ซ่อนรอยสวาท

‘คุณธันย์เชื่อเมี่ยงเถอะนะคะ เมี่ยงไม่ได้ทำ เมี่ยงไม่รู้เรื่องจริงๆ’ หญิงสาวผู้มีน้ำตาอาบน้ำนั่งคุกเข่าเพียรเฝ้าอ้อนวอนสามีหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงแหบเครือเจือสะอื้นคล้ายคนใจจะขาดรอนๆ ไม่ได้ช่วยลดโทสะของเขาได้ แววตารังเกียจชิงชังที่มองกลับมาแสนเย็นชาและโหดร้าย ทำเอาหัวใจเธอกระตุกวูบหล่นหายไปทั้งดวง สะอึกอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ชายที่นั่งไขว่ห้างอยู่ท่ามกลางหมู่ญาติของสองครอบครัวราวกับราชาเหยียดยิ้ม เป็นยิ้มที่น่าสะพรึงชวนขนลุกจนเธออดคิดไม่ได้ว่า เขากำลังคิดวิธีประหัตประหารเธออย่างทรมานที่สุดอยู่รึเปล่า หญิงสาวแทบสะดุ้งเมื่อเสียงทุ้มหนักๆ เอ่ยขึ้นไม่ต่างจากค้อนปอนด์ที่ทุบศีรษะเธอ ‘ไม่ได้ทำ? แล้วทำไมชัญญ่าถึงโดนทำร้ายทั้งที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ถ้าเธอไม่ได้ทำจริงๆ แล้วจะมีหลักฐานมัดตัวเธอแน่นหนาแบบนี้ได้ยังไง’ ปลายเสียงเยียบเย็นตะคอกถาม พลางโยนรูปถ่ายใส่หน้าภรรยา ยิ่งมองเห็นร่องรอยฟกช้ำตามเนื้อตัวของพี่สาวเธอ เขายิ่งโมโหจนอยากจะบีบคอคนทำให้ตายคามือ หญิงสาวเก็บขึ้นมาดูด้วยสองมือที่สั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความงุนงงระคนสงสัย ในรูปเหมือนถ่ายออกมาจากกล้องวงจรปิดที่บังเอิญจับภาพเอาไว้ได้ เห็นเธอกับผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้าโรงแรม มีภาพที่คล้ายการสนทนา มีการยื่นกระเป๋าให้เขา เพราะรูดซิปไม่สนิทเลยทำให้เห็นข้างในว่ามีเงินจำนวนมาก คาดเดาได้ไม่ยากว่าน่าจะเป็นค่าจ้างให้ทำเรื่องอะไรบางอย่าง ยังมีแผ่นกระดาษที่เหมือนเป็นการโอนเงินด้วย ‘มะ ไม่! เมี่ยงไม่รู้จักผู้ชายคนนี้’ เธอส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ‘หึ! ไม่รู้จัก? เธอนี่ความจำสั้นจังนะ ลืมแม้กระทั่งชู้รักของตัวเองเลยเหรอ เธอนี่ช่างมีเรื่องที่ทำให้ฉันรังเกียจอยู่เสมอเลยนะ กล้าทำเรื่องงามหน้าขนาดนี้ แต่ไม่กล้ายอมรับ ฉันขยะแขยงผู้หญิงสำส่อนมั่วไม่เลือกหน้าแบบเธอจริงๆ !’ ‘ไม่ใช่นะคะ มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณธันย์คิด เมี่ยงยอมรับว่าเคยเจอเขา เขามาขอให้เมี่ยง...’ เธออยากจะอธิบายว่าคลับคล้ายคลับคลาเคยเจอผู้ชายคนนี้มาก่อน และมีเหตุที่ทำให้เธอไปที่โรงแรม แต่ถูกพี่สาวต่างแม่ที่ไม่มีสายเลือดเดียวกันกับเธอชิงพูดแทรกขึ้นก่อน ‘เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ทั้งธันย์ ทั้งพี่ รวมถึงครอบครัวของพวกเรารู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว ยอมสารภาพซะเถอะเมี่ยงว่าเธอร่วมมือกับคนรักของเธอมาทำร้ายพี่’ น้ำเสียงของหล่อนเต็มไปด้วยความผิดหวัง สองมือเกาะแขนสามีเธอแน่น แววตาที่สบมองเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว เนื้อตัวสั่นเทาจนต้องแนบหน้าซบอกแกร่งอย่างหาที่พึ่งพิง ‘เมี่ยงไม่ได้ทำ! เมี่ยงไม่รู้จักผู้ชายในรูปจริงๆ เมี่ยงไม่รู้ว่าเขาเป็นใครหรือชื่ออะไรด้วยซ้ำ’ เธอมองสามีด้วยความร้อนใจ อยากจะพูดอยากอธิบาย แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหน ตัวเธอเองก็ยังสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก แววตาโศกเศร้ามีแต่ความทดท้อจนน้ำตานองหน้า กัดริมฝีปากแน่นแทบเลือดซิบ ในหัวอกแสนอัดอั้นตันใจกับสิ่งที่ถูกกล่าวหา ‘จะมัวไปฟังมันพูดพล่ามแก้ตัวอยู่ทำไม เห็นอยู่ชัดๆ ว่ามันตั้งใจทำร้ายยัยชัญญ่า เด็กคนนี้มันเป็นงูพิษ เลวทรามถึงขนาดสั่งให้ชู้มาข่มขืนพี่สาวของตัวเองได้ลงคอ หลักฐานก็มีแน่นหนา ฉันว่าเราส่งมันให้ตำรวจดำเนินคดีเถอะค่ะ ขืนปล่อยเอาไว้ก็มีแต่จะเป็นภัย ทำให้ครอบครัวของพวกเราต้องอับอายและเสื่อมเสียชื่อเสียงซะเปล่าๆ’ แม่เลี้ยงเสนอให้มีการลงโทษเธอโดยไม่คิดจะไต่สวนหาความจริง หญิงสาวเบิกตามองหน้าสามีอย่างตื่นตระหนก เขายังคงนั่งนิ่ง แววตาคู่นั้นช่างเลือดเย็นทำเอาเธอหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ รับรู้ทันทีว่าเขาไม่คิดจะออกหน้าช่วยกัน เพราะคิดว่าเธอผิดเธอเลว เธอเป็นคนขี้อิจฉาริษยาถึงขั้นคิดเข่นฆ่าทำร้ายอดีตคู่หมั้นของเขา ‘พ่อคะ...ช่วยเมี่ยงด้วย เมี่ยงไม่ได้ทำจริงๆ’