ฉันชื่อ ตรีลักษณ์ แต่คุณจะเรียกฉันว่าที่รักก็ได้นะ" หญิงสาวบอกพลางซ่อนยิ้มไว้อย่างเต็มที่ ตามองผู้ชายต่างชาติที่ตนเองเอาปูนแดงหมายหัวว่าชาตินี้ต้องได้เป็นผะ... เอ่อ เป็นคนรักให้ได้ มือบิดผ้าเช็ดหน้าไปมาจนมันจะฉีกอยู่รอมร่อ"โอเค... ผมจะเรียกคุณว่า... อืม อะไรนะ" คนพูดไทยไม่ได้ขมวดคิ้ว พยายามออกเสียง"ทะ... ที"" ที่... รัก ค่ะ ช้าๆ ที่...รัก"กรี๊ดดด นึกภาพเขาเรียกเธอแบบนี้ต่อหน้าสาวๆคนอื่นในมหาวิทยาลัยสิ อาจารย์ภาษาไทยผู้เงียบขรึมประจำภาควิชากลั้นเสียงหัวเราะแห่งชัยชนะไว้"โอ.." ศาสตราจารย์หนุ่มตาน้ำข้าวยิ้มกว้าง " ที..."^/////^ตรีลักษณ์ยิ้มบางๆก่อนจะตาเหลือกเมื่อเขาเรียก" ทีเรกซ์ โอ... เป็นชื่อที่น่าสนใจนะ แต่ก็เหมาะกับคุณดี ทีเรกซ์ ต่อไปนี้ผมจะเรียกคุณทีเรกซ์"" เอ่อ... ไม่ใช่ค่ะ คือ เอ่อ""ทีเรกซ์ น่ารักดี ผมชอบไดโนเสาร์ตั้งแต่เด็กๆแล้ว" แบรทลี่ย์ยิ้มสดใสให้เธอ ชะนีไทยที่กำลังจะอ้าปากแย้งว่าเขาเรียกผิดเลยพูดไม่ออก หญิงสาวยิ้มเจื่อน...น่ารักดี น่ารักดี น่ารักดีคำนี้สะท้อนก้องในหัวเธอ....เอาวะ... " ค่ะ ทีเรกซ์ก็ทีเรกซ์"หญิงสาวถอนหายใจเฮือก ก้มหน้าอย่างออกอาการเซ็ง เลยไม่เห็นแววตาพราวระยับอย่างคนกลั้นหัวเราะของผู้ชายที่นั่งตรงกันข้ามผู้หญิงใส่แว่นหนาผมม้าตรงแหน่วหน้าเขาไม่รู้เลยว่าเขาแกล้งเธอ .. มีอีกหลายอย่างที่ตรีลักษณ์ไม่รู้เกี่ยวกับเขา เช่นว่า ... เขาพูดและฟังภาษาไทยได้รู้เรื่องดีพอๆกับเจ้าของภาษาทีเดียว แบรทลี่ย์ยิ้มตีหน้าซื่อ เมื่อเธอเงยหน้ามอง......................................................เธออยู่ในวัยที่เรียกว่ารถไฟป้ายสุดท้ายวิ่งเลยป้ายไปนานแล้วความโสดช่างโหดร้าย และผู้ชายดีๆก็หายากเมื่อฟ้าส่งผู้ชายดีๆที่หล่อมากมาให้ตรีลักษณ์เลยทำทุกอย่างเพื่อมัดใจเขาไว้เอาล่ะนะ... มารยาห้าร้อยเล่มเกวียนของสาวไทยปฏิบัติการอ่อยแบบละมุนละไม..จึงเริ่มขึ้น

ปีนี้เขาอายุ 35 แต่ว่ายังไม่ได้แต่งงาน น้องสาวของเขาน่ะหรือ หอบลูกคนมาเที่ยวที เขาก็ต้องกลายเป็นคุณลุงไก่โต้งที่แบกหลานใส่หลัง ตะลอนเที่ยวจนทั่วแพร่ เมียก็ไม่มี คนรักที่เคยมีก็หนีไปแต่งงานกับคนอื่น ผู้ชายห่ามๆ เลี้ยงไก่ได้ ล้างไข่เป็น เลยเตรียมปลูกคานอยู่ตามลำพังใครจะคิดว่ากามเทพจะเล่นตลกกับเขา ให้ลมมรสุมหอบเอาตัวปัญหาที่หน้าตาสวยเหลือเกินมาทิ้งไว้กลางฟาร์มเขา ไอ้สวยน่ะ สวยอยู่หรอก แต่นิสัยของเจ้าหล่อนนี่สิ... จากที่คิดว่าฟ้าส่งเมียมาให้ เขาเลยได้แต่กลุ้มใจ จะทำยังไงถึงจะไล่หล่อนออกไปจากฟาร์มของเขาได้เสียที

