ผมชื่อคุณ ชื่อจริงชื่อ ปรคุณ คุณากร ผมเป็นชายโสด อายุ 26 ปี ทำงานเป็นล่ามเเละติวเตอร์part-timeสอนภาษาญี่ปุ่น ผมถนัดภาษาญี่ปุ่นแต่ไม่เคยสอบวัดระดับ แค่เรียนจบปริญญาตรีเอก ภาษาญี่ปุ่นมาเเละอาศัยความหมั่นเพียรพยายามในการฝึกฝนหาความรู้เพิ่มเติม จนสามารถเอาชนะหลักสูตรที่ใครๆต่างต้องก้มหัวให้มัน แต่ผมก็เป็นแค่คนธรรมดาครับ ไม่ได้เด่นดีอะไร แค่ใช้ชีวิตหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องเลี้ยงครอบครัวไปวันๆ...ก็แค่เท่านั้นเอง จนกระทั่งทั้งชีวิตที่แสนธรรมดาของผมต้องมาสะดุดกับไอ้เด็กปี 4 ที่ดันมาเรียกผมว่า 'เมีย' เพราะความเมาในคืนนั้นที่ผมดันพลาดเอง แถมมันยังเป็นรักแรกที่ผมไม่เคยลืม

เพราะเขา…ผมถึงกลายเป็นคนดี เพราะเขาผมถึงหลุดจากโคจรเลวทรามกลับใจเป็นคนใหม่ เพราะเขาหัวใจที่แห้งเหี่ยวถึงได้ชุ่มชื้น เพราะเขา…ผมถึงได้รัก ​ คำเตือน  นิยายเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องสมมุติ มีเนื้อหาและความรุนแรงไม่เหมาะสมกับเยาวชนที่อายุต่ำกว่า 18 ปี ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน กรุณาอ่านเพื่อความบัันเทิงห้ามลอกเลียนแบบ ถ้าใครชอบ ช่วยอุดหนุนกันด้วยนะคะ คนเขียนจะพยายามปรับปรุงเลยเขียนให้ดีีที่สุดค่ะ ขอบคุณสำหรับการติดตาม และสนับสนุน ​

“เมียรักของข้า ไม่ว่าเจ้าจักอยู่ที่ใด พี่ก็จักตามเจ้ากลับมาครองคู่เคียงข้างกายกันให้จงได้” เรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากความเพ้อฝัน สำหรับผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 18 ปี ควรใช้วิจารณญาณในการอ่านซึ่งยังไม่เหมาะกับช่วงวัยที่ต่ำกว่านี้  ผู้แต่ง saralyman

“มึงจำฟ้าได้ไหม” ภีมเบิกตากว้าง ชื่อนี้ทำเขาแทบสติหลุด พี่ฟ้า พี่ที่คณะ เขาเจอตอนมารับน้องครั้งแรก ภีมถูกใจพี่ฟ้ามาก จนวันที่รับน้องวันสุดท้ายเขากับเพื่อนวางแผนมอมเหล้าพี่ฟ้า และมีอะไรกันหลังจากนั้น เขาคิดว่ามันจะจบ แต่พี่ฟ้ากลับไม่จบ หลังจากนั้นไม่นาน เขาจึงได้รู้ข่าวว่าพี่ฟ้าฆ่าตัวตาย ภีมตกใจและเสียใจ การฆ่าตัวตายของพี่ฟ้า จึงเหมือนเป็นตราบาปมาให้เขาจนถึงทุกวันนี้ “มึงกล้ามากนะที่สวมเขาให้กู มึงกล้ามากที่ทำฟ้าตาย” ภีมตกใจที่ได้ยินเสือพูด เขาจับมือเสือที่จิกหัวเขาไว้แน่นเพราะความเจ็บปวด “มึง…กับพี่ฟ้า?!” “เอากับแฟนเขา แต่ไม่รู้จักผัวเขา ไอ้เลวระยำ” เสือจับหัวของภีมกระแทกไปกับกำแพงจนเลือดไหลลงมาข้างขมับ “โอ้ย! เหี้ยเอ้ย” ภีมทั้งเจ็บทั้งจุก เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไป ต้องขอโทษ ต้องปฏิเสธ หรืออะไร สมองตีรวนไปหมด “กูอยากจะรู้ว่ามึงเอามันแค่ไหน ทำไมฟ้าถึงได้ติดใจมึงนัก” “มึง…อย่านะ!”   คำเตือน  นิยายเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องสมมุติ มีเนื้อหาและความรุนแรงไม่เหมาะสมกับเยาวชนที่อายุต่ำกว่า 18 ปี ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน กรุณาอ่านเพื่อความบัันเทิงห้ามลอกเลียนแบบ ถ้าใครชอบ ช่วยอุดหนุนกันด้วยนะคะ คนเขียนจะพยายามปรับปรุงเลยเขียนให้ดีีที่สุดค่ะ ขอบคุณสำหรับการติดตาม และสนับสนุน