HAMZA DEMİR İşim gereği Mardin'de dolaşıyorum. Silah sesleri geldi koşturanlar… “Dur… kaçamazsın!” Arkamı döndüğümde bir kızın bana doğru koştuğunu fark ettim kumral uzun saçları uçuş uçuş, var gücüyle koşuyor… “ZERYA!” Diye bağırdılar. Elimi uzattım bana doğru iyice yaklaştı tuttuğum gibi arkama aldım belimden silahımı çıkardım. Karşıma 7-8 kişi birden dikildi. “Zerya gel buraya!” Adının Zerya olduğunu öğrendiğim kız arkamda korkudan titriyordu mavi gözleri ağlamaktan kızarmış korkmuş bir haldeydi. Adamlara döndüm. “Gelmezse ne olur?” “Sen çekil belli ki buralardan değilsin karışma işimize canını alırız…” korkum yoktu aradaki mesele ne olursa olsun kıza bu şekilde davranamazlar. Belli ki namus meselesi yada berdel yoksa kız neden kaçsın bu yörede başka açıklaması olamaz. Silahımı onlara doğrulttum. “Çekilmiyorum” “Canına susamışsın belli.. kız bizim! namus meselesi karışırsan kötü olur…” Kız arkamda mümkünmüş gibi iyice küçüldü saklandı. “Ne olur verme beni öldürecekler” yalvarıyordu. “beni onlara verme…” içim burkulmuştu mesele neydi bilmiyorum ama bu kızı kesinlikle geri vermeyecektim… Hiç tanımadığı adamdan yardım isteyecek kadar ne gelmişti bu kızın başına…

“Ne var Cengaver ABİ, abim değil misin benden yaşlısın ya” birde yaşlı diyor ben gösteririm sana yaşlıyı dayanamadım daldım dudaklarına çok lezzetliydi dolgun dudakları ağzımın içinde çektikçe çektim.Nefessiz kalmıştık nefes almak için ayrıldığımda “Çok güzelsin Yüsra çok.” dedim ama tokadı yedim ardına“Siktir git lan ne yaptığını zannediyorsun?” “Yüsra dinle”“Neyi dinleyeceğim ha! neyi? sen değilmiydin abinim, dışarıdakiler neyse bende oyum diye ne oldu ne değişti?” “Yüsra” “Ne Yüsra, Yüsra, siktir git sıçtırma ağzına gözüm görmesin” içinden ilk tanıdığım Yüsra çıkmıştı ama çok ateşliydi. Yanımdan çıkıp gitti. Bende Cengaver isem bu tokadın bedelini ödetirim sana ufaklık.yüzbaşı Cengaver kılıç ve asi kız Yüsra Bakırcı'nın çekişmeli aşkı+18 unsurlar içermektedir....

Dağda yalnız başına sürüsünü otlatan Zümrüt, köpeği Kara’nın tuhaf davranışlarıyla yaralı bir askerle karşılaşır. Kanlar içindeki bu adam, ölümün eşiğindeyken Zümrüt’ün yardımıyla hayata tutunur. Ama köydeki tehlikeler, meraklı komşular ve terör yandaşları her adımlarını tehdit etmektedir. Gece boyu başında bekleyip yaralarını saran Zümrüt, onun hayatını kurtarırken kendi cesaretini ve kararlılığını sınar. Aralarındaki bağ, çaresizlik ve umutla örülür.

