Şehir geceleri susmazdı… sadece korkuyu daha net duyururdu. Karanlık çöktüğünde sokaklar boşalır, insanlar evlerine çekilirdi. Çünkü herkes bilirdi; o saatten sonra bu şehirde bu mahallede nefes almak bile izne bağlıydı. Ve o izni veren tek bir adam vardı. Ateş Karahan, Adı bile tek başına bir tehditti. Soğuk bakışları, keskin çizgileri ve asla sarsılmayan duruşuyla… o, bu şehrin görünmeyen hükmüydü. Kuralları vardı ve o kuralların dışına çıkan herkes için tek bir son vardı: yok olmak. O gece… bir hata yapıldı. Alev, görmemesi gereken bir şeyi gördü. Bir adamın yere yığılışını… ve tetiği çeken o adamı. Kaçtı. Nefesi kesilene kadar koştu. Kalbi göğsünü parçalayacak gibiydi. Ayakları titriyor, aklı tek bir şey söylüyordu: kurtul. Ama karanlık sokaklar bazen çıkış değil, kapan olurdu. Ve o sokakta… kapan kapanmıştı. Bir anda kolundan sertçe çekildi. Sırtı soğuk duvara çarptı. Daha ne olduğunu anlayamadan karşısında onu buldu. Göz göze geldiler. Alev’in nefesi boğazında düğümlendi. Ateş Karahan. Alev'in yaşadığı mahallede tamirci sandığı o soğuk adam... Ve adam ona yaklaştı. Fazla yaklaştı. Kaçacak yer bırakmayacak kadar. Bir eli duvara yaslandı, diğer eli hâlâ kızın bileğini sıkıyordu. Sertti… ama kontrolünü kaybetmiş gibi değil. Bilinçliydi. Hesaplıydı. “Gördün…” dedi alçak, tehditkâr bir sesle. Alev’in dudakları titredi ama geri adım atamadı. Gözlerini kaçırmadı. Korkuyordu… evet. Ama içinde başka bir şey daha vardı. Tanımlayamadığı bir direnç. Ateş gözlerini kısmıştı. Onu inceliyordu. Kaçmasını, yalvarmasını bekliyordu belki… ama kız sadece nefes alıp veriyordu, gözleriyle ona meydan okur gibi. Bu hoşuna gitmedi. Ya da… fazlasıyla gitti. “Elimde tek bir seçenek var,” dedi, sesi daha da düşerek. “Ya şimdi seni burada sustururum…” Parmakları kızın çenesine dokundu. Başını hafifçe kaldırdı. Aralarındaki mesafe neredeyse yoktu artık. “…ya da benimle gelirsin.” Alev’in kalbi hızlandı. Korku, öfke, şaşkınlık… hepsi birbirine karışmıştı. “Kuzenin savcı, değil mi?” diye fısıldadı Ateş. “Bu yüzden nefes almana izin vermem gerekecek...” ama bu bir bahaneydi. En başından ilgisini çeken bu kızın onu göresi işine gelişti belkide.. Sessizlik. Sokak daraldı sanki. Hava ağırlaştı. “Polîsê gitmeyi aklından bile geçirme,” dedi kesin bir tonla. “Çünkü edersen… sadece sen yanmazsın. Annen ve baban tek başına yaşıyor değil mi? ” Sonra dudaklarında tehlikeli bir kıvrım oluştu. “Benimle evleneceksin.” Sözleri bir hüküm gibiydi. Tartışmaya kapalı. Kaçışı olmayan. Alev’in gözleri büyüdü. Bu bir teklif değildi… bir esaretti. Ateş biraz geri çekildi, ama bakışlarını ondan ayırmadı. “Ya benim olursun…” dedi soğukça, “…ya da bu gece son mutlu gecen olur.” Ve o an, Alev anladı. Bu bir karşılaşma değildi. Bu, karanlığın onu seçtiği andı.

"A..a. Asaf abiii.. Bakışlarımız denk geldiğinde Asaf abinin gözlerinden ateş çıkıyordu.. Elini ağzıma kapatıp beni duvara yapıştırdı.. Dünyaca ünlü Kalp doktoru Asaf Aslan benim kalbimin durma sebebi olacaktı şimdi Ondan beklemediğim bu tepki beni hayrete düşürmüştü.. "Ne abisi Berfin ben senin kocanım.. "Bu sadece anlaşmalı bir evlilik.. Dedim hızla.. "Senin için öyle ama benim için değil.. Dedi.. "Sen ne diyorsun asaf abi..öfkeyle bağırmaya başladı.. "Berfin siktirtme abini.. Bana bir daha abi deme dedim.. "Bırak kolumu yaa terbiyesiz.. Birde küfür ediyor.. Onu küfür ederken hiç görmemiştim.. "Bırakmam asla bırakmam.. Sen bana hesap ver önce.. "Ne hesabı sen kim oluyorsun da bana hesep soruyorsun.. "Senin kocan olarak... Benim karıma hangi amına koyduğum görücü gelir.. "Bırak beni asaf Ağa.. Ona Ağa diyince gözlerimin içine baktı.. Abi dersem kızacak korkusuyla diyemedim.. Ama sadece asaf demek de bir tuhaf geliyordu.. Tam asaf abiyi itecekken. Birden öptü beni neye uğradığımı şaşırdım.. Beni kendi ve duvar arasında sıkıştırıp erkekliğini bana bastırınca çok oldum... Ben Berfin demir.. Mardinde doğup büyüdüm bana babaannem baktı. Çocukken anne babamı kaybetmiştim babaannem ve dedemle yaşıyordum.. Okuyup öğretmen oldum.. Ama birgün görev yerimin başka bir şehire çıktığını öğrendim.. Dedem çok hastaydı bırakıp gidemezdim.. Çareyi Çok sevdiğim bir arkadaşımın abisiyle anlaşmalı evlilik yapmakta bulmuştum..Her zaman abi gözüyle gördüğüm adam şimdi benden kadınlık etmemi beklıyordu...

Üzerinde gelinliğiyle duruyordu jinda . Bu gece bu odada olmayı kendi istemişti.. Az sonra Yaman Ali'nin geleceğini ve onun koynuna gireceğini biliyordu.. Ama Yaman Ali ona çok farklı konuştu.. Jinda'yı gördüğün andan beri.. Onu kurtardı o gün aklına geliyordu.. Ama Fırat'ın ona yaptığı şerefsizliği düşündükçe içinde fırtınalar kopuyordu.. Yaman içeri girdiğinde.. Tek söylediği şey... "Asla sana dokunmayacağım sakat bir erkekten çok şey bekliyorsun jinda dedi.." Jinda.. Yaman Ali'nin Gözlerinin içine bakarak.. "Yaman Ağa!! Beni kimsenin dilini düşüremezsin. Bu gece masumiyetimi sana kanıtlayacağım... Yaman kahkaha atarak.. "Hadi ama jinda amcam'ın oğluyla kaç ay sözlük kaldın.. Sana dokunmadığını söyleme bana. Gerçi umurumda da değil sana asla dokunmayacağım. Beni bu evliliğe mecbûr bırakan sensin. Bunu bu şekilde kabul etmek zorundasın." Ama jinda bu sabah Yaman'ın ona ima ettiklerinin. Yalan olduğunu bizzat kendisi kanıtlayacaktı.. Gerekirse bu gece bu odayı yakacak. Fırat'la aralarında hiçbir şey olmadığını gösterecekti ona.. * * * * * * Jinda, bütün ağaların önüne başı dik bir şekilde çıkıp. “Ben Fırat Ağa ile değil,” dedi, “Amcasının oğlu Yaman Ağa’yla evleneceğim. Madem berdeli hak gördünüz, o zaman kaçan kızın abisiyle evleneceğim. Ha, kabul etmezseniz de alın kanım size helaldir. Madem kan istiyorsunuz, abimin değil, benim kanımı alın Benim damarımdada bir karadağ kanı var. Hem bu konu da böyle kapanır.” Fırat