ถามได้ไหมคะว่าไปเจอกันได้ยังไง”“เจอกันครั้งแรกเหรอ” ศิริพรทำท่าคิด “หลายปีแล้ว นึกไม่ออกเลย” “เดินชนกัน” เสียงทุ้มของไตรฉัตรตอบขึ้น “เป็นอุบัติเหตุเล็กๆ ในลานจอดรถ ผมเดินชนรีเขาแล้วเราก็ทะเลาะกันใหญ่โต ตอนนั้นผม... เกเรนิดหน่อย”เขาพูดแล้วก็ยิ้ม ศิริพรกลับเป็นฝ่ายประหลาดใจ หญิงสาวเหลียวมองคนเกเรนิดหน่อยแล้วก็แค่นเสียงในคอดังหึ แต่ในใจอดรู้สึก วาบหวามไม่ได้ที่ชายหนุ่มจำรายละเอียดได้ดี ไตรฉัตรทำท่าคิด ก่อนจะเล่าต่อ “แล้วเราก็ทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอหน้า” “เหมือนละครเกาหลีเลย” คนถามพูดขึ้น “ละครเกาหลีเหรอ” ศิริพรนิ่วหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นเรื่อง ผู้หญิงปากร้ายกับผู้ชายปากหมามั้ง”ไตรฉัตรที่กำลังยิ้มหวานถึงกับชะงัก เขาหันไปมองศิริพรเป็นเชิงคาดโทษ หญิงสาวหัวเราะ

เพราะผัวเก่ามันไม่ดี ภารกิจปฎิรูปกี แล้วหาผัวใหม่จึงเกิดขึ้น“รอผมนะสองปีเองฤกษ์ พอผมเรียนจบแล้ว ผมจะมองหาที่ทางที่โน่นแล้วมารับคุณไปอยู่ด้วยกันให้ได้ ผมจะตั้งใจเรียน ผมจะสร้างอนาคตให้เราสองคน ตอนนั้นเราค่อยมีลูกด้วยกันที่นั่น ลูกก็จะได้สัญชาติด้วย ผมจะเป็นเด็กเนิร์ดไม่ยุ่งกับใคร เรียนอย่างเดียว ผมสาบานให้ฟ้าผ่าเลย เอ้า”                ปกติที่อเมริกา เกิดเหตุการณ์ฟ้าผ่าบ่อยไหมนะ ดาวฤกษ์คิดตอนนั่งทบทวนเรื่องนี้อยู่หลังจากวางสายจากผัว ไม่สิ ผัวเก่าแล้ว เพราะเขาเพิ่งโทรมาบอกเธอว่า                “เราเลิกกันเถอะฤกษ์ ผมคิดว่าเราไปด้วยกันไม่ได้ อีกอย่างชีวิตที่นี่สำหรับผมก็ลำบากมาก ยังต้องมาคอยประคับประคองชีวิตคู่ของเราอีก มันหนักเกินไป คอนโดที่อยู่ด้วยกันที่ไทย ผมยกให้ฤกษ์ก็แล้วกัน เพื่อเป็นการขอโทษ”                เขามาขอคบดาวฤกษ์ตอนเรียนปีสี่ เป็นเด็กเนิร์ดที่หน้าขาวๆ ทำตัวเรียบร้อย แต่จู่ๆก็บอกรักเธอต่อหน้าเพื่อนในวันรับปริญญา จำได้ว่าตอนนั้นเขาหน้าแดง หูแดง สวมแว่นตา แล้วก็พูดจาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแบบเดียวกับตอนเขากอดและสัญญาว่าจะกลับมารับเธอนั่นแหละ เพื่อนในกลุ่มเธอแซวใหญ่ว่าเธอเจอฮอตเนิร์ดเข้าแล้ว                ฮอตเนิร์ดอะไร เหี้ยเนิร์ดมากกว่า อิสัตว์! หญิงสาวคิดพลางปีนกำมีดในมือไว้แน่น

