี่หมายความว่าไง ฉันไม่ได้หูฟาดไปใช่ไหม แถมบดินทร์ยังเน้นย้ำคำว่านอนชัดเจนจนทั้งคุณไทเลอร์และคุณเจโรมหันมามองเป็นตาเดียวอีก “อ้าวๆ เบียร์พวกมึงหมดแล้วนิ ไอ้เลอร์มึงเทให้มันสองคนดิ กูกำลังลุ้นบอลอยู่” คุณไทเลอร์ยอมทำตามที่คุณเจโรมบอกอย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่วนผู้กองและบดินทร์ก็เอาแต่จ้องตากันไม่หยุด ชนิดที่ว่าถ้าเป็นปลากัดนะไม่คนใดคนนึงคงท้องป่องไปแล้ว “กูไม่ให้นอน!!!” “แต่กูจะนอน!!!” เออเถียงกันเข้าไป ให้ตายสิ!! ฉันอยากจะลุกขึ้นและเป็นกรรมการให้พวกเขาทั้งสองจริงๆ แยกเป็นฝ่ายแดงกับน้ำเงินเลยดีไหม? “อ๊ะ!!!!” อยู่ๆ ฉันก็ต้องสะดุ้งเฮือกตกใจจนผู้กองละความสนใจจากบดินทร์มามองหน้าฉัน ถ้าถามว่าฉันตกใจอะไรถึงได้โอเวอร์แอคติ้งขนาดนี้น่ะเหรอ ก็เพราะอิตาบ้าบดินทร์นั่นแหละที่อยูๆ ก็เลื่อนมือมาหยุดอยู่ใจกลางหว่างขาของฉันจากนั้นนิ้วเรียวของเขาก็บดเบียดนวดคลึงกลีบกุหลาบของฉันผ่านชั้นในไปมาด้วยหน้าตานิ่งเฉย นี่มันคุกคามทางเพศเลยนะฉันจะต้องลุกออกไปจากตรงนี้ ถึงหล่อก็ใช่ว่าฉันจะยอมพลีกายถวายตัวให้นะ . .   ห้ามนำภาพไปใช้ก่อนได้รับอนุญาต   เมื่อโชคชะตานำพานักเขียนที่อาภัพรักอย่างฉันให้หลุดเข้ามาในโลกนิยายของตัวเองหรือที่นักอ่านเรียกกันว่าจักรวาลซาฟารี…ในวันนี้ฉันรู้แล้วว่าพวกเขามีชีวิตมีความรู้สึกเป็นของตัวเองแต่อยู่ภายใต้กรอบและบุคคลิกที่ฉันเป็นคนคิดขึ้นมา แต่!!!ไอ้ผู้ชายปากหมาที่หน้าตาเหมือนคนที่ฉันกำลังตามจีบอยู่ในโลกของความเป็นจริงคนนี้ล่ะเขาคือใครกันแน่ ฉันจำได้ว่าไม่เคยสร้างเขาขึ้นมานะ   บดินทร์ บดินทร์ ราชภูภิวัฒน์ นักธุรกิจหนุ่มหล่อ ปากร้าย ใจทราม คาสโนวาตัวพ่อ สถานะโสดแต่ไม่สนิทเปลี่ยนคู่นอนเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนสูง189เซนติเมตร น้ำหนัก78กิโลกรัม อายุ24ปี “นอนกับผมสิ ผมให้คุณได้หมดเลยนะ…ยกเว้นหัวใจ”   ฟาร์ ฟารดา หมื่นหฤทัย นักเขียนโนเนมแสนธรรมดาที่มีนักอ่านกลุ่มเล็กๆ รู้จัก ชีวิตนอกจากจะไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแล้วยังอาภัพรักจนแถวบ้านบ่นนินทาว่าชาตินี้คงหาสามีไม่ได้แน่ๆ สถานะโสดสนิท ไม่มีคนคุย ไม่มีใครเอาแต่กำลังตามจีบหนุ่มหล่อคนนึงอยู่ ส่วนสูง158เซนติเมตร น้ำหนัก43กิโลกรัม อายุ22ปี   สิงหราช ผู้กองสิงห์หรือสิงหราช ภาคภิริยะ พระรองจากเรื่องฝากรัก ล่าตะวัน นิสัยปากร้ายแต่อบอุ่น รักใครรักจริง สถานะโสดเพราะอกหักจากคาเทียร์นางเอกในเรื่องฝากรักล่าตะวัน ส่วนสูง190เซนติเมตร น้ำหนัก80กิโลกรัม อายุ25ปี ​

วันนั้นฉันอาจจะตัดสินใจพลาดไป….แต่ในวันนี้ฉันกลับมาแล้ว ฉันจะกลับมาทวงในสิ่งที่มันเป็นของฉันคืน จะด้วยพันห่าเหตุผลใดๆก็ตามแต่ ฉันไม่สนมันอีกต่อไป ​ เมื่อความรักเดินมาคนละทางระหว่างเขาลูกชายคนเดียวของเอกอัครราชทูตที่ใช้วาจาในการเจรจาต่อรองกับเรื่องต่างๆ และเธอลูกสาวมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศที่ใช้ลูกปืนในการตัดสินปัญหาทุกสิ่ง……หรือเขาที่มีทุกสิ่งอย่างและพร้อมจะปกป้องเธอจากอันตรายที่อยู่รอบตัว . หลายคนบอกว่าฉันเป็นนางร้ายในคาบนางเอก .   . เรียวตะ>> “ถ้าคิดว่าสิ่งที่เธอทำจะแก้แค้นแทนพ่อเธอที่ตายไปได้ก็เอาเลยเจนิส ฉันพร้อม” เจนิส>> “แค่เห็นว่านายเหมือนตายทั้งเป็นฉันก็สะใจแล้วละ” คำพูดที่เยือกเย็นไร้ซึ่งเยื้อใยกรีดลงกลางใจของร่างสูงจนเขาพยักหน้าน้อมรับมัน เรียวตะ>> “ต่อให้เธอจะทำร้ายฉันยังไง ฉันก็ไม่มีวันทำร้ายเธอกลับแน่นอนเจนิส” ร่างสูงคลี่ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเขายอมรับว่าตัวเองเจ็บ…เจ็บที่โดนเธอหลอก ทั้งๆ ที่ใจเจ้ากรรมก็รู้อยู่เต็มอกว่าเจนิสทำไปทั้งหมดเพื่อหวังจะแก้แค้นให้ผู้เป็นพ่อเพียงเท่านั้น แต่ด้วยความรักที่เขามีให้เธอตั้งแต่วันแรกที่เจอมันเลยทำให้เขายอมที่จะโดนเธอหลอกทั้งใจ . “เราเลิกกันเถอะ” ฉันเอ่ยบอกเลิกร่างสูงโปร่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นี่คงเป็นการกินข้าวร่วมกันมื้อสุดท้ายของฉันและเขา “ทำไม? พูดอะไรออกมาอยู่ๆ เธอดันมาบอกเลิกฉันอย่างง่ายดายเนี่ยนะ” เรนเดย์มองหน้าฉันอย่างไม่เข้าใจ “ใช่ เราไปกันไม่รอดหรอก” “เพราะอะไร ขอเหตุผลได้ไหม?” “ฉันเบื่อ และนี่แหละคือเหตุผล” ว่าจบฉันก็ลุกเดินออกมาจากร้านอาหารทันที นี่คงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันจะทำเพื่อเขาได้ “อย่าหันกลับไปนะนิส อย่าหันกลับไปโดยเด็ดขาด” ฉันพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ จนผ่านพ้นประตูร้านอาหารไป หึ รักแรกในวัย18ปี ได้จบลงแล้วจริงๆ     -เรนเดย์- เรนเดย์ : ลูกชายคนเดียวของเอกอัครราชทูตและหม่อมหญิงโสภิดา เขาเป็นผู้ชายที่เรียกได้ว่าหล่อจนติดอันดับหนึ่งของเอเชียเลยก็ว่าได้ หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทยเชื้อสายสเปนที่สาวๆ อยากพลีกายถวายตัวให้ แถมยังรวยมาก ฉลาด เก่ง เอาแต่ใจ จากผู้ชายที่แสนดีอบอุ่นในวันนั้นสู่การเป็นเจ้าพ่อแบดบอยในวันนี้ เพราะผู้หญิงที่ชื่อเจนิสเพียงคนเดียวทำให้เขาต้องจ่มดิ่งอยู่กับอดีตนานนับ2ปี เมื่อไหร่ที่หวนนึกถึงเธอแผลที่เขาเคยคิดว่ามันปิดสนิทกับกลายเป็นแผลสดอีกครั้ง ปัจจุบันอายุ22ปี “หากผมไม่ไปเรียนต่อที่สเปน หากผมไม่พบเจอกับเธอ หากผมไม่เผลอใจรักเธอ ผมคงไม่เจ็บจนถึงทุกวันนี้”   -เรียวตะ- เรียวตะ : หุ้นส่วนในการค้าอาวุธที่พ่อของเจนิสร่วมทุนด้วย เขาเป็นลูกชายของมาเฟียอิตาลีที่ทรงอิทธิพลอยู่พอสมควร เพราะความใกล้ชิดระหว่างที่เขาและเธอต้องมาทำงานร่วมกัน จึงทำให้เขาเกิดตกหลุมรักในความเก่งและฉลาดของเธอเข้าจังๆ ไหนจะใบหน้าสวยเกินมนุษย์มนานี่อีก แต่มันก็จบลงตรงที่ว่าหัวใจของเจนิสนั้นแสนจะคาดเดาอยากซะเหลือเกิน เธอดูเป็นคนที่ไร้หัวใจจนเขาถึงกับยอมแพ้ “ถ้าหากว่าเธอยังไม่มีใคร ช่วยเปิดใจให้ฉันเข้าไปได้ไหม ไม่ว่าใครหน้าไหนฉันก็จะไม่ให้มันเข้ามาทำร้ายเธอ”   -เจนิส- เจนิส: ลูกสาวมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ เธอสวย เก่ง ฉลาด และเพราะภาระมากมายที่พี่ชายตัวแสบของเธอทิ้งเอาไว้ให้ ทำให้เธอต้องกลับมาประเทศไทยที่เป็นบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเองแต่เพราะความปลอดภัยของเธอเฟิร์สจึงพยายามปิดบังตัวตนที่แท้จริงของเธอเอาไว้ไม่ให้ใครรู้ รอยแผลที่เธอคิดว่ามันหายไปแล้ว ต้องกลับมาเปิดขึ้นใหม่อีกครั้งเมื่อเธอและเขาต้องมาพบกัน สิ่งที่เคยวิ่งหนีตลอดระยะเวลา2ปี ต้องวนลูปกลับมายังจุดเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือเขาได้กลายเป็นของคนอื่นไปแล้ว ปัจจุบันอายุ20ปี “ลืมอะไรรึเปล่า ทางที่ฉันเดินพวกคุณเองไม่ใช่หรอที่เป็นคนบีบบังคับให้ฉันไป อะไรที่เป็นของฉันมันก็ยังเป็นของฉัน”     -ลันดา- ลันดา : หลานสาวรัฐมนตรีที่เป็นว่าที่คู่หมั้นของเรนเดย์ หม่อมหญิงโสภิดาปราบปลื้มเธอมากและอยากได้เธอมาเป็นสะใภ้จนตัวสั่น เธอแอบรักเรนเดย์นานมากแล้ว ตลอด2ปีที่เรนเดย์เลิกกับเจนิสเธอเป็นคนคอยอยู่ข้างเขาตลอด “ฉันเยียวยาแผลใจให้เขาแทบตายอยู่ๆ เธอดันจะมาแย่งเขากลับคืน คิดว่ามันไม่ง่ายไปหน่อยหรอ”   ​

“แล้วคุณเดย์อยากให้รันเรียกคุณเดย์ว่าอะไรคะถึงจะพอใจ” “ก็เรียกพี่ เรียกป๋า เรียกเฮีย เรียกที่รัก เรียกDaddy เรียกอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่คุณเดย์อ่ะ เข้าใจไหม!!!” “ค่ะคุณลุง!!!” “ดารัน!!” “ขาคุณลุง” เมื่อโชคชะตาเล่นตลกส่งเธอให้มาอยู่กับเขาที่เคยเป็นคนรักเก่าในอดีตชาติ…คนรักเก่าที่เธอทุ่มเทความรักให้เขาอยู่เพียงฝ่ายเดียว คนรักเก่าที่ไม่เคยหันมารักหรือสนใจใยดีเธอเลย สองภพสองชาติที่เธอต้องผิดหวัง แต่มันจะไม่ใช่กับชาตินี้ “รันจะทำให้คุณเดย์มาสยบแทบเท้ารันให้ได้” “ส่งไปเรียนให้ได้ใบปริญญาแต่เธอดันตั้งท้องกลับมาเนี่ยนะ อยู่นั่นมันคันมากหรือยังไง ไหนไอ้หน้าไหนมันคือพ่อของลูกในท้องเธอ” เดย์ไทม์ ทิวากร สิริโชติการ์ต หนุ่มหล่อ พ่อรวย เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ลำดับต้นๆ ของประเทศ เขาคือที่หมายปองของสาวๆ ทั่วทุกสารทิศไม่เว้นแม้กระทั่งเจสสิก้าลูกสาวมาเฟียที่ทรงอิทธิพลลำดับต้นๆ ของประเทศ นิสัย ใจเย็น พูดเพราะ (แค่กับคนที่อยากพูด) อายุ31ปี “ส่งไปเรียนไม่ใช่ไปร่าน” ดารัน ดารัน สิงห์เลิศราช เด็กสาวอาภัพที่เดย์ไทม์เคยช่วยชีวิตเอาไว้ ปัจจุบันเธอคือเด็กในการปกครองของเดย์ไทม์ เธอได้อาศัยอยู่กับเดย์ไทม์ตั้งแต่อายุ15ปี แต่พอเธออายุได้18ปี เดย์ไทม์กลับตัดสินใจส่งเธอไปเรียนต่อที่นิวยอร์ก นิสัย ปากร้าย ด่าหมดไม่สนหน้าไหน ฟาดมาฟาดกลับ ไม่กลัวใคร กล้าได้กล้าเสีย (อ้อนเก่งเวลาอยู่กับคนที่รัก) อายุ21ปี “หึ ร่านแต่ก็ไม่เคยผิดสัญญาที่ให้ไว้กับใคร” เจสสิก้า เจสสิก้า เฮน ลูกสาวของตระกูลมาเฟียที่ใหญ่ลำดับต้นๆ ของประเทศ เธอเป็นที่หมายปองของผู้ชายทั่วฟ้าเมืองไทย และทางครอบครัวของเธอและเดย์ไทม์ก็ต่างเห็นดีเห็นงามที่จะให้เธอและเดย์ไทม์แต่งงานกัน การแต่งงานในครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพราะเชื่อมสัมพันธ์ธุรกิจแต่เป็นเพราะเธอก็ต่างชอบพอเดย์ไทม์อยู่แล้ว นิสัย ใจเย็น ยิ้มเก่ง นิ่งได้กับทุกสถานการณ์ (แต่ถ้าใครร้ายมาเธอก็พร้อมจะร้ายกลับ) อายุ 22ปี “เขาคือของฉันไม่ใช่ของเธอ” ทิศเหนือ วชิรวิชญ์ เลิศรัตน์โสภากุล หนุ่มหล่อซุปเปอร์สตาร์ชื่อดังที่หลงรักดารันตั้งแต่แรกพบ เขาพยายามตามจีบเธอทุกวิถีทางแต่ดารันกลับไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตา นิสัย ขี้เล่น ทะเล้น เจ้าชู้ ปากหวาน มีข่าวควงสาวออกเดตแทบจะทุกวัน (แต่ถ้าได้รักใครแล้วเขาก็พร้อมจะจริงจังแค่กับคนนั้น) อายุ 22ปี “เหนื่อยก็พัก เขาไม่รักให้ทักฉันมา” สปอยเนื้อหา “อ้า อื้อ คุณเดย์คะ” ฝ่ามือหนาบีบเคล้นเบาๆ ที่ความอวบอิ่มของยอดดอกบัว ในตอนนี้ดารันไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไปแล้ว เธอโตเป็นสาวเต็มตัวเต็มสัดเต็มส่วนจนเขาเก็บความอดทนไว้ต่อไปไม่ไหวแล้ว “ครางสิ ยิ่งเธอครางเท่าไหร่มันยิ่งไปกระตุ้นอารมณ์ของฉันมากเท่านั้น” นิ้วเรียวขยี้ที่ยอดดอกบัวผ่านชุดนอนที่เธอใส่ ถึงจะรู้สึกพอใจที่เธอไม่ได้ใส่บราเชียร์แต่พอคิดอีกทีกลับทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด “เด็กน้อยของฉันโตเป็นสาวแล้วสินะ เป็นสาวจนตั้งท้องกลับมา” นัยน์ตาคมที่มองใบหน้าสวยเอ่ยขึ้นก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “รัน อ้ะ เจ็บค่ะ” “ผู้ชายคนนั้นมันทำท่าไหนบ้างเหรอ เธอถึงท้องได้ หรือตั้งใจให้มันปล่อยในไม่ใส่ถุง หื้ม?” “มะไม่…” “ไม่อะไร ให้เดาเธอคงยอมอ้าขาให้มันโดยง่ายไม่แม้แต่จะขัดขืนเหมือนที่เธอกำลังอ้าขาให้ฉันตอนนี้สินะ”

“เรียกพี่คุณโอนครั้งละ10ล้านครับ” ฉันฝันถึงผู้ชายคนหนึ่งซ้ำๆ แถมยังเห็นหน้าเขาชัดมากจนสามารถวาดภาพของเขาขึ้นมาติดตามผนังห้องเต็มไปหมดในฝันเขาเป็นผู้ชายที่หล่อและอบอุ่น ฉลาด เก่ง เพียบพร้อมไปในทุกๆ เรื่อง ฉันและเขาต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ถึงยังไงทุกๆ ครั้งที่ฉันร้องไห้เสียใจเขาก็เป็นคนแรกที่คอยปลอบฉันอยู่เสมอ……….ถึงจะแค่ในฝันก็เถอะ “เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ากัดปากตัวเอง” “พิชยังไม่ได้กัดเลยนะคะ” ฉันเถียงเขากลับแทบจะทันที เพราะตลอดทางที่ขับรถมาฉันยังไม่ได้ทำอย่างที่เขาว่าเลยด้วยซ้ำ “พี่หมายถึงตอนที่เธอนั่งเรียนอยู่ต่างหากล่ะ” หา? นี่นอกจากจะใช้เครื่องดักฟังในโทรศัพท์แล้วเขายังติดกล้องไว้ด้วยรึไงกัน คนอะไรน่ากลัวซะมัด โรคจิต “พี่ติดกล้องไว้ด้วยเหรอคะ” ฉันถามเขาด้วยสีหน้าจริงจัง แต่เขานั่นกลับขำออกมา “พี่ไม่ทำขนาดนั้นหรอก ก็ปากเรามันมีเลือดซิบออก เป็นอะไรหื้ม บอกพี่สิ ต้องให้พี่จูบจนปากบวมเจ่อก่อนใช่ไหมถึงจะเลิกได้นิ” ฉันส่ายหัวแทบจะทันที โดนเขาจูบแค่นี้ร่างกายฉันก็อ่อนระทวยพอล่ะ -เจ้าคุณ- เจ้าคุณ หรือคุณคนันทร ภูศิวปัญญากูล หนุ่มหล่ออดีตเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี4อายุ 22ปี ที่มีความหล่อจนสาวๆ ทั่วทั้งมออยากพลีกายถวายใจให้ แต่เขากลับไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเลยสักคน....นอกจากความหล่อที่พ่อให้มาแล้วเขายังฉลาด เก่ง เพอร์เฟคไปทุกๆ อย่างอีกด้วย “ในเมื่อไม่รู้ว่าพ่อแม่ตัวเองใช้นามสกุลอะไร เธอก็เปลี่ยนมาใช้นามสกุลพี่ซะสิ” -พิชชา- พิชชา หรือพิชยญา พรมจันทร์ สาวน้อยสู้ชีวิตที่โตขึ้นมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็นใคร ขนาดนามสกุลที่ใช้ก็เป็นนามสกุลแม่ครูในสถานเด็กกำพร้า พออายุได้18ปี เธอจึงขอแม่ครูออกมาหาเงินเลี้ยงตัวเอง และด้วยความสวยของเธอจึงทำให้เพทายรู้สึกชอบและตามจีบขอเธอเป็นแฟน “พี่เป็นผู้ชายที่อบอุ่น และอ่อนโยนจังเลยนะคะ” -เพทาย- เพทาย ชายหนุ่มที่มีดีเพียงหน้าตาและฐานะ แต่นิสัยนั้นแย่มาก คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี3 อายุ21ปี เขาคบกับพิชชาก็เพียงเพราะหวังจะฟันเธอเท่านั้น แต่ใครจะไปคิดว่าเด็กกำพร้าอย่างเธอจะหวงศักดิ์ศรีของตัวเองขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะอยากได้ตัวเธอเขาคงไม่ทนคบกับเด็กกำพร้าแบบเธอหรอก ทุกครั้งที่เขาพาเธอไปกินข้าว เขารู้สึกอายคนอื่นมากเพราะพิชชานั้นจนแถมยังไม่มีหัวนอนปรายเท้าอีกต่างหาก “จะอะไรขนาดนั้นวะชา ฉันแค่นอกกายเธอป่ะไม่ได้นอกใจ” -เวกัส- เวกัส เพื่อนสนิทของเจ้าคุณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี4 เขานั้นเจอพิชชาโดยบังเอิญที่เปิดท้าย เห็นเธอกำลังร้องเพลงเปิดหมวกอยู่ ด้วยความที่เสียงของพิชชามีเสน่ห์และไพเราะมากเขาถึงตัดสินใจชวนเธอมาเป็นนักร้องที่ไนต์คลับของเขา แถมยังอาสาเป็นทั้งผู้ปกครองและพี่ชายให้กับเธออีกด้วย “ต่อไปนี้เธอคงมีผู้ปกครองคนใหม่แล้วละมั่ง”

ไนท์>> “อย่าถามเลยว่ารักเธอแค่ไหน….แม้แต่ชีวิตฉัน ฉันยังให้เธอได้เลยนาเดีย” นาเดีย>> “คำพูดผู้ชายมันก็แค่ลมปากที่พ่นออกมา เพื่อให้ตัวเองดูดีแค่นั้นละ” ร่างบางตะคอกกลับไปด้วยความโมโห ไนท์>> “ฉันเคยบอกแล้วนะว่าอย่าเชื่อที่ฉันพูดแต่ให้ดูที่ฉันทำ -ไนท์- ไนท์:หนุ่มหล่อเดือนคณะวิทยาศาสตร์ สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา ปี1 ลูกชายคนเดียวของเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ในประเทศ หล่อ รวย ดีกรีนักฟุตบอลของมหาลัย นิสัย เย็นชา ปากแข็ง เอาแต่ใจ ขี้หวง อบอุ่น “เธอไม่ต้องเชื่อที่ฉันพูด แต่ให้ดูในสิ่งที่ฉันทำ” -นาเดีย- นาเดีย: สาวน้อยน่ารัก แต่ก็มีความสวยมากๆ จนคนที่มองต้องหลงเสน่ห์ คณะบริหารธุรกิจ ปี1 (เรียนคนละมหาลัยกับไนท์) อยู่กับแม่และพ่อ (เลี้ยง) ที่ชอบบังคับให้เธอทำโน่นนี่จนไม่เป็นตัวของตัวเอง เรียนเก่งมาก นิสัย เรียบร้อย หัวอ่อน ขี้อ้อน งานอดิเรก แต่งนิยาย “เลิกยุ่งกับฉันสักที ทั้งสองคนเลย” -ธาม- ธาม: แฟนเก่าสุดหล่อของนาเดีย หนุ่มหล่อสุดฮอตในโลกโซเชียล คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมเครื่องกล ปี1 กระล่อน เจ้าชู้ แต่ก็ดูแลเอาใจใส่ผู้หญิงเก่ง เรียนมหาลัยเดียวกันกับไนท์ “คนของกู ยังไงก็คือของกู” -วิน- วิน: หนุ่มหล่อคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า ปี1 ชอบนาเดียและพยายามตามจีบนาเดีย เป็นคนเลือดร้อน โมโหร้าย เอาแต่ใจ ทำได้ทุกอย่างแม้กระทั่งทำร้ายผู้หญิง “อะไรที่กูอยากได้ กูก็ต้องได้”