*** “Ben birini seviyorum,” dedi, lafı dolandırmak istemedi daha fazla Kerem. “Yaa kim peki, biz tanıyor muyuz?” dedi Canfeza rahatlamış soluğunu bırakırken. Kerem'in yanına mezarın mermerine oturdu. “Yakın, hem de yakından tanıdığın biri. Öyle seviyorum ki onu... Kelimeler kifayetsiz kalıyor.” Kerem konuşurken nereye bakacağını bilemedi, bir yandan da titreyen ellerini saklamaya çalışıyordu. “Ee, ona da söylesene. Neden bu kadar tedirginsin? Ya da çok mu uzakta?” Canfeza rahatlamış olmanın gevşekliği ile elini, bakışları yerde olan Kerem'in omzuna koydu. Kerem bu dokunuşla sonunda başını kaldırıp içinde kaybolduğu elalara baktı. İçindeki yeşil noktalara bakarken nefesi kesildi. "Uzakta değil Canfeza,” deyip cesaretle elini tuttu. “O zaten çok yakınımda, tam karşımda…” dedi. Omzunda olan Canfeza'nın elini tutup kalbinin üzerine getirdi. Canfeza biraz kendine gelse eline vuran kalbin heyecanını anlardı belki ama şu an kafasında Uğur’un ithamları ve karşısındaki adamın onu doğrulayan sözleri vardı. “A-abi…” dedi. Kerem’in gözü seyirdi. "Yemin ederim sana abi olan Kerem'i yatırıp kaldırıp s*ksinler emi!" diye geçirdi içinden. O "aşığım" diyordu, karşısındaki kız hâlâ "abi" diyor. Elini daha sıkı tutup kendisine çekti. Bir kere açmıştı bu yolu, durmak istemedi; ikna etmek istedi. "Sende beni sev ama abin olarak değil," demek istedi. “Seni çok seviyorum Canfeza,” diye biraz daha yüksek sesle söyledi bu sefer. Canfeza ellerini çekti, ayağa kalkıp bir adım geri gitti. O an Kerem'in bütün umutları yerle bir oldu, başından sanki kaynar sular döküldü. Bakışları kırgındı karşısındaki kızın… Yüreği sıkıştı. “Be-ben… Yani… Sen benim abimsin. Bu çok yanlış,” derken birkaç adım daha geriye gitti. “Yapma Canfeza! Kan bağımız yok abin olmaya da can bağım sana çok farklı. Kendimi bildim bileli sevdim seni. Bir kere bacım, kardeşim demedim,” diye gerçekleri haykırdı Kerem; yüreği yanıyordu. Yıllarca bir kere kardeşim dememişti. Canfeza'nın bir şeyleri anlamış olmasını istedi içten içe. “Ben… Olmaz…” dedi Canfeza birkaç adım daha gerilerken. İçinde verdiği savaş kendineydi aslında, haberi yoktu. “Neyi olmaz? Yanlış olan ne? Sevmenin nesi yanlış?” Kerem artık haykırmaktan alamadı kendini. Ne olmuştu böyle kaçacak? Canfeza ona sanki bir çöpmüş gibi bakıyordu. O kadar mı imkansızdı yani? O kadar mı aşkına karşılık tek bir kırıntı olamazdı? Gözünden yaş süzüldü yanağına Canfeza'nın. Uzanıp silmek istedi Kerem, engel oldu. “Dokunma bana!” “Yapma Canfeza. Seviyorum seni, aşığım.” “Ben senin kardeşindim hani!” diye bu yaşadığının kabus olmasını istedi. Sözleri sayıklar gibi çıkıyordu. Sanki her an Uğur bir yerden çıkıp gülecek, "Ben sana dedim ama anlamadın," diyecek diye bekledi. “Değilsin. Sen. Benim. Kardeşim falan değilsin. Elif, Cemre, Aybige; hepsi kardeşim, bacım ama sen değilsin!” diye bağırdı Kerem son nefesine kadar. Sesi yüksekti, elini kalbine vura vura haykırdı. Canfeza o sinema salonunda yaşadığı olayın karanlığına çekiliyordu sanki; başını iki yana sallayıp unutmak istedi. Kerem'in yanından öylece çekip gitti. Dönüp bakmadı bile arkasında bıraktığı enkaza…

Masal… Yetimhanede büyümüş bir öğretmen. Ankara’dan Mardin’e, kaderin ördüğü ince yollardan yürüyen genç bir kadın. Bir köy okulunda başladığı görevinde sadece çocuklara değil, hayata da dokunacağını bilmeden…Ateş Karahan… Mardin’in en büyük aşiretinin genç ağası. İhanetle kırılmış, kadınlara olan güvenini yitirmiş, sert ve kendi kurallarıyla yaşayan bir adam.Masal ve Ateş’in yolları, küçük bir kızın kurtarılmak istenen hayatında kesişti. Birinin kalbi inançla, diğerinin kalbi inatla doluydu. Ama ikisi de hesaplamadığı bir şeyle karşılaştı: Bu mücadelede en büyük savaş, kalplerinde başlayacaktı.

