เมื่อ ‘เกียร์’ ที่เขาเชื่อมั่นถูก ‘มนตรา’ ที่เขาชังแต่งแต้มเสียจนเปรอะเปื้อน... สองหัวใจที่ต่างขั้วจึงต้องโคจรมาพบกันในพันธนาการแห่งโชคชะตาและอดีตชาติที่ตามหลอกหลอน 'ขุน' วิศวะหนุ่มลูกครึ่งผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยเชื่อในสิ่งลี้ลับ ต้องมาเผชิญหน้ากับ 'โรส' แม่ครูไสยเวทย์สุดแซ่บที่ขัดกับภาพจำในหัวของเขาอย่างสิ้นเชิง เธอทั้งอินเทรนด์ คลั่งแบรนด์เนม และไม่ยอมแก่! ความบังเอิญและสิ่งลี้ลับที่มองไม่เห็นนำพาให้ทั้งคู่ต้องใกล้ชิดกัน ท่ามกลางอันตรายจากวิญญาณร้ายที่ตามติดเขามาตั้งแต่อดีตชาติ... สองหัวใจที่ต่างกันสุดขั้วจะลงเอยกันได้อย่างไร? และความรักครั้งนี้จะเอาชนะอาถรรพ์แห่งอดีตได้หรือไม่?

“กูได้กินตัวท็อปแล้วว่ะ แม่งโคตรดี” คำโอ้อวดจากปากเพื่อนสนิทที่มอง ‘แฟนสาว’ เป็นแค่ถ้วยรางวัลรางวัลหนึ่ง... ทว่าลับหลังกลับระยำ ซุกผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ย่ำยีความซื่อสัตย์ของเธออย่างสนุกมือ ‘เจ้าทัพ’ เสือร้ายคณะวิศวะเห็นและได้ยินทุกอย่างเต็มสองหู ในเมื่อไอ้เพื่อนทรยศมันเลือกที่จะไม่ซื่อสัตย์กับคนที่เขาเฝ้าปรารถนา... เขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจคำว่าเพื่อนอีกต่อไป! เขาต้องทนยอมให้เธอคิดว่าตัวเองกำลังนอกใจ... เธอคิดว่าตัวเองกลายเป็นคนเลว โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า... เกมนี้มีคนสารเลวตัวจริงแค่คนเดียว และมันต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสม ‘เพื่อนสนิทแฟน’ ที่คอยอยู่ข้างกายเธอกำลังจะเริ่มเปิดเกมล่า เพื่อกระชากเธอมาเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์ เจ้าทัพ: “สงสัยเธอจะยังไม่เข้าใจความหมายคำว่าเมีย... ฉันคงต้องย้ำทบทวนบทเรียนให้เธออีกสักสองสามรอบ”

“วันนี้ฉันไม่กลับ...ไม่ต้องรอ” ประโยคซ้ำซากที่ ‘ทัณฑ์เทวา’ ใช้ผลักไสเมียแต่งอย่างเธอมาตลอดหกเดือน ม่านมุกเคยเป็นเด็กดี เป็นผ้าพับไว้ และเป็น ‘ของตาย’ ที่เขาไม่เคยคิดจะชายตาแล แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ความสงบเสงี่ยม... เธอแอบซ่อน ‘เล็บคม’ เอาไว้รอวันฉีกกระชากกรงทองหลังนี้ทิ้ง! ทว่าในวันที่เธอตัดสินใจ ‘เลิกพยายาม’ สะบัดบ็อบใส่ความเจ็บปวดแล้วเปลี่ยนไปใส่ชุดแดงเพลิงวาดลวดลายกลางคลับ เสือร้ายที่เคยเย็นชากลับคลั่งจนเสียศูนย์... จากที่เคยบอกว่าไม่กลับ เขากลับกระชากกลับบ้านต่อหน้าคนนับร้อย จากที่เคยด่าว่าจืดชืดเหมือนหุ่นยนต์ เขากลับแทบบ้าเพียงเพราะกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายเธอและตัวเธอที่เปลี่ยนไปจนแทบจะกลายเป็นคนที่เขาไม่รู้จัก “ดี! ในเมื่อเธออยากเลิกเป็นเด็กดีนัก... และอยากให้ฉันมองเธอเป็นผู้หญิงไม่ใช่หุ่นยนต์...” ทัณฑ์เทวาแสยะยิ้มเย็นชา แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่เธอไม่ยอมฟังเขาเลย เขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของม่านมุกแล้วกระชากร่างเธอให้เดินตามไปยังบันได “จงรู้ไว้ซะม่านมุก... ว่าการแต่งงานกับผู้ชายอย่างฉันจริงๆมันมีราคาที่ต้องจ่ายสูงกว่าที่คุณปู่ให้เธอใช้หลายเท่า!” “ปล่อยนะ! คุณจะทำบ้าอะไร!” “ก็ทำให้เธอเป็น ‘เมีย’ จริงๆอย่างที่เธอเรียกร้องไง!” เขาไม่ฟังเสียงประท้วงอีกต่อไป ทัณฑ์แบกร่างที่ดิ้นรนของม่านมุกขึ้นพาดบ่าอีกครั้งก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องนอนที่เขาไม่เคยเหยียบเข้าไปนอนแม้แต่คืนเดียวตั้งแต่วันแต่งงาน.. และเหวี่ยงเธอลงบนเตียงกว้างอย่างดุดัน ทัณฑ์ไม่รอช้า ตามขึ้นคร่อมร่างบางไว้บนเตียงกว้างพร้อมกดข้อมือเล็กติดกับเตียง แววตาที่วาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์สบประสานดวงตาที่สั่นระริกทว่าเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองของม่านมุก เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซร้ลำคอระหง ดอมดมเนื้อสาวอย่างที่เขาไม่เคยทำมาก่อนกับเธอคนนี้ กลิ่นกายหอมละมุนเหมือนดอกกุหลาบที่เขาไม่เคยแม้แต่จะได้สัมผัสตอนนี้กลับทำให้เขาลุ่มหลงจนแทบโงหัวไม่ขึ้น “หยุดนะ!... ฉันไม่ใช่คุณเบลนางแบบของคุณ! คุณจะทำตามใจชอบกับฉันแบบนี้ไม่ได้!” ม่านมุกตะโกนใส่หน้าเขาพร้อมดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้ร่างของเขา ทัณฑ์ละจากลำคอระหงขึ้นมาสบตากับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการอย่างปิดไม่มิด “ทำไมจะไม่ได้? เธอเป็นเมียฉันนี่ม่านมุก ฉันจะเอาเมียตัวเองก็ถูกแล้ว” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบคลอเคลียข้างหู ก่อนจะขบเม้มหลังใบหูนั้นจนม่านมุกถึงกับสะดุ้ง