“คะคุณ…ธารา เข้ามาห้องหยีทำไมคะ?” หญิงสาวตกใจพลางเอื้อมมือไปจับที่กลอนประตู ขืนมีใครมาเห็นเข้าคงกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน “ทำไม? บำเรอพ่อฉันเสร็จ เธอก็ช่วยบำเรอฉันต่อเลยสิ งานถนัดนิไอ้เรื่องถ่างขานอนแก้ผ้าบนเตียง” นัยน์ตาคมกริบตวัดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเย้นหยัน พอรู้ว่าเธอกำลังจะหนีออกไปจากตรงนี้มือหนาจึงไม่รอช้ารวบแขนเรียวทั้งสองข้างของเธอไว้ด้านหลังอย่างแรงไร้ซึ่งความปราณี “ฉันแค่ไปดูแลคุณท่านเพราะวันนี้ป้านิดบอกว่าคุณท่านอาการไม่ค่อยดี” เธอตอบเขาไปตามความจริงแต่มีเหรอที่คนอย่างธาราดินทร์จะเชื่อคำพูดของเธอ “นอกจากเธอจะร่านแล้ว…เธอยังตอแหลเก่งด้วยสินะ” มือหนาเพิ่มแรงบีบลงที่แขนเรียวจนน้ำใสๆ เอ่อล้นขอบตาคู่สวย เธออยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ให้คนมาช่วยเหลือเกินแต่ก็ไม่สามารถทำได้ “นะนี่!! คุณธารา ยะหยุดเดี๋ยวนี้นะ คุณจะทำอะไร” มือหนาของธาราอีกข้างเริ่มสัมผัสผ่านส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอจนมาหยุดอยู่ที่ส่วนอ่อนไหวใต้สะดือ “แหกปากสิ ร้องออกมาดังๆ คนทั้งบ้านจะได้รู้ว่าเราสองคนกำลังจะทำอะไร” เธอได้แต่ส่ายหน้าไปมาพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของเขา ธาราถกชุดนอนของเธอขึ้นก่อนจะใช้นิ้วเรียวบดเบียดลงที่กลีบกุหลาบผ่านชั้นในลายลูกไม้สีขาวทำเอาหญิงสาวตกใจจนตาเบิกกว้างพร้อมร่างกายที่สั่นเครือ “อย่ากระแดะเหมือนไม่เคย เด็กใจแตกอย่างเธอโกหกฉันไม่ได้หรอก” ธารา ธาราหรือธาราดินทร์ ปัญญาวิวัฒน์ หนุ่มหล่อวัย25 ปี ที่ต้องบินกลับมารับช่วงต่อบริหารธุรกิจสังหาริมทรัพย์แทนผู้เป็นพ่อเนื่องจากพ่อของเขาได้ล้มป่วยกระทันหัน แต่ในวันที่เขากลับมานอกจากคฤหาสน์อันเป็นที่รักของแม่เขาจะเปลี่ยนแปลงไปหลายสิ่งหลายอย่างแล้ว พ่อของเขายังพาเด็กสาวที่ไหนไม่รู้มาอยู่ที่นี่อีกมันจึงทำให้เขาไม่พอใจและเกลียดเธอโดยไม่มีเหตุผล “ไม่ต้องห่วง ฉันเอาผู้หญิงแบบเธอไม่ลงหรอกอย่าทำสำออยไปเลย” ยาหยี ยาหยีหรือญานัทดา ปัญญาวิวัฒน์ เธอถูกท่านเจ้าคุณรับเข้ามาเลี้ยงเป็นลูกสาวบุญธรรมตั้งแต่อายุ13 ปี ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรืออย่างไรแต่เพราะตอนนั้นเธอไม่มีทางเลือกและไม่อยากไปอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเธอจึงยอมมาอยู่ที่นี่ เวลาผ่านไปจนเธออายุได้18ย่างเข้าสู่19 ปี ชีวิตที่เธอเคยมีความสุขกลับถูกแทนที่ด้วยความทุกข์ทรมานเพราะการกลับมาของเขาเพียงคนเดียว “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณท่านมาป่วยกระทันหัน ฉันคงหนีไปจากที่นี่นานแล้ว” นที นทีหรือธีรภพ ปัญญาวิวัฒน์ น้องชายต่างแม่ของธารา เขาเองก็บินกลับมากระทันหันเช่นกันเพราะเป็นห่วงผู้เป็นพ่อ ถึงเขาจะไม่ค่อยกินเส้นกับธาราเท่าไหร่ก็เถอะและการกลับมาในครั้งนี้ทำให้เขาได้พบกับยาหยีและตกหลุมรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน “พี่ไม่คิดจะยุ่งก็ดี เพราะผมจะเป็นคนยุ่งกับยัยนี่เอง” . . ระหว่างบุญคุณที่ต้องทดแทนกับการทิ้งทุกอย่างที่นี่แล้วหนีไปอะไรมันง่ายกว่ากันนะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ฉันเกลียดเขา เกลียดผู้ชายที่ชื่อธารา เกลียดทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำกับฉัน คำเตือน นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรงและคำหยาบคาย รวมถึงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของตัวละครที่ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง และพระเอกเรื่องนี้เลวและเหี้ยราวกับตัวร้ายที่พึ่งจับได้บทพระเอก อาจจะไม่ถูกใจนักอ่านหลายๆ ท่าน ทางตัวนักเขียนเองก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ ปล. นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของนักเขียนไม่ได้มีการพลาดพิงถึงบุคคลอื่นแต่อย่างใดและไม่อนุญาตให้นำไปดัดแปลงหรือทำซ้ำหากจับได้เราจะดำเนินการตามกฏหมายทันที