กามเทพตั้งไข่ นิยายหวานแหววอารมณ์ดีของโคแก่กับหญ้าอ่อนนะคะ แต่ขึ้นชื่อว่านิยายของณัฐณราแล้วจะเป็นโคแก่หญ้าอ่อนธรรมดาก็คงจะไม่ได้ โคตัวนี้เติบโตมาในบ้านที่มีแต่ผู้หญิง ส่วนหญ้าอ่อนก็ไม่ได้เป็นหญ้าอ่อนที่เคี้ยวง่าย แต่เป็นหญ้าไมยราบที่หนามเต็มต้น พร้อมจะแทงเหงือกโคได้ทุกเมื่อ

ทุกคนบอกว่าเธอไม่เต็มบาท พวกเขาพูดเป็นเสียงเดียวว่าเธอเป็นคนพิลึก เป็นผู้หญิงแปลก เป็นผู้หญิงที่น่าสงสารส่วนเขา... ทุกคนมองว่าเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ ทำงานมีเกียรติ เรียนจบสูง เป็นคนที่สังคมนับหน้าถือตา... เป็นที่น่าริษยาของใครต่อใคร พ่อแม่มักจะยกเขาเป็นตัวอย่างสั่งสอนให้ลูกทำตามบางครั้งเขาก็อยากจะหัวเราะ เพียงแต่มันขื่นในลำคอจนเปล่งเสียงไม่ได้เขาเล่นละครเก่ง ... สังคมมันเบี้ยว... หรือคนพวกนี้ความคิดตื้นเขินนะ ถึงได้มองทุกอย่างกลับด้านไปหมด เขาต่างหากที่น่าสงสาร... และเธอต่างหากที่น่าริษยา’ ถ้าเปรียบชีวิตของคนเราเป็นสีสัน สีของเขา ชายหนุ่มผู้เรียนจบสูงจากมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ ได้รับเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง หน้าตาดี และทำงานเป็นหมอใหญ่ในโรงพยาบาลหรูหรามีชื่อ ก็คงเป็นสีกรม สีที่ทึบ หม่นและให้ความรู้สึกเรียบง่ายที่สุด ในขณะที่หญิงสาวอีกคนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรแห่งเดียวกัน เธอเป็นแม่สีสามสี ที่สามารถผสมออกมาได้หลายสีเหลือเกิน

เพราะปู่ทวดของปู่เคยทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ว่าอย่าคาบผู้หญิงกลับมาเป็นเมียน้อยสุ่มสี่สุ่มห้า ไม่อย่างนั้นอาจโดนคนตามมาระเบิดบ้าน แถมหนีบเมียหลวงเราพ่วงกลับไปด้วยภุมภีลจึงตั้งใจว่า ชาตินี้ถ้าเขาหาแม่จระเข้หางงามๆ มาเป็นเมียไม่ได้จะขอยอมแก่ตายคาฟาร์ม แต่โชคชะตาก็ดันเล่นตลก คืนหนึ่งที่เขานอนชมแสงเดือนริมบ่อ ดันมีคนโยนผู้หญิงลงมาให้เห็นเขาเป็นอะไร? นี่แขวนป้ายไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ... ว่าห้ามให้อาหาร ไม่รู้รึไง เขาไม่กินคน โดยเฉพาะคนไม่สวย!