öfkeyle ayağa kalktı. Gözleri öfkeyle parlıyordu... “Ölsem de seni kimseye vermem!” dedi. Yaman tekerlekli sandalyede şaşkınlıkla olanlara bakıyordu. Daha önce hayatını kurtardığı bu kız onu tanımışmıştı... Ama Yaman onu tanımıştı. Ve günlerce aklından çıkmayan kızı burada görmeyi beklemiyordu Jinda’nın ne kadar yürekli bir kız olduğunu görüyordu. jinda'nın kim olduğunu Kimin kızı olduğunu az önce öğrenmişti.. Jinda, Fırat’ın sözlüsüydü.. Ama Yaman'ı hiçbir şekilde tanımamıştı.. Çünkü Yaman altı ay öncesine kadar İstanbul'da şirketlerin başındaydı. Mardin'e sık sık gelip gitmezdi, kazadan önce Jinda'yı ilk derê kenarında görmüştü.. O zaman içi kaynamıştı ama kim olduğunu bilmiyordu. Birkaç defa sorup soruşturmuş ama kim olduğunu bulamamıştı.. Jinda adamların elinden kaçıp kendini uçurumdan aşağı atınca... Gölde yüzen Yaman'ın kollarına düşmüştü.. Dere kenarında uyuyan kız kollarını düşünce şaşkınlığını gizleyemedi Yaman.. Belki de jinda ablasının kaderini yaşayacaktı.. Ve işte bu akşam altı ay sonra karşısındaydı arayıp da bulamadığı kız meğerse kuzeninin sözlüsüymüş. Daha doğrusu eski sözlüsü, Bu Yaman'ı daha da öfkelendirdi. Çünkü haberi olmadan Fırat'tan ikinci kazığı yemişti.. Onu ilk gördüğünde “Bu nasıl bir güzellik demişti.. Kalbini deli gibi attıran kız kim diye geçirmişti içinden,”. Yaman sert, ve soğuk bir adamdı. Bu güne kadar gönlüne kimseyi almamıştı. Bir kaza geçirmiş, ve sakat kalmıştı. Jinda ile Fırat’ın sözlü olduğunu az önce öğrenmişti içindeki yangına anlam verememişti. Ama şu an, o kızın bu yürekliliği onu bile şaşırtmıştı. Fırat, Yaman'ın kaçan kız kardeşinin karşılığında verilen kızın jinda olduğunu duyunca o evlenmek istemişti. Çünkü Jinda'yı kendi hatası yüzünden kaybetmişti Abisinin nişanlısıyla evlenmek zorunda kalmıştı. Daha doğrusu bu hatayı kendi yapmıştı.. Fırat'ın abisi nişanlısına hiç dokunmamıştı.. Ama kız hamileydi.. Ve bu Fırat'ın ve bebeğiydi.. Buna rağmen utanmayıp Jinda’yı da ona kuma etmek istemişti. Ama bilmediği bir şey vardı: Jinda ölse bile kuma olmayacaktı. Zamanında susmuş olması sadece babasına olan saygısındandı.. Bunu er ya da geç o da anlayacaktı. Yaman, Jinda’nın isyanını görüp içinden geçirdi: “Demek kuma olmamak için sakat bir adamla bile evlenecek kadar gözünü kararttın.” Sonra herkesin içinde, Jinda’nın gözlerinin içine bakarak konuştu: “Kimse beni Berdel ile evlenmeye ikna edemez. Fırat’la evlen. Kuma da olsan en azından sağlıklı bir kocan olur.." Herkes Yaman'ın imasını anlamıştı.. Jinda bir adım ileri çıkarak. Yaman'ın gözlerine baktı. Bir an kalbinin nasıl çarptığını hissetse de cesur bir ses tonuyla konuştu.. “Sözünün eri, şerefli bir adam olmadığı sürece,” dedi, “sağlıklı olsa neyê yarar? Adam gibi adam olsun yeter. Ben ona el'de olurum ayakta.” Bu söz, avludaki ağaların arasında yankılandı. Fırat öfkeyle Jinda’nın gözlerine bakıyordu. Jinda ise sadece yaman’in gözlerinin içine bakıyor, ona ne kadar kararlı olduğunu gösteriyordu.