ผ้าขาวถูกย้อมสีดำสนิท...หล่อหลอมเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกลายเป็นคนที่ดำมืด...จดจำมันทุกความเจ็บปวดไม่มีวันลืม...'เขา' จะสามารถเปลี่ยนใจที่เต็มไปด้วยไฟแค้นของเธอได้ไหม... ................. ‘ศรา’ แปลว่า บริสุทธิ์ดั่งเจ้าหญิง ชื่อที่ผู้เป็นพ่อตั้งให้กับลูกสาวสุดที่รัก เด็กสาวตัวเล็กๆ เริ่มเติบโตขึ้นมาอย่างสดใสแม้ว่าจะไม่มีแม่คอยดูแลก็ตาม... ความสดใสมันพังทลายลงเมื่อผู้เป็นพ่อแต่งงานใหม่กับแม่หม้ายลูกติด...ความสดใสก็พังทลายลง “แกอย่ามาพูดบ้าๆ ! เที่ยวใส่ร้ายคนอื่นเรียกร้องความสนใจทำไม?!” ...เสียงของผู้เป็นพ่อตวาดเธอ คนที่เธอคิดว่าจะเชื่อในตัวเธอมากที่สุด มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น... .... “เสนอหน้าไปฟ้องพ่อมึงเหรอ?! ดี! กูจะทำให้มึงจำว่าไม่อันไหนควรพูด อันไหนควรหุบปาก!” ฝันร้ายที่ยิ่งกว่าฝันได้เริ่มต้นขึ้น ฉาบผ้าสีขาวบริสุทธิ์ให้เป็นสีดำสนิท... .... เมื่อเติบโตขึ้นมาอย่างยากลำบากจิตใจของเธอก็คิดแต่จะแก้แค้น...ไฟแค้นสุมอกจนหน้ามืดตามัวแม้ว่าจะมี 'เขา' คอยอยู่ข้างๆ ......................... "ช่วยกอดผมแน่นๆได้ไหม? เผื่อคุณจะได้มองเห็นว่าผมอยู่ตรงนี้ข้างๆคุณ...ผมอยู่ตรงนี้เสมอ คุณมองเห็นบ้างไหมคุณศรา?" หญิงสาวยังคงทำหน้าเรียบนิ่ง ยืนให้เขากอดเธอเอาไว้แน่นแม้ว่าภายในใจอยากจะกอดเขาตอบ แต่...เรื่องระหว่างเธอกับเขามันควรจะหยุดแค่นี้...เธอไม่ควรที่จะรู้สึกแบบนี้กับใคร คนอย่างเธอไม่ควรได้รับความรักนี้!

"อย่ายุ่งกับผู้หญิงของกู" "ทำไมจะยุ่งไม่ได้ ก็นั่นเมียกู!" รักครั้งใหม่กำลังจะไปได้ดี...แต่รักครั้งเก่าที่ยังลืมไม่ได้กลับตามราวีไม่เลิก ...ถ้าเป็นคุณล่ะ...คุณจะเลือกใคร? “ใช่!เราเลิกกันแล้ว!!และตอนนี้ฉันกำลังจะเริ่มรักครั้งใหม่กับจีเซล ฉันจะไม่ทำให้จีเซลเสียใจแน่!” “จีเซล...จีเซล!จีเซล!!!มีแต่ชื่อมันออกจากปากน่าจูบของเธอ!!” ภาพของรุ่นพี่ในวงการที่เขาชื่นชอบและนับถือเป็นต้นแบบมาตลอดอย่าง ตอนนี้กำลังบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มของผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะรักและมีสัมพันธ์กันมาตั้งแต่สองเดือนก่อน เขาคือแฟนเก่าของเธอ...ซีอีโอของค่ายเพลงคู่แข่งของเขา...เจซี “กูขอเตือน...อย่ามายุ่งกับพี่ยูอีก!! และอย่าทำให้พี่ยูของกูร้องไห้อีก!!” “ทำไมกูจะยุ่งไม่ได้? ในเมื่อนั่นเมียกู...กูจะทำให้ร้องไห้ หัวเราะ หรือแม้แต่ร้องครางชื่อกูมันก็เรื่องของกู...ผู้หญิงของกู...มึงหรือเปล่าที่อย่าเสือกยุ่ง” “ไอ้เวร!!”