ลินจงกุมแก้วน้ำชาไว้ ตามองน้ำชานิ่ง เธอสะดุ้งนิดๆ เมื่อปลายนิ้วของภูเมฆแตะที่ข้างแก้มของเธอ หญิงสาวเหลียวมองหน้าเขา เห็นอีกฝ่ายกำลังตั้งอกตั้งใจไล้ครีมบนรอยแดงที่แก้มเธอ เขาบีบยา แก้ฟกช้ำหลอดเล็กในมือออกแล้วแต้มครีมบนแก้มเธออย่างเบามือ หัวคิ้วสีเข้มของเขาย่นเข้าหากัน ดวงตาสีน้ำตาลเหมือนลูกแก้วของเขาก็เพ่งมองอย่างใจจดใจจ่อจนเห็นเงาสะท้อนของหน้าเธอในนั้น ภูเมฆแวะซื้อยาตอนไปซื้อน้ำให้เธอ เขากัดปากล่างอย่างเกร็งๆ เพราะกลัวว่าตัวเองจะกดนิ้วลงน้ำหนักมือเยอะไปแล้วคนแก้มช้ำจะเจ็บ ถึงจะไม่เห็นเหตุการณ์ตอนลินจงโดนทำร้าย ก็เดาไม่ยากว่าเป็นฝีมือของป้าเธอ ภูเมฆโกรธ โกรธหญิงวัยกลางคนที่ใจร้ายพอจะตบ หนูลินของเขา ทั้งที่ก็เห็นว่าหนูลินของเขาตัวเล็กกระจ้อยร่อยแค่นี้ ถ้าเปลี่ยนจากป้าเป็นลุง... เขาหรี่ตาลง แววตาร้ายกาจ

“...” การะบุหนิงหันไปมองคเชนทร์ เขายิ้มน้อยๆให้เธอ ดวงตาคู่คมใต้คิ้วหนามองเธอยามริมฝีปากหยักเอ่ยขึ้นมาอีกประโยคยืดยาว“ความรักขององอาจอาจจะเหมือนอ้อยอย่างที่กล้วยว่า จืดจางได้เมื่อรักไปนานๆ แต่สำหรับเรา ความรักมันเหมือนต้นกล้วย ทีแรกก็มีต้นเดียว แต่พอเวลาผ่านไปยิ่งนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งแตกหน่อแตกกอมากขึ้นไปเรื่อยๆ”คเชนทร์บอกเสียงเรียบ "คนปลูกอย่างเราก็มีความสุขที่เห็นมันเติบโต"ชายหนุ่มหันมามองผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ"สำหรับคนอื่นเราไม่รู้ แต่สำหรับเราความรักมันสวยงามเสมอ แม้คนที่เรารักจะโง่ บ้า งี่เง่า ไม่เคยเห็นความรักของเราในสายตาก็ตาม"การะบุหนิงย่นคิ้ว ขนมผิงในปากชักจะติดคอชอบกล หญิงสาวมองเพื่อนสนิทแล้วกลืนของกินในปาก ทำไมเธอรู้สึกเหมือนโดนด่าก็ไม่รู้สิ"ไม่เป็นไรน่า ช้าง เราเข้าใจ ... มองหาคนใหม่ปล่อยยัยโง่นั่นไปเลย เดี๋ยวเราช่วย ชอบผู้หญิงแบบไหนล่ะ"เขามองเธอ แล้วทำเสียงในคอ " ชอบคนตะกละ พุงโรก้นปอด แล้วก็โง่... ตาถั่ว พอจะรู้จักไหมผู้หญิงนิสัยแบบนี้ ถ้าเจอแล้วบอกด้วยก็แล้วกัน... ว่ามีคนรอรักอยู่!"พูดจบเขาก็ลุกหนีไปเลย หญิงสาวทำหน้าพิกล บ่นกับตัวเอง"รสนิยมน่าเกลียดชะมัด"

เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน รัฐบาลพม่าได้ยกเลิกสัมปทานหยกของบริษัทต่างชาติไปมากมาย แต่มีอยู่บริษัทหนึ่งที่ยังคงครอบครองสัมปทานหยกอยู่ เพราะหนึ่งตระกูลลีนหยั่งรากฝังลึกในธุรกิจด้านนี้มานานมาก และสองบริษัทของลีนมีการร่วมลงทุนกับรัฐบาล ทั้งยังไม่ได้คิดจะกอบโกยแต่เพียงอย่างเดียว หากยังมอบผลประโยชน์กลับคืนประเทศในรูปแบบของภาษีและการบริจาคที่เต็มเม็ดเต็มหน่วย นอกจากนั้นยังสร้างงานจำนวนมากให้แก่คนในประเทศ ด้วยระบบการทำเหมืองที่มีความก้าวหน้า ปลอดภัยและยังเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม สร้างระบบสาธารณูปโภคหลายๆอย่างมอบแก่รัฐด้วยงบประมาณส่วนตัวของลีนเอง