เพียงแค่ฉันมองตาเขา เพียงแค่เราสบตากัน สุดท้ายคนคนนั้นที่ฉันเฝ้าตามหากลับยืนอยู่ตรงหน้าฉันเอง ผู้หญิงที่เพียบพร้อมไปซะทุกอย่างแบบฉันจะต้องการผู้ชายแบบไหนกันนะ…(นอกจากเขาคนนี้) ​ “เป็นผู้หญิงแต่ยืนดูดบุหรี่ได้อย่างหน้าตาเฉย ไม่รู้หรือไงมันไม่ดีต่อสุขภาพ” ดวงตาคู่สวยที่หยาดเยิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หันไปมองต้นเสียงด้วยความหงุดหงิด “สะ…นายคนนั้นนิ” จากที่ปากกำลังจะหลุดคำหยาบไปว่าเสือกแต่พอเห็นใบหน้าของเขาชัดๆ เธอจึงยั้งไว้ได้ทัน “หึ ความจำดีนิ” พูดจบมือหนากลับแย่งบุหรี่ในมือของเธอไปสูบต่อหน้าตาเฉยแต่แทนที่เธอจะโกรธกลับกระตุกยิ้มออกมาอย่างชอบใจ “ใครบอกว่าเขาสูบแบบนั้นกัน…แบบนี้ต่างหากล่ะ” คาเทียรจับมือของเขาที่คีบบุหรี่อยู่หันกลับมาที่ปากตัวเอง พอสูบมันเข้าปากเสร็จปลายเท้าเล็กกลับเขย่งขึ้นพ่นควันใส่หน้าของเขาเต็มๆ “แบบนี้มันจะได้รสชาติอะไรล่ะ?” แขนแกร่งโอบรัดเอวบางเข้าแนบชิดกับตัวเองจากนั้นริมฝีปากหนาก็ค่อยๆ บดขยี้ลงที่ริมฝีปากบางเบาๆ คล้ายต้องการดูดซับรสสัมผัสของบุหรี่ที่ติดอยู่บนริมฝีปากเธอ “มากกว่านี้ได้ไหม?” นัยน์ตาคมกริบที่จ้องมองเหมือนพร้อมจะแผดเผาร่างกายเธอนั้นเอ่ยถามขึ้นเบาๆ ทำเอาคนที่โดนเอาเปรียบถึงกับใจสั่นระรัวแทบคลั่ง “แววตาเธอมันฟ้องว่าเธอก็ต้องการ…ฉันพูดถูกใช่ไหม?” พอเห็นเธอไม่ตอบมือหนาก็เริ่มออกลายซุกซนลูบไล้ไปทั่วสะโพกมนลามไปถึงบั้นท้ายของเธอ “อ้ะ นายคิดจะเคลมฉันตอนเมาหรือไง” “เธอไม่ได้เมาสาวน้อย ตอนนี้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มันแค่ทำให้เธอกล้าพูดกล้าทำก็เท่านั้น” “นายกำลังเล่นกับไฟ” มือบางยกขึ้นโอบรอบต้นคอของคนโตกว่าและค่อยๆ ลูบไล้ที่รอยสักรูปนกฟีนิกซ์บนคอของเขา “งั้นก็ช่วยไม่ได้สินะ เพราะฉันดันเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงชั้นดีซะด้วยสิ” นที : ธีรภพ ปัญญาวิวัฒน์ หนุ่มหล่อเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่มีเบื้องหลังเป็นเจ้าพ่อมาเฟียที่ทรงอิทธิพลลำดับต้นๆ ของประเทศ นามแฝงของเขาคือฟีนิกซ์ทรูที่สามารถกำจัดศัตรูได้เพียงพริบตาเดียวไม่ว่ามาเฟียแก๊งไหนๆ ก็ไม่มีใครเคยได้เห็นใบหน้าของเขา เพราะถ้าเห็นนั้นคือเท่ากับว่าความตายได้มาเยือนถึงที่แล้ว “ผมเคยตามหาผู้หญิงคนนั้นมาเกือบ4ปี แต่ตอนนี้ไม่แล้ว”     คาเทียร์ : ชญานิศ เชวตวันชิต ลูกสาวเจ้าพ่อมหาเศรษฐีที่รวยติดอันดับต้นๆ ของโลกเธอเกิดมาพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะ เก่ง ฉลาด หัวรั้น รักในความเร็วเป็นชีวิตจิตใจไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน มีผู้หญิงมากมายหลายคนที่อิจฉาชีวิตของเธอโดยไม่เคยรู้เลยว่าในความเพียบพร้อมไปซะทุกอย่างของเธอนั้นกลับมีเบื้องหลังที่น่าเศร้าและหดหู่ซ้อนเอาไว้อยู่มากมาย “มากไปใจก็สั่น ห่างกันฉันก็ว้าวุ่น”   ผู้กองสิงหราช : สิงหราช ภาคภิริยะ ตำรวจน้ำดีที่ตามกวาดล้างพวกมาเฟียมาแล้วมากมายและรายต่อไปที่เขากำลังจะตามกวาดล้างและจับตัวให้ได้ก็คือฟีนิกซ์ทรูรวมถึงนทีที่เป็นมารศัตรูหัวใจของเขา  "ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ผมจะกระชากหน้ากากของคุณเอง"          ปล. นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของนักเขียนไม่ได้มีการพลาดพิงถึงผู้อื่นแต่อย่างใดและไม่อนุญาตให้นำไปดัดแปลงหรือทำซ้ำหากจับได้เราจะดำเนินการตามกฏหมายทันที

“ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องเปย์ด้วยเงิน”.. “อ้ะ อื้อ นะนายจะทำอะไร” ฉันเบิกตากว้างเมื่ออยู่ๆ เขาก็ดันเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่มันกำลังดังอยู่ขึ้นมาซะอย่างงั้นทั้งๆ ที่ตอนนี้เราสองคนกำลัง…เอ่อไม่พูดดีกว่า“รับสายเพื่อนไง” ใบหน้าหล่อที่แสนจะกวนตีนเอ่ยตอบหน้าตาเฉยๆ เอวสอบข้างล่างก็ยังทำหน้าที่กระแทกเข้าออกใส่ฉันไม่มีหยุดหย่อนพลั่บ!! พลั่บ!!! พลั่บ!!