“เกียร์อยู่ที่ใจ ใจอยู่ที่เกียร์... แต่ตอนนี้ทั้งใจทั้งเกียร์ ผมฝากไว้ที่ ‘เมียมาเฟีย’ หมดแล้วครับ!” เมื่อ ‘หมาเด็กวิศวะ’ คิดจะริอาจเคี้ยวมะพร้าวห้าวระดับนางพญามาเฟีย นอกจากจะต้อง ‘อึด’ แล้ว... ยังต้อง ‘หน้าด้าน’ เลเวลสูงสุดด้วย! ‘มิน ปรมินทร์’ หัวหน้าแก๊งมินเนี่ยนตัวตึงแห่งวิศวะเครื่องกลปี3 หล่อ ซ่า สายบวก และไม่เคยสยบให้ใคร จนกระทั่งเขาดันไปตกหลุมพรางความเซ็กซี่เยือกเย็นของ ‘พี่ยูกิ’ เจ้าหญิงน้ำแข็งผู้ทรงอิทธิพลล้นฟ้า เขาคิดว่าตัวเองคุมเกมอยู่... จนกระทั่งตื่นเช้ามาพบว่า ‘เมีย’ ของเขา ก้าวเข้ามาในห้องเลคเชอร์ ในฐานะ ‘อาจารย์พิเศษสุดฮอต’ ที่พร้อมแจกเกรด F ให้เขาได้ทุกวินาที! ‘ยูกิ ชลนิภา’ เธอคือประธานบริหารระดับพันล้านที่มีฉากหลังเป็นมาเฟียสายโหด แต่ชีวิตที่เคยสงบสุขและเยือกเย็นของเธอต้องพังทลายลง เมื่อดันพลาดท่าไปมีสัมพันธ์ทางกายกับเด็กหนุ่มคราวเจ้านายอย่าง ‘มิน’ วิศวะปีสามจอมคลั่งรัก เพื่อคุมความประพฤติไอ้หมาเด็กไม่ให้ไปปากแจ๋วและไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหน เธอจึงใช้เงินและอำนาจมืดบีบบังคับอธิการบดีเพื่อเข้าไปเป็นอาจารย์พิเศษคอยดัดสันดานเขาถึงถิ่น! แต่ยิ่งเธอ ‘ดุ’ เขายิ่ง ‘ดื้อ’ ยิ่งเธอ ‘นิ่ง’ เขายิ่ง ‘ตื๊อ’ ท่ามกลางศึกอริเก่าที่ตามมาราวี และความหึงโหดระดับทำลายล้างของมาเฟียสาว บทสรุปของวิชา ‘ซ่อมบำรุงหัวใจ’ มื้อนี้ จะหวานเจี๊ยบหรือเลือดสาด... ต้องติดตาม!