มูลค่าสูงลิบลิ่วชนิดที่บริษัทต่างชาติทำได้แค่มองแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างพรั่นใจ กิตติศัพท์เสือจา จา ลีน ผู้สืบทอดรุ่นที่สองต่อจากอดีตนายพลบิดา ก็ยังสามารถคานอำนาจระหว่างกองกำลังติดอาวุธต่างๆในเขตนี้ได้อย่างสมดุล                แต่ว่าต่อให้จา ลีนเก่งกาจแค่ไหน เสือก็ต้องมีวันแก่เฒ่าและเขี้ยวเล็บจะยังคมถึงได้สักกี่ปี เดิมพวกที่ซุ่มในเงารอวันที่จา ลีนค่อยๆหมดอำนาจก็กระหยิ่มยิ้มย่อง แต่พอรู้ว่าเมียเขาท้องแล้วท้องอีก แถมลูกทุกคนที่คลอดมาก็เป็นผู้ชายล้วน พวกเขาก็เริ่มหางตากระตุก อะไรจะลูกถี่ขนาดนั้น แต่ลูกชายเยอะแล้วยังไง พวกเขาโตมาในครอบครัวที่ร่ำรวย มีตัวอย่างเยอะไปที่กลายเป็นหนุ่มเสเพล ทายาทมิลเลี่ยนแนร์ไม่ได้เรื่องไม่ได้ราว เป็นชายหนุ่มกระดูกอ่อนที่คงไม่สามารถแบกรับภาระได้ อย่างมากก็พึ่งพวกที่ปรึกษา พวกดูแลกองทุน ไม่ก็ทีมงานบริหาร แล้วรับเงินปันผลอยู่ข้างหลัง จะมาป่าเถื่อนดุร้ายเหมือนสมัยพ่อคงยาก                คนที่คิดแบบนี้ไม่ใช่แค่พวกบริษัทต่างชาติหรือคนที่จ้องจะฮุบเหมืองลีนตาเป็นมัน แต่ยังรวมทั้งกลุ่มกองกำลังต่างๆที่เคยต้องเกรงใจเสือจาด้วย เดิมก็แสยะยิ้มเหี้ยม รอให้เสือแก่ ลูกเสือที่อ่อนแอแบบแมวน้อยเข้ามาดูแลสัมปทานเมื่อไหร่ เสือสิงห์กระทิงแรดทั้งหลายก็พร้อมจะรุมขย้ำ พวกเขารู้ว่าจา ลีนมอบหมายหน้าที่ดูแลงานเหมืองที่คะฉิ่นให้แก่อินเล ลูกชายคนที่สองของเขา  ฉินเต้ ลูกชายคนโตของจา มีภาพลักษณ์ในวงการนักธุรกิจเป็นหนุ่มหล่อ ถึงจะไม่ค่อยออกสื่อก็ใช่ว่าจะหาข้อมูลหรือรูปของเขาไม่ได้ ดังนั้นบรรดาคนที่จับจ้องรอลูกชายคนที่สองของจา ก็วาดภาพในใจไว้เหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมายว่า อินเลก็คงไม่ต่างจากพี่ชาย ผิวขาว สำอาง ดูเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว                เมื่ออินเลโดนส่งมายังสำนักงานในเซตมู ไม่รู้มีคนถ่ายรูปเขาส่งให้เจ้านายมากมายเท่าไหร่ บางคนเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูง ไว้ผมยาว หน้าขาวแบบไข่ปอก ปากแดง จมูกโด่ง หน้าตาประพิมพ์ประพายไปคล้ายน้าสาวอย่างนินสิปันมากกว่าคนเป็นพ่อ พวกเขาก็หัวเราะกระหึ่มในลำคออย่างย่ามใจ และเริ่มทำการหยั่งเชิงลูกแมวน้อยปากแดงตัวนี้กันเป็นแถว สองเดือนหลังจากที่อินเลเข้ามาในเซตมู ก็เกิดเรื่องขึ้น มีไฟไหม้แคมป์คนงานของลีน คนงานหลายคนที่หนีไม่ทันเพราะหลับลึกจากการเหนื่อยที่ต้องทำงานตลอดทั้งวันโดนไฟคลอกตายไปหลายศพ อีกไม่ถึงสามวันต่อมารถเสบียงของลีนก็โดนปล้น มีคนโดนโจรยิงตายไปอีกสี่คน                มีคนบอกว่า คืนที่เกิดไฟไหม้ ชายหนุ่มรูปร่างสูงเกือบสองเมตร ยืนมองเศษซากจากกองเพลิงที่หลงเหลือเงียบๆ เขาเดินไปดูร่างที่ไหม้เกรียมจนแยกไม่ออก