“Zukra! Zukra kendine gel, Kiera seni görmemeliydi!” Zuko içeriden ne kadar uyarırsa uyarsın, bağlantıları kopmuş gibiydi. Zukharan asla tepki vermiyor, Zuko da ona hükmedemiyordu. Zukharan hafif açık kalmış ağzını kapattı, usulca başını Kiera'nın önüne doğru eğdi. Kiera'nın da durumu farksızdı; büyülenmişti bir kere. Karşısında duran bu yaratığın ateş saçan gözlerine bakarken korkudan ziyade hayranlık duyuyordu. Ayrıca en kıymet verdiği o kadifemsi taş, bu yaratığın pullarıydı! Ağaç dalları arasından süzülen güneş ışınları, adeta her pulun üzerinde can bulup parlıyordu. “Çok güzel…” dedi Kiera, elini Zukharan'a uzatarak. Zukharan'ın başı artık tamamen Kiera'nın önündeydi. Tebessümle kıvrılan çenesine eşlik edercesine gözlerini kapatıp açtı. “Dostum, bizden korkmuyor... Bizi sevdi,” dedi sakinlikle Zuko'ya. Kiera daha fazla yaklaştı; iki elini de Zukharan’a sarmış, sıcaklığı iliklerine kadar hissediyordu. “İşte bu…” dedi zihnindeki ses. Kiera'nın dudakları kıvrıldı. Bu sıcaklığı kendisi de sevmişti ve zihnindeki ses artık çok daha tatlı geliyordu. Birkaç dakika kıpırdamadan öylece kaldılar. Kiera karşısındaki yaratığa tekrar bakmak için başını kaldırıp geri çekildiğinde, Zuko artık Zukharan'ın kontrolünü eline almıştı. Kanatları içe çekildi, pençeleri küçüldü. Yüzü şekil alırken bütün bunları ağzı açık, hayretler içinde izledi Kiera. Zuko tamamen karşısına eski haliyle geldiğinde şaşkınlığı doruğa ulaşmıştı. “Sen…” dedi zor aldığı nefesiyle. Zuko ona yaklaşıp ellerini tuttu. “Anlattıklarıma inanmakta güçlük çekeceksin ama bu bizim gerçekliğimiz Kiera.” “Ama nasıl olur?” dedi Kiera. Zuko'ya karşı en ufak bir öfke kırıntısı kalmamıştı. Merak içindeydi; inanması çok zor bir gerçek vardı ortada. “Dostum hadi öp, öp, öp! Hissediyorum kanında akan ejderhayı, hadi!” derken Zukharan çocuk gibi tepiniyor, Zuko'nun öpmesini hayal ederken adeta ağzından lav akıtıyordu. Çok merak ediyordu; insan Kiera bu kadar güzelse ejderhası kim bilir nasıldı? Ejderhaların aşkına, çok güzeldi tabii ki! “Bu gerçek değil, ben düş görüyorum,” dedi Kiera, içine kaçmış sesiyle. İnanmak istemiyordu belki de. Zuko artık Zukharan'ın dürtülerine dayanamadı. Kiera'ya bunun gerçek olduğunu ispat etmek istedi. Ateş ruhlarının canı cehenneme! Zuko bu kızı seviyordu. Kiera'nın yüzünü ellerinin arasına alıp dudaklarını dudaklarına kilitledi. Yumuşak, tatlı ve ateşli dudakların tadını çıkara çıkara öpmeye başladı… *** Eldora'nın kuzeyinde Velarion adında küçük bir kasabada yaşanan en tutkulu en fantastik aşkın efsane hikayesi sizlerle...

Mete'den “Bıraksana be hayvan! Sen ne kadar özgürsen bende o kadar özgürüm.” “Benim yanımdaysan bu şekilde özgür falan değilsin kızım anladın mı?” “Ya bi defolup gitsene belki hayatımın aşkını bulacağım kısmetime ne diye engel oluyorsun?” “Senin kısmetin de, geçmişin de, geleceğin de benim kızım.” dedim sarılıp dudaklarına yapıştım.... ‼️‼️‼️ DİKKAT GÜLMEKTEN YANAKLARINIZ AĞRIYA BİLİR KARNINIZA KRAMPLAR GİREBİLİR 😂😂‼️‼️‼️.... Kitap da yeri geçen yerler ve mesafeler gerçektir yaşanmış gerçek olaylar içermektedir😉şiddet yoktur bolca gezip eğlenmelidir. şimdiden keyifli okumalar 🥰

Hem tartışıp hem de birbirimize kar topu atıyorduk. Son attığı kar topu yüzümde patlayınca sinirlendim artık. Bu kız ona aşık olduğumu nasıl anlayacak? Çevremizdeki herkes anladı bu hala bana dibimde neden dolanıyorsun diyor. Yakaladığım gibi sarıldım. Kollarımın arasına sıkıştırdım, yüzlerimiz birbirine çok yakın oldu. “Anlamadın değil mi?” “Neyi anlamam lazım senin sapık gibi peşimden ayrılmadığını mı?” “Yani bütün anladığın bu mu?” “Başka ne vardı?” “Bu...” dedim yapıştım dudaklarına. Hayal alemine daldım sanki. Kokusu kadar tatlı dudakları olan aklımı da başımdan aldı.

"Yeni anlaşma imzalayacağımız müşterimiz gelecek hazırlan "diyen Rahmi amcanın sesiyle harekete geçtim. Bütün hazırlıklar tamamdı. Toplantı salonun yanındaki odama gittim kapı hafif aralıktı kafamı kaldırmamla gördüğüm şeyle şaşkına döndüm. " Şansıma tüküreyim" Rahmi bey biriyle konuşuyordu yeni anlaşma imzalanacak ortak olmalı ama olmasın lütfen adamın yüzündeki morluğun sebebi benim sonuçta....

“Hadi bakalım baş belası, bakalım bundan sonra ne olacak? Hâlâ evlenmekten vazgeçebilirsin. Seni her türlü korurum.” “Vazgeçemem.” “Bana nasıl güveniyorsun?” “TSK’nın yüzbaşısı dururken başka kime güvenmem gerekiyor? Dönmek yok yüzbaşı, söz verdim. Hayatımı düzene koyana kadar seninleyim.” “Tam bir baş belasısın.” “Ejderha yüzbaşı.” namı diğer mangalcılar timi komutanı Aybars Aladağ ve onun başının tatlı belası Mihra Ekinci ile imtihanı

Sürpriz karakterler ve sürpriz aşklarla dolu bir kitap geliyor. Birbirini sevip diyemeyenler, biribirine tamamen zıt olanlar, birde sürekli kavgaya tutuşanlar hepsi Bir Garip Aşık... şimdiden keyifli okumalar 🥰