ปืนจ่อหัวครอบครัวบังคับเธอแต่งงาน เขายึดครองได้ทุกสิ่ง... ทั้งร่างกาย สิทธิ์ตามกฎหมาย เมื่อร้อยเล่ห์กลไม่อาจสยบความพยศ จึงลากชายหนุ่มอีกคนเข้ามาเป็น 'ของเล่นชิ้นโปรด' ในคฤหาสน์ เพื่อเหยียบย่ำหัวใจเธอ . กลิ่นหอมของดอกกุหลาบแดงคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอคาวเลือดค้างในอากาศ ณ คฤหาสน์หรูของ ‘ไซรัส เดสมอนด์’ ผู้กุมอำนาจเครือข่ายใต้ดินและกลุ่มเทคโนโลยีตระกูลเดสมอนด์ ชายผู้ไร้ซึ่งจิตใต้สำนึกและพร้อมแลกทุกอย่างด้วยเล่ห์เหลี่ยมเพื่อสิ่งที่ตนต้องการ... เขายืนอยู่เบื้องหลัง ‘ลูน่า ลัลล์ลลิน’ หญิงสาวผู้เป็นภรรยาตามกฎหมาย สายตาคมกริบของจอมมาเฟียที่สั่งสมความเกลียดชังและการอยากเอาชนะจ้องมองแผ่นหลังเล็กที่เย็นชาใส่เขาเสมอมา “คิดว่าการนิ่งเฉยของเธอ จะปกป้องมันได้งั้นเหรอ ลูน่า...” เสียงทุ่มต่ำของไซรัสกระชิบข้างใบหู มือหนาที่เปรอะไปด้วยรอยสักรั้งไหล่บางไว้แน่น ลูน่าไม่ตอบ เธอทำเพียงหลับตานิ่งและเม้มริมฝีปากแน่น บาดแผลทางจิตใจจากการถูกบีบบังคับให้แต่งงานเพื่อค้ำประกันธุรกิจของตระกูลจิณณ์วรา และการถูกตักตวงทุกอย่างในชีวิต ทำให้เธอเลือกที่จะปิดตายหัวใจ... หัวใจที่มีไว้ให้ชายคนเดียวเท่านั้น และชายคนนั้น... กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเธอ ชายหนุ่มร่างสูงผู้เคยสวมเชิ้ตสีขาวบริสุทธิ์ ชายผู้เป็นรักแรกและรักเดียวที่ลูน่าเก็บซ่อนไว้ในความลับ บัดนี้เขากลับนั่งอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเชียบ ท่อนบนเปลือยเปล่าอุดมไปด้วยบาดแผลและคราบเลือดสดๆ ปลอกคอเหล็กและโซ่ตรวนที่ไซรัสพันธนาการเขาไว้ รัดแน่นจนแทบหยุดหายใจ ชายหนุ่มรู้ดี... เขายอมตกเป็น ‘ของเล่นบำเรอกาม’ ยอมให้ไซรัสย่ำยีศักดิ์ศรีและร่างกายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อแลกกับการไม่ให้ชายชั่วคนนี้ยื่นมือไปแตะต้องลูน่าแม้แต่ปลายเล็บ สายตาของนับหนึ่งที่มองประสานกับลูน่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความรักอันลึกซึ้ง และคำขอโทษที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย 'ต่อให้ร่างกายต้องหลอมละลายในนรก... ใจของผมก็จะเป็นของคุณคนเดียว' ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันของไซรัสที่คิดว่าตนเองเป็นผู้ชนะและสามารถควบคุมโลกทั้งใบของลูน่าได้ โดยไม่รู้เลยว่าความรักอันมืดมนและแรงหึงหวงไร้เหตุผลของตนกำลังนำพาความวินาศมาสู่ทุกคน... และ ณ มุมมืดของคฤหาสน์ ‘ฟีนิกซ์’ ชายหนุ่มเงียบขรึมผู้ได้รับคำสั่งให้จับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของลูน่า ยืนมองภาพความทรมานตรงหน้าด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง สายตาของเขามองตรงไปยังหญิงสาวที่กำลังแตกสลายทีละนิด ด้วยความสงสารและความเคารพในจิตใจอันเด็ดเดี่ยวของเธอหลังจากที่รับใช้เธอมานาน... โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่... เงามืดของบาปได้เริ่มก่อตัว... และไม่มีใครในที่แห่งนี้จะหลุดพ้นไปได้โดยไร้ซึ่งบาดแผล

‘วีนัส’ ทายาทสาวสุดเซ็กซี่ของตระกูลคู่แข่งที่ยอมลดตัวลงมาสวมหน้ากากเป็น ‘ยัยเฉิ่มสุดซุ่มซ่าม’ ปลอมตัวเข้ามานั่งใต้จมูกมาเฟียอย่างไร้ร่องรอย แผนการปั่นหัวอันเยือกเย็นเริ่มต้นขึ้นบนเตียงห้องพักวีไอพี... "จำใส่หัวเอาไว้... ห้ามเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศยกสถานะตัวเอง เธอเป็นได้แค่แม่บ้านในมุมมืด ไม่มีวันคู่ควรกับคนอย่างฉัน" เพราะคติมาเฟียที่ไม่ทำร้ายคนอ่อนแอ 'เหมันต์ ธราธร' จึงรับผิดชอบยัยพนักงานปลายแถวแว่นหนาเตอะอย่าง ‘วุ้น’ หรือวีนัสในร่างยัยเฉิ่ม ที่เขาพลั้งมือขึ้นเตียงกับเธออย่างแกนๆ กักขังเธอไว้ในสถานะ 'เมียลับ' ที่ไร้ตัวตน... เธอแสร้งแต่งหน้าผีจีนนอนแผ่หลาอ้าปากค้างอยู่หลายคืน ทำลายอารมณ์สวาทของเขาจนกระเจิงเพื่อปกป้องความลับและเรือนร่างของเธอเอาไว้ แต่ทว่า...ใครจะไปคิดว่าในตอนกลางวัน มาเฟียปากร้ายที่โขกสับเธอทุกวันกลับยอมเยื้องย่างละทิ้งฐานันดร ไปนั่งเก้ ๆ กัง ๆ สู้ชีวิตหน้าเตาหมูกระทะเพื่อเธออย่างคนปากแข็งแต่ใจอ่อนยวบ สุดท้ายแล้ว... เกมชิงไหวชิงพริบครั้งนี้ ใครจะเป็นผู้ชนะ... ยิ่งคนอย่างเขามีหรือที่ซาตานร้ายอย่าง ‘เหมันต์ ธราธร’ จะยอมเป็นไอ้โง่ให้เธอจูงจมูกนานนัก.... พอกระชากหน้ากากลวงโลกออก เหลือเพียงผิวเนียนละเอียดและเรือนร่างทรมานใจที่เขาเคยลิ้มลองในคืนนั้น... ความผิดฐานกระตุกหนวดเสือและหักหลังความไว้ใจ... จึงต้องชดใช้ "เธอทำลายความไว้ใจของฉัน... และเธอก็ต้องรับผิดชอบกับอารมณ์ของฉันที่มันไม่ได้ปลดปล่อยมาหลายคืนเพราะความเจ้าเล่ห์ของเธอด้วย!" รสรักอันดุดันป่าเถื่อนกำลังแผดเผาเธอในกรงทอง... และคนอย่าง 'วีนัส' มีหรือจะยอม