“ตะ อ้ะ แต่นี่เรา กำลัง…อ้ะ ไอ้บ้า อย่ารับอื้อ..” ฉันพยายามจะร้องห้ามเขาแต่มือหนาดันยกขึ้นมาปิดปากฉันไว้ซะก่อน“ชู่ๆ เพื่อนฉันคงมีธุระสำคัญไง แป๊บเดียว” ไอ้บัดซบจะรับสายก็หยุดกระแทกก่อนสิ“อย่าให้เสียงครางหวานของเธอเล็ดลอดเข้าโทรศัพท์ฉันนะมิเกล ไม่งั้นคืนนี้เธอไม่ได้พักแน่” ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอและมองเขาด้วยความโกรธแค้น ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุการณ์วันนั้นชีวิตฉันคงไม่ต้องมาเจอเรื่องเฮงซวยแบบนี้“อ่าห์ ว่าไงกองทัพ” พอกดรับโทรศัพท์เขาก็ปรายตามองฉันด้วยรอยยิ้มที่แสนจะเจ้าเลห์จนฉันต้องเบือนหน้าหนียกมือขึ้นปิดปากตัวเองกลั้นเสียงครางไม่ให้มันหลุดลอดเข้าไปในโทรศัพท์“กำลังสั่งสอนแมวที่บ้านน่ะ แมวตัวนี้มันไม่ค่อยจะเชื่องด้วยสิ” ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะเหมือนเขาจงใจถอดแก่นกายตัวเองออกไปจนเกือบสุดและกระแทกเข้ามาใหม่แรงๆ จนฉันจุกน้ำตาเล็ด“ชอบไหมคะ หื้ม!!” เอเลนก้มลงมาถามฉันใกล้ๆ ก่อนจะขบเม้มและสูดดมที่ต้นคอเหมือนคนที่หื่นกระหาย ไอ้โรคจิตฉันคงทำได้เพียงนึกด่าเขาในใจ“กูคุยกับแมวกูไง ดูเหมือนตอนนี้จะเชื่องขึ้นเยอะเลย”ปึง!!“อ้ะ…” ไม่ทันแล้ว สุดท้ายฉันก็หลุดเสียงครางออกไปเพราะทนแรงกระแทกข้างล่างไม่ไหว เขาหันมาจ้องหน้าฉันก่อนจะเหยียดยิ้มขึ้นมาเหมือนผู้ชนะ ให้ตายสิเพราะเขานั่นแหละที่จงใจแกล้งฉันเพื่อจะหาเรื่องเอาฉันทั้งคืน“แมวที่อยู่ใต้ร่างกูเริ่มไม่เชื่องแล้วว่ะ แค่นี้นะ เดี๋ยวเจอกัน”  เอเลนเอเลนหรือชยางกูร เชวตวันชิต หนุ่มหล่อพ่อรวยเจ้าของบ่อน้ำมันดิบประเทศเวเนซุเอลาที่รวยล้นฟ้าอันดับต้นๆ ของโลก นิสัยปากร้ายใจหมาอยากได้อะไรก็ต้องได้เพราะในความคิดของเขาบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่เงินจะซื้อไม่ได้รวมถึงตัวของมิเกล ถ้าเขาบอกอยากได้ไม่ว่าจะได้ด้วยเลห์หรือต้องเปย์ด้วยเงินเขาก็ทำหมด“ผมดูเหมือนคนเจ้าเล่ห์เหรอ? ไม่นะเขาเรียกว่าคนมีมันสมองต่างหาก”  มิเกลมิเกลหรือเกวลิน พิรารักษ์ สาวสวยสุดแซ่บที่ต้องทำงานหาเงินอย่างหนักเพื่อเลี้ยงตัวเองให้มีชีวิตรอดไปวันๆ เธอหลงไหลในเสียงดนตรีเพราะมันคือชีวิตของเธอ ถ้าพูดถึงงานที่ทำแล้ว ไม่ว่าจะแม่บ้าน เด็กเสิร์ฟ แคดดี้ พริตตี้ นางแบบนางรำเธอทำได้หมด ถึงโลกจะโหดร้ายแต่อย่างน้อยๆ ก็ยังมีหน้าตาที่ดี เรียกได้ว่าดี สวย จนเป็นที่หมายปองของเล่าผู้ชายทั่วทุกสารทิศไม่เว้นแม้กระทั่งเอเลน“รวยล้นฟ้าแต่สันดานหมาแบบนี้ก็ไม่เอา”   กองทัพกองทัพเพื่อนสนิทที่อยู่คนละคณะกับเอเลนแถมเขายังเป็นพี่รหัสของมิเกลอีกด้วย นอกจากจะไม่ช่วยให้เอเลนสมหวังแล้วเขายังกันท่าเอเลนออกจากมิเกลอีกด้วยเพราะเขานั้นหวงน้องรหัสคนนี้เอามากๆ   พิลินพิลินเป็นคู่แข่งของมิเกลที่อยากได้เอเลนมาเป็นของตัวเองจนตัวสั่น เธอพยายามทำทุกวิธีเพื่อให้เอเลนหันมาสนใจตัวเองเพราะในโลกนี้ไม่มีใครที่จะเหมาะสมกับเธอเท่าเอเลนอีกแล้วผู้ชายหล่อ รวย มันหายากถ้าเจอต้องรีบคว้าเอาไว้   เฟย่าเฟย่าคู่ขาเก่าของเอเลนที่เอเลนเคยควงออกเดตกินข้าวเพียงครั้งเดียวหล่อนก็ดันเอามาคิดเป็นตุเป็นตะว่าเอเลนให้ความสนใจตัวเองมากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ ของเขา แต่ท้ายที่สุดแล้วความสวยความมั่นที่มีก็ถูกมิเกลดับไปจนสนิท  ฉันเกิดมาใยยุคสมัยที่มันขับเคลื่อนด้วยเงินแล้วก็เงิน คนรวยก็รวยจนล้นฟ้า ส่วนคนจนก็แทบจะลืมตาอ้าปากไม่ได้เลย…..ฉันมิเกล หรือเกวลิน เป็นเด็กกำพร้าที่เกิดมาพร้อมกับความโชคร้าย โชคร้ายที่ว่าคือนอกจากพ่อแม่ฉันมาด่วนจากไปตั้งแต่ฉันอายุได้เพียง12 ขวบแล้วฉันยังมีโรคประจำตัวที่ขาดยาไม่ได้อีก แย่นะต้องคอยหาเงินมาเลี้ยงชีวิตตัวเองให้รอดไปวันๆ ไอ้ปัจจัย4ที่สำคัญต่อการดำรงชีวิตของคนอื่นๆ แต่สำหรับฉันมันจะไปหนักที่ยาซะมากกว่า ฉันต้องดิ้นรนทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อเอาเงินที่ได้มารักษาตัวเอง ตลกป่ะล่ะ นี่เห็นขี้โรคแบบนี้ฉันทำได้หมดนะเด็กเสิร์ฟพริตตี้ แดดดี้ นางแบบ นางรำ นักร้อง เอ่อแล้วอีกหลายๆ งานเลยล่ะ อย่างน้อยๆ ในความโชคร้ายก็ยังพอมีความโชคดีอยู่บ้าง…นั่นคือหน้าตาฉันจ้ะ “เท่าไหร่?”“อ่อ ค่าตัวงานนี้เพื่อนคุณจ่ายแล้วค่ะ”“ฉันหมายถึงตัวเธออ่ะ เท่าไหร่”“ประทานโทษนะคะดิฉันเป็นเรซควีนเนาะ ไม่ใช่โสเภณี ถ้าอยากมากแนะนำแถวพัทยาตามต้นมะพร้าวค่ะ”“อย่าเล่นตัวเพื่ออัพราคาน่า รีบๆ บอกมาว่าเท่าไหร่?”“ไอ้บัดซบ ฉันบอกว่าไม่ได้ขายตัวไง อย่าคิดว่าหน้าตาดีมีฐานะแล้วจะเที่ยวเอาเงินไปฟาดหัวใครก็ได้นะ….retarded”