Her şeyimle seninim demeye gittiğim adamın ihanetiyle sarılıp karşıma cıkan ilk adamı öpüp hayatımın aşkını bulacağım aklımın ucundan geçmezdi üstümdeki kedi kızı kostümüyle ağlayarak bindiğim asansör aniden durunca dengemi kaybettim ne olduğunu anlamadan tanımadığım bı adamın kucağına düştüm göz göze gelince hırsımdan asansörün içindeki 1/90 lık adamın dudaklarına yapıştım ve o an acımı da tanımadığım adamı öpecek dereceye gelen nedenini bı anda unuttum adam ne olduğunu anlamadan tam bana karşılık verecekken bi an ne yapıyorum diyip kendimi geri çektim ve o an göz göze geldik bu defa dudaklarıma yapışıp kalbimin dedilecesine carpmasına Sebep olan oydu. İlk öpücüğümü tanımadığım bir adama vereceğim aklımın ucundan geçmezdi asansör açılınca adamın kucağından kalktığım gibi resmen kaçtım ordan.. Ama nerden bilecektim o adamın şirketinde işe başlayacağımı ve en önemlisi yer altı dünyasının başı olduğunu... Herkesin korkulu rüyası Kartal Kandemirin bana tıtulacağını asla bilemezdim....

ASLAN KARHANLI..Babam akşam üstü beni cağırdı gittim yanına oturdum.Babam başını eğmiş bişey diyecek ama diyemiyordu. "Baba bir sıkıntı mı var. Ayşe'nin kaçmasıyla mı ilgili.. Dedim "Evet oğlum konu o ve berdel... "Baba olmaz o kız 14 yaşında başka türlü bir yol bul.. Diye direttim.. "Buldum oğlum! Amcasının kızı Azem Ağa'nın kızı Arjin'i istedim Mirza'ya dedi sıkıntılı bir halde.... "Peki kız kabul ettimi bunu.." "Amcası kalp krizi geçirmiş.. Amcası için mecbur kalmış.. Tamam demiş." "O kaç yaşında baba bana sakın yirminin altında bir yaş deme.." dedim korkuyla.. "Yirmi beş yaşında okumuş savcı olmuş ama bir sıkıntı var.." şaşkınlıkla babama baktım.. "Sıkıntı olan ne peki !! Babası senin yakın arkadaşın. O mu kabul etmedi.. Dedim merakla.." Babam başını eğdi birşey diyecek ama diyemiyordu.. En sonunda konuştu.. "Oğlum böyle şeylere karşı olduğunu biliyorum Senden bu güne kadar hiç bir şey istemedim.. Her zaman da beni gururlandırdın.. Koskoca avukat oldun.. Oğlum Azem Mirza'nın vukaatkarını bildiği için kızımı sadece Aslan'a veririm dedi.. Kızımı Mirza'ya emanet edemem dedi.. Benim kızım dik başlı asidir.. Onu anca, Aslan dizginler, yanına Aslan yakışır dedi... Hem Mirza'da evlenmek istemiyor.. sevdiğiU varmış.. Babam neves verip tekrar konuştu.. "Oğlum Azem benim yakın dostum.. Mîrza kıza hayatı zehir eder beni de dostuma düşman eder...