...เรายังรักกันอยู่ไหม... หรือแค่อยู่เพราะยังไม่ได้เก็บกระเป๋าออกไปแค่นั้น... ในคอนโดหรูที่เคยเป็นวิมานของความรัก วันนี้กลับเหลือเพียงความเงียบที่ดังที่สุด... เธอนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อเคลียร์งานจนดึกดื่น ในขณะที่ 'เขา' นอนไถโทรศัพท์อยู่บนเตียงเดียวกัน ทว่าระยะห่างกลับไกลกันเหมือนอยู่คนละโลก เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือของเขาดังขึ้นในความมืด พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เขาไม่ได้มีให้เธอมานานแล้ว... เธอปรายสายตามองเพียงครู่ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ถ้าเบื่อกันมากนัก... ก็เลิกกันไปเลยไหม?" แฟนสาวถามด้วยเสียงที่พยายามไม่ให้สั่น หลังจากที่ความระแวงมันกัดกินใจจนเกินจะแบกรับ "เออ เลิกดิ" เขาตอบกลับมาสั้นๆ โดยไม่แม้แต่จะละสายตาจากหน้าจอ สายตาเฉยชาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเสียใจเหลืออยู่เลยสักนิด แต่พอเธอจะเดินออกไปจริงๆ เขากลับรั้งเธอไว้ด้วยพันธนาการที่ไร้ความหมาย เราตกลงเลิกกัน... ทว่าเขากลับไม่เคยปล่อยเธอไปจริงๆ เขายังคงกักขังเธอไว้ในห้องเดิมๆ ด้วยสัมผัสที่เย็นเยียบและทำไปตามหน้าที่ ความสัมพันธ์ทางกายที่ปราศจากความรู้สึกแปรเปลี่ยนเป็นความทรมาน เราไม่ได้สบตากันมานานเป็นเดือน แม้ในยามที่ลมหายใจรดรินกัน ความผูกพันนั้นค่อยๆเลือนหายไป... 'เกียร์' ที่เขามอบให้ฉันในวันนั้น วันนี้มันกลับกลายเป็นเพียงเศษเหล็กที่มีรอยร้าวบาดลึก... ยิ่งฉันระแวง เขาก็ยิ่งรำคาญ ยิ่งฉันรั้ง เขาก็ยิ่งผลักไส เมื่อความตื่นเต้นกับคนใหม่มีค่ามากกว่าความผูกพันของคนเก่า... ฉันควรจะทนอยู่กับฟันเฟืองที่พังพินาศนี้ต่อไป หรือควรจะรวบรวมเศษใจที่แตกละเอียดแล้วเดินจากไปเสียที

เมื่อจิตพญานาคีกลับมาจุติใหม่ที่โลกมนุษย์ในยุคปัจจุบันหลังจากที่สลายหายไปเพราะถูกกระทำในอดีต...เขาผู้เป็นกษัตริย์นาคาเฝ้ารอคอยการกลับมาของนางผู้เป็นที่รัก...แต่ทว่า..นางนั้นเปลี่ยนไปจนเขาต้องกุมขมับ! นวลเนื้อนวลนวลอนงค์อร แนบเนื้อ แนมเกล็ดแก้วเลื้อยเฝือ แช่มช้า เชยชมแรมชมเจ้า รวยรื่น ใจนา ทวิเผ่าอภิรมย์ร่า สมพาส เริงใจ หญิงสาวตกอยู่ในห้วงความฝันที่เกินความเป็นจริง หยาดเหงื่อผุดเต็มเรือนร่างจนเสื้อผ้าชุ่ม แม้ว่าดวงตาจะปิดแน่นสนิทแต่ก็ยังคงเม้มริมฝีปากแน่น อารมณ์แปลกเปลี่ยนแปรปรวนมวลท้องไปหมด ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยท่าทีตกใจกับความฝันที่เกิดขึ้น มือเล็กจับลูบตัวเองที่ตอนนี้อุณหภูมิในร่างยังร้อนดั่งเปลวไฟ อารมณ์มัวเมาอยู่ในห้วงกามาอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่าในฝันกลับมิใช่ชายหนุ่มรูปงามแต่อย่างใด แต่เป็นงูใหญ่มีหงอน... “อือ...” เสียงแผ่วครางเบาออกมาจากปากของหญิงสาวที่มีอายุเพียง 18 ปี เสพเรื่องอย่างว่ามาก็เยอะด้วยความดื้อรั้นตามประสา มือเล็กที่เลื่อนเคลื่อนไปยังจุดอ่อนไหวกลางลำตัวใต้กางเกงผ้าขาสั้นโดยไม่รู้ตัวนั้นกำลังขจัดความต้องการของตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ “อื้อ!” ขาเรียวสองข้างยกชันขึ้นหนีบกันแน่น สาวไสปลายนิ้วเร่วรัวเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ปลายเท้าสองข้างจิกเกร็งก่อนจะกระตุกปลดปล่อยอารมณ์วาบหวามออกมาด้วยใจที่สั่นรัว ช่างน่าขันที่เธอดันมีอารมณ์เมื่อฝันถึงงูรัด หยัดตัวลุกขึ้นมาถอนหายใจใบหน้าแดงเรื่อ ไม่ทันได้สังเกตเห็นขาตัวเองที่เกิดรอยแดงรอบขาราวกับโดนบางอย่างรัดเอาไว้เป็นเวลานาน เธอถูกตีตราไว้ตั้งแต่ยังคงความบริสุทธิ์