คำก็ผู้หญิงหยำฉ่า สองคำก็ผู้หญิงหยำฉ่า….ถ้าอย่างนั้นเวลาจะเอากับฉันนายก็ช่วยจ่ายเงินให้ฉันด้วยสิ

#อีกคนก็กลัวการมีความรักเพราะเกลียดการสูญเสีย ส่วนอีกคนกลับโหยหาความรัก เพราะทั้งชีวิตไม่เคยได้รับมันจากใครเลย ความรักของเธอและเขาจะเกิดขึ้นได้อย่างไรในเมื่อทั้งใจของเธอมีแต่คำว่าเกลียด……………เธอเกลียดผู้ชายคนนี้ เกลียดทุกอย่างที่  คำเตือน นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่รุนแรงพอสมควร หากคุณคิดว่าเฟิร์สจะอ่อนโยนเหมือนไนท์คุณคิดผิด เพราะภาคนี้พระเอกโหด เย็นชา เลือดเย็น ไม่มีคำว่าอ่อนโยน เผ็ดร้อนเลือดสาด เฟิร์ส>> “ให้ฉันทวนความจำให้ไหมว่าเธอมีหน้าที่อะไร” พับพาย>> “ไอ้ชาติหมา!!! นายมันชิงหมามาเกิด เอาเลยอยากทำอะไรก็ทำเลย” พับพายตะคอกใส่หน้าร่างสูงเพราะสุดจะทนกับเขาแล้วจริงๆทั้งๆที่เธอนั้นยังไม่ได้ทำอะไรผิดด้วยซ้ำ เขากลับมายืนด่าเธอฉอดๆต่อหน้าบอดี้การ์ดและคนรับใช้มากมาย เฟิร์ส>> “ถ้าร่าน และคันมากก็มานี่ ฉันจะสนองมันให้เอง” เขาพูดพร้อมกับกระชากแขนร่างบางให้ขึ้นไปข้างบน แต่เธอกลับขัดขืนเขา และสบัดแขนออกจากมือหนาอย่างไม่ใยดี พับพาย>> “คำก็ร่าน สองคำก็คัน ได้!! ถ้าอยากทำมากก็ทำมันซะตรงนี้้เลย” ร่างบางพูดก่อนจะถอนชุดเดรสตัวเองใส่ลงไปกองกับพื้น ทำให้เขานั้นตกใจกับการกระทำของเธออยู่ไม่น้อย เฟิร์ส>> “แม่งเอ้ย!! ไอ้อีตัวไหนที่มันหันมามองเมียกู กูจะควักลูกตามันออกมาให้หมด” สิ้นเสียงที่เขาสั่งทุกคนภายในบ้านก็รีบหันหน้าหนีทันที ส่วนเขาก็รีบถอดเสื้อสูทตัวเองเพื่อไปคลุมให้เธอ -เฟิร์ส- เฟิร์ส : กฤตนันต์ ภูศิวปัญญากูล หนุ่มหล่อในคาบนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่เป็นที่หมายปองของสาวๆ จากเด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งสู่เส้นทางการเป็นมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดของประเทศ ใครๆก็ต่างเกรงกลัว (อ่อนโยนแค่กับพี่สาวคนเดียว) -พับพาย- พับพาย : หญิงสาวธรรมดาคนนึงที่มีชีวิตแสนจะโชคร้าย ทั้งชีวิตเธอมีแต่คำว่าโดดเดี่ยว พ่อของเธอทิ้งแม่เธอหนีตามเมียน้อยไป ส่วนแม่ก็แต่งงานใหม่ เธอต้องทนอยู่กับพ่อเลี้ยงที่แสนจะใจร้าย เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเขายังจะส่งเธอไปเป็นนางบำเรอเพื่อขัดดอกหนี้พนันอีกด้วย -นาเดีย- นาเดีย : พี่สาวของเฟิร์ส ผู้หญิงคนเดียวที่เฟิร์สรักและอ่อนโยนด้วย หากใครที่ทำให้นาเดียต้องเจ็บคนคนนั้นมันต้องเจ็บยิ่งกว่าเป็นร้อยเป็นพันเท่า -แพม- แพม : คู่นอนของเฟิร์ส เธอรักเฟิร์สมากและจะไม่ยอมให้เฟิร์สไปเป็นของใครยกเว้นเธอ -น้ำหนึ่ง- น้ำหนึ่ง : เพื่อนของไนท์ เธอก็เป็นหนึ่งในคู่นอนของเฟิร์สเช่นกัน เธอเองก็รักเฟิร์สมาก และพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เฟิร์สเป็นของเธอ -อาร์ม- อาร์ม : เขาเป็นทั้งเพื่อนสนิทและมือขวาให้กับเฟิร์ส เขาแอบชอบพับพายเอามากๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ -เซน- เซน : เขาเกลียดเฟิร์สเพราะเฟิร์สก็เป็นหนึ่งคนที่ทำให้พี่ชายของเขาต้องติดคุก(วิน ในภาคแรก) เขาเองก็ชอบนาเดียมากพอๆกับวิน แต่พอรู้ว่าจุดอ่อนของเฟิร์สไม่ได้มีแค่นาเดียนั้นยิ่งทำให้เขาได้ใจ -มาคัส- มาคัส : เพื่อนสนิทของเฟิร์สอีกคน เขาแอบชอบพับพายก่อนเธอจะมาเป็นของเฟิร์สซะอีก ทุกครั้งที่เธอเจ็บเขาก็เจ็บไปด้วย นี่เป็นภาคแยกของเฟิร์สนะคะ แต่จะมีความเชื่อมโยงกับภาคแรกพอสมควร เพราะฉะนั้นอยากเข้าใจมากขึ้นต้องอ่านภาคแรกควบคู่ไปด้วย