ขดงออยู่บนพื้นจนน่าสังเวชอยู่อีกพักใหญ่ แล้วก็กลับไปที่รถของตัวเอง ขับออกจากที่เกิดเหตุเงียบๆ ไม่ได้อาละวาดเหมือนจา ลีน ไม่แสดงสีหน้าใดใดทั้งนั้น และไม่ให้ข้อมูลอะไรแม้แต่คำเดียวกับเจ้าหน้าที่ของรัฐที่เข้ามา ทั้งยังไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว เขาหายไปเงียบๆจากสำนักงานเซตมู ไม่มีคนเห็นชายหนุ่มที่เหมืองในคะฉิ่น ทุกคนคิดว่าอินเลอาจจะเสียขวัญ แล้วก็บินหนีกลับไปย่างกุ้ง ซบตักพ่อร้องไห้โฮแล้ว                หนึ่งอาทิตย์ที่เขาหายหน้าไป ในป่าที่ห่างไกลทางตอนเหนือของคะฉิ่น มีเสียงปืนดังขึ้นก้องป่า พร้อมกับหมู่บ้านกองโจรขนาดใหญ่ที่ผู้นำเป็นพวกหัวรุนแรง โหดเหี้ยมและรับจ้างงานที่เลวทรามทุกอย่าง ได้ถูกกำจัดไปภายในคืนเดียว แน่นอนว่ามีคนหนีรอดได้เป็นผู้หญิงที่โดนพวกมันฉุดคร่าไว้ข่มขืน ขังไว้เหมือนไม่ใช่คน ตกนรกบนดินอยู่นาน พวกเธอมาถึงบ้านได้อย่างเหลือเชื่อ จนแอบอนุมานไม่ได้ว่ามีคนคุ้มครองพากลับมาส่งเงียบๆ พวกเธอเมื่อร่างกายกลับมาแข็งแรง ก็ได้เล่าให้ญาติพี่น้องและทุกคนฟังถึงคืนที่กองโจรโดนกวาดล้าง กลุ่มคนแค่สิบกว่าคนที่เข้ามาอย่างเงียบกริบ พวกโจรไม่มีใครรู้ตัวด้วยซ้ำ คนที่เฝ้าหน้ากรงขังพวกเธอยังยืนฉี่อย่างสบายใจยามเงาของใครบางคนเดินเข้าไปด้านหลังแล้วปาดลำคออีกฝ่ายด้วยมีด ฆ่าอย่างเงียบกริบและรวดเร็ว พวกเธอไม่เห็นหน้าเขา จำได้อย่างเดียวว่า ท่ามกลางคบไฟที่จุดไว้อันเดียวข้างๆกรง ส่องให้เห็นว่าเขาเป็นคนสูงมาก สวมกางเกงทหารสีดำ ไว้ผมยาวและขมวดเป็นมวยไว้ตรงท้ายทอย มีผู้หญิงคนหนึ่งบอกว่า เธอทันเห็นว่าเขามีรอยสักตรงหลังใบหู แต่ดูไม่ออกว่าเป็นรูปอะไร                แน่นอน ... มีใครที่ส่งคนมาสอดแนนอินเลไม่รู้บ้างว่า ชายหนุ่มไว้ผมยาว ขมวดมวยต่ำตรงท้ายทอยไว้เสมอ และมีรอยสักหลังใบหูขวาขนาดเท่าครึ่งฝ่ามือยาวลงมาถึงซอกคอ                แต่ว่าทุกคนก็ยังคลางแคลงใจและสงสัยว่าเป็นเรื่องจริงเหรอ อินเลจะเป็นคนถล่มรังโจรนั่นเองเหรอ เขาเป็นทายาทรุ่นที่สาม เรียนจบปริญญาโทจากต่างประเทศ ไม่ใช่พ่อเขา จา ลีน ที่คลุกคลีและใช้ชีวิตท่ามกลางพวกป่าเถื่อนมาตลอดชีวิต มีการขุดคุ้ยข้อมูลของอินเลมากขึ้น และได้รู้ว่าที่แท้ เขาไม่ได้แค่ไปเรียนปริญญาที่ต่างประเทศ แต่ไปอยู่สมัครเข้าหน่วย SAS ต่างหาก                หนึ่งอย่างที่พวกสอดแนมรายงานเกี่ยวกับอินเลคือ เขาไปเรียนที่อังกฤษมาจริงๆ แต่เขาไม่ได้เป็นผู้ดีอังกฤษอย่างที่คนชอบเรียกกัน เขาไปเรียนการฆ่ามาต่างหาก หนึ่งในคนที่ลองของอินเลเองถึงกับเรียกคนของเขามาหา แล้วถีบเข้ากลางอกอีกฝ่ายอย่างกราดเกรี้ยว‘มหาวิทยาลัยบ้านพ่อง! หน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศของอังกฤษ British Special Air Service เป็น หน่วยฝึกที่ดีที่สุดของทั้งหมด best of the best ต่างหากโว้ย!’