สาวหุ่นแซ่บอย่างเธอต้องมาตายและย้อนกลับไปในยุคอยุธยา ซวยซ้ำตื่นขึ้นมาในร่างหญิงอ้วนที่กำลังช่วยตัวเองเพราะฤทธิ์ยา แถมดันไปรู้ว่าคู่หมั้นคู่หมายก็เป็นเกย์ยุคอยุธยาและเขาก็เป็นคนเห็นเธอช่วยตัวเอง!!! เวรก๊รรม เวรกรรมของหญิงสาวหุ่นแซ่บในยุคปัจจุบันต้องมาตายอย่างน่าอนาถจนลืมชีวิตที่แสนรันทดไปเสียหมด วิญญาณของเธอได้ย้อนกลับมายังอดีต!! ในสมัยยุคอยุธยาเมื่อสามร้อยกว่าปีที่แล้วที่ล่วงเลยมา แต่...ความรู้เรื่องประวัติศาสตร์เป็นศูนย์!! ก่อนตายในหัวก็ศึกษาแต่เรื่องอย่างว่า เพราะเจ็บใจแฟนเก่าที่บอกเลิกเธอไปหาผู้ชายคนอื่น!! ผูกใจเจ็บคิดไว้อย่างหนักแน่นว่าจะหาผัวเป็นเกย์ไปเย้ยแฟนเก่า แต่ดันมาดับอนาถเสียได้...ถึงอย่างนั้นก็หนีไม่พ้นเรื่องชายรักชายเลย... “ขอบน้ำใจที่มาส่งข้าถึงท่า” ออกพระรามกล่าวขอบใจจหมื่นสุนทรเพื่อนคนสนิทพร้อมยืนรอส่ง “มิเป็นไรหรอกท่านออกพระ ถึงอย่างไรเราก็จักต้องพบกันทุกค่ำคืนอยู่แล้ว” “มันก็ต้องเป็นเช่นนั้นหลีกเลี่ยงหาได้ไม่” “วันรุ่งพรุ่งนี้เวลาเดิมข้าจักมา” “ข้าจักรอ” พูดจบทั้งสองก็กอดและตบบ่ากันเบาะๆ พริกแกงเห็นอย่างนั้นรีบเอามือปิดปากและหลบหลังพุ่มไม้ทันที เป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ ว่าออกพระคนนี้มีความรักกับเพื่อนชาย หรือในยุคเธอเรียกว่าเป็นเกย์นั่นเอง “เรามาตกลงกันดีกว่าค่ะคุณออกพระ” “เรา? ตกลง? ...เรื่องใด?” “ข้าเห็นว่าคุณออกพระแอบพบรักกับชายด้วยกัน นัดกันออกไปกลางดึกสองต่อสอง” "....." เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อกันนะ...เขาจะเป็นเพื่อนสาวเธอได้หรือเปล่าเอ่ย...

"อยากเขียนบทให้ฉันอ่อนแอดีนักใช่ไหม...งั้นมาเป็นนางเอกเองละกัน เหนื่อยแล้ว!" เสียงก้องกังวานไปทั่วบริเวณความืดมิด ที่ภาพเบื้องหน้าบิดเบี้ยวไปหมด ไม่เหมือนกับสถานที่ที่คนจะสามารถอาศัยได้ เอวามองรอบๆ ตัว ดวงตาปรือเหมือนคนยังไม่ตื่นกลับเบิกกว้างขึ้น เมื่อรู้สึกว่าร่างกายของตนล่องลอยเหมือนอยู่ในสูญญากาศ ก่อนจะมองไปเบื้องหน้าที่หญิงสาวนิรนามกอดอกมองเธออยู่ ใบหน้าสวยที่เหมือนกับรูปปั้นยืนมองเธออย่างโกรธเคือง "ใครกัน?" "ฉัน...นางเอกของเธอไง" "ฮะ?...เดี๋ยวๆนะ ที่นี่ที่ไหน?" "ขอบ่นหน่อยเถอะ มีที่ไหนแต่งนิยายให้นางเอกอ่อนแอทำอะไรไม่เป็นสักอย่างแล้วจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง" "อะไร..ยังไง??" "เชิญ ไปเป็นนางเอกเองเลยค่ะ" สิ้นเสียงก้องกังวานของหญิงสาวนิรนามตรงหน้าก็มีแสงสว่างจ้าเข้ามากระทบของร่างทั้งสองจนแทบลืมตาไม่ได้ ก่อนทุกอย่างจะดับวูบลงไป... ตู้มมมมมม!!! "ข้าวปั้น!! มาทางนี้เร็ว!!" "กะ...กรี๊ดดดดดดด!! ระเบิด!! อ๊ากกกกก!!" ลืมตาขึ้นมาเห็นผู้คนมากมายต่อสู้กันอย่างดุเดือดทั้งปืนผาหน้าไม้และระเบิด พอมองดูรอบๆก็เห็นว่าอยู่กลางดงกระสุนเสียแล้ว ไหนจะเสียงทุ้มเข้มของชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ไม่ไกลนัก แขนแกร่งข้างหนึ่งเอื้อมมาหาเธอแต่มืออีกข้างหนึ่งของเขากำลังถือปืน!! ...เชื่อใจได้ไหมเนี่ย เอวาเอ๊ย...แกมาอยู่ไหนเนี่ย!!.... หญิงสาวคิดสับสนวุ่นวายในใจ "ข้าวปั้น!!" "ใครวะข้าวปั้นน่ะ!! ฉันไม่ได้ชื่อข้าวปั้นโว๊ยยย!!" "ก็เธอนั่นแหละ" ...เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ...ข้าวปั้น?...มันชื่อคือของนางเอกนิยายของฉันนี่นา!!....

