"Bir asker künyesiz gömülmez, ben o künyeyi almaya geri döneceğim." Ayza Erguvan, steril hastane koridorlarında hayat kurtaran, kendi hayatını ise başkalarının kurallarına göre yaşayan başarılı bir doktordu. Ta ki geçmişin tozlu raflarından inip gelen, barut ve dağ kokan o adam karşısına dikilene kadar. Sancar Karayel... Eski bir Bordo Bereli, mahallenin asi delikanlısı ve Ayza’nın kabuk bağlamış en derin yarası. Yıllar sonra gelen bu karşılaşma, sadece yarım kalan bir aşkı değil, sınır ötesinden İstanbul’un göbeğine uzanan kanlı bir hesaplaşmayı da ateşler. Bir yanda Ayza’yı altın bir kafese hapsetmeye çalışan saplantılı bir nişanlı, diğer yanda Sancar’ı "kayıp" ilan eden devlet içindeki gölgeler... Kuzey Irak’ın sarp kayalıklarından Zap Suyu’nun buz gibi sularına; bir yoğun bakım odasının sessizliğinden alev alev yanan bir tamirhaneye uzanan bu kovalamacada kurallar basit: Yaşamak için öldür, sevmek için diren. Sancar bacaklarını, rütbesini ve onurunu kaybettiğini sandığında; Ayza neşterini bu kez hayat kurtarmak için değil, sevdiği adamın "kanatları" olmak için eline alacaktı. "Yaralı bir aslanı hafife almanın bedeli, av olmaktır."

Dünya’nın çöküşünden sonra geliştirilen gizli bir yapay toplum olan Terra, insanları yeniden “şekillendirme” projesidir. Bu sistemde geçmişler sıfırlanır, isimler değişir, duygular bastırılır. Ancak bazı bireylerde bu sıfırlama süreci tam olarak işe yaramaz. Elazar, Terra’da yaşayan yüzlerce bireyden biridir. Ama onun geçmişi, sistem tarafından tam olarak silinememiştir. Gerçek adı Elif Azra olan Elazar, zamanla kim olduğunu, neleri unuttuğunu ve neden izlenmeye başlandığını fark etmeye başlar. Hafızasının derinliklerinden gelen “Beni unuttun, Elif.” cümlesiyle başlayan yolculuğu, onu sistemin merkezine, kendi benliğine ve en çok da geçmişte kaybettiği birine—Demir’e—götürür.

İmkansızı sevmekse aşık olmak, yüreğin acıya mahkum olur. Aşık olmak acıysa eğer aşıklar hiçbir zaman kavuşamaz demektir.•"Duyun beni. Bokluğun içine battım. Deli gibi seviyorum deli gibi!" Diye haykırdı karşısındaki denize. Oturduğu sandalyeden kalkmadı ama boğazı yırtılırcasına bağırmaya devam etti çarşaf gibi denize."Geç kaldım olum! Yüreğimdeki taşları temizlerken onun yüreğine geç kaldım." Duraksadı bir süre. Kelimeleri dile getirmekte zorlandı. "O da bir daha bana şans vermedi." Sonlara doğru fısıldayarak konuştu Ali. Ne o kendindeydi, ne de aklı başında. Ali seviyordu deliler gibi hemde, fütursuzca. Ama o da biliyordu ki bu sevginin karşılığını, sevdiği kadını kendi elleriyle yok etmişti.

Tanıtım "Neden getirdin beni buraya?" Gitmek istedim. Arkamı dönüp ilerleyeceğim sırada eliyle bileğimi tuttu. "Yürü." Emir veren sesine rağmen o an bile dediğini yapabilirdim ama kendime engel olup yapmadım. Peşinden sürükledi beni. Elimle bileğimdeki elini itmek istedim ama başaramadım. Parmakları mengene gibi sarmıştı bileğimi. O kadar hızlı adımlar atıyorduki koşmak zorunda kalıyordum. Rüzgardan elbisemin etekleri savruluyor, diğer elimle eteğimi tutmak zorunda kalıyordum. Hızlıca avlunun merdivenlerini çıktı. "Biraz yavaş olur musun." Aldırmadı, daha da hızlı yürüdü. Avluya ulaştığımızda durdu. Aniden durması ile göğsüm sırtına çarptı. Nefes nefese kalmıştım. Savrulan saçlarımı düzelttim. Aşiret toplanmış bütün ağalar bize bakıyordu. Kolumu elinden kurtardım, omzu düşmüş hırkamı düzelttim. "Beni öldürmeleri için mi getirdin buraya?" Sanki etrafta hiçkimse yokmuş gibi sordum ona. Bana bakmadı. Cevapta vermedi. Ağaların içinden biri konuştu. "Ömer Ağa kızı getirmek ile en doğrusunu yaptın. Ölüm fermanı verilmiştir." Gözlerim anında konuşan adama döndü. Diğer ağalarda onaylar gibi başlarını salladılar. Ama o öyle bir şey yaptı ki, herkes şok oldu. "Zerde bundan böyle sözlümdür, Eroğlu aşiretinin gelin ağasıdır, ölüm fermanı düşmüştür." Ağzım açık ona baktım.