Crocodile in love

เสียงเพลงดังไปทั่วบริเวณที่ต้องจัดการแสดง ด้านนอก ผู้คนมากมายยืนออกันต่อแถวเพื่อจะเข้ามานั่งรอพบศิลปินในดวงใจกันอย่างตื่นเต้น รถจอดแน่นขนัดเต็มไปหมด ทุกคนมีสีหน้ายิ้มแย้มทั้งที่แดดร้อนเปรี้ยง กุมภีลถอนหายใจ ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างหงุดหงิด เห็นทีเขาต้องพูดกับผู้จัดการส่วนตัวแล้ว ว่าถ้ายังใช้เพลงเชยๆนี่อีก วันหน้าเขาจะไม่รับงานโชว์ตัวแล้ว ถ้าจำไม่ผิด คราวก่อนก็เคยเปรยให้ฟังแล้วนะ ว่าเพลงประกอบการโชว์ตัวมันมีผลต่อภาพลักษณ์นักแสดงอย่างเขา ‘เกี่ยวตรงไหนล่ะภีล เขาจะใช้เพลงไหนก็เรื่องของเขาสิ จะว่าไปเพลงนี้ก็เพราะออก คึกครื้นจะตาย’ ‘พี่อ้อน... แล้วพี่อ้อนคิดดูว่าถ้าพวกแฟนคลับผม เขาควักมือถือมาไลฟ์สด มาอัดคลิป โพสต์ลงโซเชียลล่ะ ภาพลักษณ์ผมจะเป็นยังไง หน้าตามองผาดๆไม่ต่างจากคิมบอมเลยนะ แต่เปิดเพลงอยากเป็นป้าแปร๋น? อยากเป็นป้าแปร๋นเนี่ยนะ’ กุมภีลถามเสียงสูง ชี้นิ้ววนๆรอบใบหน้า ‘คิมบอม คิมบอมเมืองไทย โปรดให้เกียรติกันด้วย’ แน่นอน... ไหนๆก็ดังจัดรอบแสดงส่วนตัววันหนึ่งสี่รอบก็คนแน่นเต็มสี่รอบอย่างกุมภีล เขาต้องซ้อมสีหน้าเหวี่ยงอย่างไรให้หล่อมาแล้วหน้ากระจกนับครั้งไม่ถ้วน ดังนั้นตอนปรายตามองเอมอร ผู้จัดการส่วนตัวครั้งหนึ่ง เอมอรก็ถอนหายใจแล้วยอมไปเจรจากับสต๊าฟที่ดูแลเรื่องเพลงประกอบการแสดงให้เขาแต่โดยดี แต่พอวันนี้ เขาแต่งตัวนอนรอในห้องพักศิลปิน แทนที่จะได้ยินเพลงใหม่ล่าสุดที่เพิ่งแตะสี่สิบล้านวิวของวงโปรด กลับได้ยินเพลงอะไรก็ไม่รู้แทน เส้นเลือดตรงขมับของกุมภีลเต้นตุบ เขาถอนหายใจแรงๆผ่านสันจมูกโด่งและยาวสวยได้รูปของตัวเองแรงๆ ร่างแกร่งขยับอย่างหงุดหงิด เมื่อพูดกันดีๆไม่ได้ วันนี้เขาจะเทการแสดงให้ดู แต่พอหันไปมองผ่านช่องกระจกหน้าต่างติดฟิล์ม เห็นสาวน้อยตัวเล็กหน้าแดงก่ำ ยืนทำนิ้วเป็นมินิฮาร์ทอยู่ข้างป้ายสแตนด์อินของเขาด้านนอก ผลัดกันถ่ายรูปด้วยท่าทางตื่นเต้นมีความสุข กุมภีลก็ชะงัก ช่างเถอะ... แฟนคลับเขาอุตส่าห์มา ถ้าเขาทิ้งงานไป แน่นอนว่าพวกเธอต้องเสียใจมาก กุมภีลเคาะนิ้วกับขอบหน้าต่างเป็นจังหวะ แล้วยักไหล่พลางหมุนตัวกลับไปนั่งรอเวลาตามเดิม “ช่างเถอะ ... ฉันเป็นนักแสดงมืออาชีพ ควรมีจรรยาบรรณของนักแสดง” เสียงต่ำและพร่านิดๆ อันเป็นอัตลักษณ์ของเขาดังขึ้น เขากลับไปนอนรอใหม่ สองมือประสานไว้ตรงท้ายทอย หลับตาทำสมาธิเพื่อเตรียมพร้อมกับการแสดงที่จะเริ่มในอีกไม่นาน ประตูห้องก็เปิดผลัวะเข้ามา เอมอรขมวดคิ้วเมื่อเห็นท่านอนของเขา มือมีวิทยุขนาดกะทัดรัดที่ใช้สื่อสารกับบรรดาสต๊าฟ อีกมือก็หอบหิ้วเอกสารสารพัดอย่างเข้ามา เธอมองมายังดาราชูโรงของวันนี้ที่นอนพังพาบอยู่แล้วก็เดินเร็วๆมานั่งตรงโซฟาหนังเทียม “พรุ่งนี้จะมีนัดนะ ภีล ต้องถ่ายรูปลงคอลัมภ์หนังสือ” แน่นอนว่ากุมภีลไม่ตอบ เอมอรกลอกตา เสียงเพลงยังดังอยู่ สาววัยเฉียดสี่สิบปีจึงพอจะนึกออกว่าอะไรหนอที่ทำให้เขาดูมึนตึง เล่นสงครามเย็นกับเธอ เอมอรมองกุมภีลที่ยังนอนหลับตานิ่งๆ กระแอมนิดแล้วก็พูดเป็นเชิงอธิบาย “ช่วงนี้มัวตีป้อม ไม่ได้เข้าทวิตหรือติ้กตอกใช่ไหม” “...” “เฮ้อ... ตอนนี้เพลงนี้ดังมากนะ มีแต่คนเอาเพลงนี้มาเต้นทั้งนั้นแหละ” โกหก... กุมภีลคร้านจะฟังเอมอรแถ เขาพลิกนอนตะแคงหันหลังให้อย่างเย็นชา แน่นอนว่าท่านี้ก็ผ่านการฝึกมาแล้วว่าต้องเอียงองศาไหน ถึงจะดูเป็นผู้ชายเย็นชา “ไม่เชื่อ?” เอมอรเลิกคิ้ว ควักโทรศัพท์ออกมาแล้วขยับนิ้วปราดๆอย่างรวดเร็ว เข้าแอพดังที่ทุกคนกำลังนิยมเล่น ก่อนจะกดเข้าแฮชแท็กที่ติดอันดับ เสียงเพลงดังขึ้นทันที เพลงเดียวกับที่ด้านนอกกำลังเปิดนี่แหละ กุมภีลชะงักเขาเอนตัวกลับมาแล้วปรายตามองหน้าจอ ก่อนจะทำเสียงในลำคอ หืม... จริงแฮะ “บอกแล้ว ปูหนีบกำลังดัง มาเถอะ... ซ้อมสคริปต์กันก่อน” เอมอรพูดแล้วก็แอบโล่งใจ เมื่อเห็นดาราผู้แสนเรื่องมากยอมหันกลับมา ขยับตัวนอนตะแคงชันศอกเท้าคางข้างหนึ่ง แม้จะไม่ลืมตาแต่ก็ขยับปลายคางน้อยๆให้รู้ว่าฟังอยู่ เอมอรแอบหมั่นไส้เล็กน้อย แต่เพราะดูแลกันมานาน นานมาก... นานจนรู้นิสัยว่าภายใต้ท่าทางเอื่อยเฉื่อย ดูคล้ายไม่ค่อยเอาเรื่องกับใคร ซ่อนความดุร้ายและเจ้าคิดเจ้าแค้นไว้อย่างแนบเนียน แม้เขาจะดูคล้ายเข้าถึงง่ายและใจดีก็เถอะ ... ดวงตาที่ปิดสนิทหรี่เปิดขึ้นนิด คล้ายอีกฝ่ายกังขาว่าทำไมไม่พูดต่อสักที เอมอรขยับแว่นตาที่สวมแล้วยิ้ม “เดี๋ยวอีกห้านาที เราก็...” นั่นแหละดวงตาที่หรี่มองมาถึงได้ปิดลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงมืออีกข้างเคาะเล็บคมกับพื้นเป็นจังหวะดังให้ได้ยินในห้องเบาๆ บอกให้รู้ว่าเขากำลังฟังอยู่ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ไม่นานนักเสียงเพลงที่เปิดไว้ก็หรี่ระดับความดังลง เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่ชายหนุ่มวัยยี่สิบปีต้นๆคนหนึ่งจะค่อยๆแง้มประตูโผล่หน้าเข้ามาอย่างระมัดระวัง เขามองเอมอรที่นั่งอยู่ตรงโซฟาเบาะหนังเทียมมุมห้องแล้วกวาดตามองอีกมุมของห้อง ก่อนจะเห็นร่างที่นอนตะแคงอยู่ตรงนั้น แววตาดูหวาดๆ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกหนึ่ง พอดึงสายตากลับไปยังเอมอรที่นั่งไขว่ห้างอย่างสบายๆ แววตาก็เพิ่มความนับถือไปอีกเท่าตัว อยู่กับกุมภีลได้ ต้องใจกล้าแค่ไหนหนอ... ขนาดเขาแค่ต้องมาเตือนว่าใกล้จะได้เวลาทำงานแล้ว ยามมองกุมภีลยังรู้สึกหนาวๆร้อนๆไม่ได้ แขนขามันสั่นไปหมด “จะ... จะได้เวลาแล้วครับ” “โอเค เข้าใจแล้วจะไปแสตนบายรอเดี๋ยวนี้แหละ” เอมอรลุก เธอกวาดตามองกุมภีลที่ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงแล้วก็เรียก “กุมภีล เตรียมตัวได้แล้ว” เสียงครางต่ำๆรับในลำคอหนาดังขึ้น พ่อหนุ่มที่มาตามสะดุ้งโหยงทันที สีหน้าเหยเกจนดูไม่ได้ เอมอรมองอีกฝ่ายแล้วก็โคลงศีรษะ ตอนเดินมาตรงประตู แล้วกุมภีลขยับตัวเดินตามมาช้าๆ กวาดสายตามองเขาทีหนึ่ง เอมอรก็เห็นหนุ่มคนนั้นรีบกระถดหลบแข้งขาสั่น “เด็กใหม่ล่ะซีเราน่ะ” เอมอรพูดอย่างเข้าใจ ตบบ่าเขาด้วยเอกสารในมือเบาๆ “ไม่เป็นไร คุณภีลเขาไม่ดุหรอก” คุณภีลหันมามองผู้ชายหน้าตาไม่คุ้นทีหนึ่ง ปรายตามองเล็กน้อย แล้วยิ้มเย็นส่งให้ อวดเขี้ยวมุมปากนิด อีกฝ่ายผวาเฮือก ยิ้มหน้าแทบจะเป็นร้องไห้ส่งกลับมา กระทั่งทั้งกุมภีลและเอมอรเดินไปไกลแล้ว เขาถึงยกมือสั่นๆลูบอก เป่าลมออกปากพรูใหญ่ อย่างใจหายใจคว่ำ