"ฉันเป็นคนประมูลเธอมา เท่ากับว่าเธอเป็นของฉัน!" มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นกับหญิงสาวที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้หลังจากที่เขาประมูลเธอมา ทั้งที่เขาพยายามห้ามใจ..ไหนเธอดันกลายเป็นขนมหวานจานโปรดของเขาได้ . มาเฟียหนุ่มที่ขึ้นว่าไร้หัวใจและโหดเหี้ยมที่สุดจนคนในเมืองต่างหวาดกลัว แม้แต่กฏหมายก็ทำอะไรเขาไม่ได้...เคยโดนคนลอบสังหารหวังจาคร่าชีวิตของเขาผู้ซึ่งมีอิทธิพลมากที่สุด แต่ดวงคงยังไม่ถึงคาดพัดพาเขามาเจอกับพ่อลูกคู่หนึ่ง ซึ่งได้ช่วยชีวิตของเขาและลูกน้องคนสนิทไว้และเขาจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลย แต่เมื่อจะกลับมาสองพ่อลูกก็หายไป! ใครจะไปคิดว่างานประมูลใหญ่ที่เขาจัดขึ้นนั้น ทำให้เขาได้พบกับหญิงสาวในกรงทอง ตอนแรกแค่สนใจจะรับมาเป็นลูกน้องมือซ้ายและเอาไว้แก้ขัด แต่เมื่อเปิดผ้าปิดตาของเธอออก กลับกลายเป็นเด็กสาวคนนั้นที่เติบโตขึ้น! ลูกสาวของผู้ที่เคยช่วยชีวิตเขา "คุณสินะที่ประมูลฉัน" "......." "เลวสิ้นดี!" เด็กสาวที่น่ารักคนนั้นได้หายไปเสียแล้ว เหลือแต่เพียงหญิงสาวที่กร้าวร้าว เอาแต่ใจ แถมยังดื้อด้านสุดๆ จนเขาหมดความอดทน!! ..................

"กูเป็นเพื่อนมึงนะอนณ มึงจะหึงกูแบบนี้ไม่ได้?" "เพื่อนที่ไหนเอากันวะ!!" เสียงทุ้มตวาดลั่นเมื่อได้ยินคำขีดเส้นกั้นจากปากเธอทั้งที่พวกเขามีสัมพันธ์กันเกินเพื่อนไปแล้ว แต่เธอกลับยืนกรานให้สถานะกับเขาแค่เพื่อนเท่านั้น แถมยังทำตัวเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มหงุดหงิดไม่น้อย "ต้องให้กูย้ำไหม ว่าเป็นเพื่อนแบบไหน?" "มึงอย่าทำอะไรบ้าๆ นะอนณ" ชายหนุ่มยกยิ้มเป็นเชิงเย้ยหยัน ก่อนจะฉุดกระชากลากดึงเพื่อนสาวของตนออกจากชายหนุ่มที่เข้ามาขายขนมจีบและเหมือนว่าเธอเองก็กำลังคุยกับชายหนุ่มคนนี้อยู่เช่นกัน...

แม้จะเป็นเมียที่ถูกบังคับแต่งเข้ามาเพื่อสานสัมพันธ์ระหว่างตระกูล แต่ยังไง 'เธอ' ก็เป็นเมียแต่งที่ถูกต้อง!! "ตระกูลจะล้มละลายแล้วงั้นสิ ถึงได้เอาตัวเข้าแลกแบบนี้" "ฉันยอมแต่งงาน เพราะมันเป็นคำมั่นสัญญาของอากง" "ข้ออ้างดีใช้ได้นี่" "เฮียจะคิดยังไงก็เรื่องของเฮียเลย" "ครบหนึ่งปี เธอเตรียมเซ็นใบหย่าได้เลย และฉันจะแต่งเมียรองเข้ามา" คำพูดของชายหนุ่มทิ่มแทงหัวใจของหญิงสาวไม่น้อย การที่เธอยอมแต่งเข้ามาเพราะเธอก็แอบรักมานาน แต่ไม่คิดว่าเขาจะหยามน้ำใจเธอด้วยการเลือกแต่งเมียเข้ามาในตระกูลเพิ่มแบบนี้ ...

'เธอ' คือผู้ที่เสียพ่อแม่ไป 'เขา' คือผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยงเธอมากับมือ "ไปแหกขารอฉันอยู่บนเตียงซะ...นั่นคืองานของเธอ" กะทิช็อกถึงกับอ้าปากค้าง แขนเรียวที่กอดอกอย่างเย่อหยิ่งคลายออกทันควัน "หึ....นี่เธอหลงรักลูกน้องของฉัน?" "ถ้าใช่แล้วจะทำไม?" กะทิตอบพร้อมกับเชิดหน้าอย่างท้าทาย ทิศเหนือเองก็ขมวดคิ้วแน่นกับคำตอบที่ได้รับ เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาแอบมองเธออยู่ห่างๆ ตลอดสามปีที่ผ่านมา จึงได้แต่เพียงส่งการันต์เข้าไปดูแลแทนเขา แต่ก็ไม่คิดว่าทั้งกะทิและลูกน้องคนสนิทไปปลูกต้นรักกันตอนไหน ภายในใจแอบคาดโทษลูกน้องตัวเองไม่น้อย ทิศเหนือขบกรามแน่นสายตาดุดันกว่าเดิมเมื่อคนตรงหน้าพูดอย่างมั่นใจและไม่หลบตาราวกับมันเป็นความรู้สึกของเธอจริงๆ "เธอไม่มีสิทธิ์รักใคร เพราะเธอคือคนของฉัน" "คุณอย่าบ้าอำนาจไปหน่อยเลย คุณไม่ใช่เจ้าของชีวิตฉัน" "ชีวิตของเธอเป็นของฉันตั้งแต่วันที่ฉันรับเธอเข้ามาแล้ว กะทิ" . . .

เมื่อหนุ่มฮอตมหาลัยมาโคจรพบกับยากูซ่าสาวรุ่นใหญ่ พวกเขาจะลงเอยกันได้ไหม? เมื่ออายุมันห่างกันถึง11ปี !!! นายแบบหนุ่มวัยใสหวังที่จะคว้าหญิงสาวหน้าตาน่ารักไม่สมวัยแต่อายุอานามดันจะขึ้นเลข3มาเป็นแฟนเสียแล้ว เด็กหนุ่มทะเยอทะยานที่จะใกล้ชิดสาวเจ้า โดยไม่รู้ว่าเธอคือหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่น่าเกรงกลัวและน่าเกรงขามมากเพียงใด อันตรายต่างๆกำลังจะคลืบคลานเข้ามาขัดขวางความสัมพันธ์ครั้งนี้ ความไม่เข้าใจระหว่างวัยจะสามารถพาพวกเขาฝ่าฟันไปเป็นความรักได้หรือ?

เมื่อสาวสวยอย่าง ใบหลิว ที่ไม่เอาไหนที่สุดในครอบครัวโดนบังคับแม่บังคับคุมความประพฤติโดยพี่ชายและเพื่อนๆ ไม่ว่าอยู่ที่ไหนใครๆก็ต่างส่ายหัว ใครจะคุมเธอให้อยู่มัดได้นอกจาก ปาร์ค เพื่อนพพี่ชายสุดโหดคนนั้น . . . . สาวสวยที่เรียนจบใหม่ด้วยเกรดเฉลี่ยที่เรี่ยดินที่สุด ตั้งแต่จบมาก็ทำงานไม่ซ้ำเป็นสิบที่ จนในที่สุดก็หยุดหางานทำไป เธอไม่สะทกสะท้านอะไรเพราะคิดว่าจะช่วยแม่ขายข้าวแกงและขนมซะยังจะดีกว่าไปเป็นลูกน้องใครเขา แต่แล้ววันหนึ่งผู้เป็นแม่ถึงกับเอือมระอา เอ่ยปากบอกลูกชายคนโตให้พาน้องสาวไปอยู่ด้วย แม้พี่ชายอย่าง บิลลี่จะไม่เต็มใจนักแต่เพราะความรักแม่เลยจำเป็นต้องหิ้วน้องสาวตัวร้ายมาอยู่ด้วยจนได้ด้วยความไม่เต็มใจจะมาของน้องสาวสุดสวย จนได้มาอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับเพื่อนๆของพี่ชายอีก3คน ความวุ่นวายโกลาหลจึงเกิดขึ้น เมื่อใบหลิวอยากกลับบ้านไปอยู่กับแม่ ! จึงเกิดการต่อต้านอย่างรุนแรง "พวกมึงหาน้องกูเจอยังวะ?" "ไม่ว่ะ" "กูเหนื่อยละเนี่ย ว่าที่แฟนกูไปไหนวะ" "น้อยๆหน่อยไอ้ออดี้ น้องเพื่อนนะเว้ย" "แล้วมึงอ่ะ ไอ้ปาร์ค?" "มันยังไม่ได้ไปไหนเลย มึงช่วยเพื่อนหน่อยเถอะ ไอ้บิลมันจะบ้าตายอยู่แล้ว" "น่ารำคาญชิบ..เดี๋ยวกูเอง" . . .