Gaano pa kasakit ang iniwan? Gaano ba kasakit ang pinaglaruan? Gaano ba kasakit ang magmahal? Gaya pa ng isang punyal na paulit-ulit tumarak sa iyong dibdib? O isang Tinik ng Rosas? Kailangan bang di panoorin ang mga petals na nahuhulog mula sa rosas na may kalungkutan, alam na, tulad ng buhay, ang mga bagay na minsan ay dapat mawala, bago sila mamulaklak muli.

Gigi is a simple girl, sa murang edad kanya ng nararanasan na iba ang pakikitungo ng ama niya sa kanya dahil sa kadahilanan na siya ang sinisisi ng pagkawala ng ina niya. Hopeless sa pagmamahal sa ama at Hopeless din sa pagmamahal ng isang lalaki na bago niya lang nasilayan. Dahil ang lalaking gusto niya ay iba ang gusto na walang iba kundi ang nakakatanda niyang kapatid.

Her life is simple at masaya kahit na magsasaka lang ang kinabubuhay nila pero nagbago ang lahat simula ng namatay ang kanyang ama dahil sa sakit at sumunod ang kanyang ina dahil sa katandaan at pangungulila. Kaya sinunod niya ang bilin ng kanyang ina na kailangan niyang itago ang tunay na ganda dahil ang kagandahan niya ay maaring naghahatid ng gulo. Her life is full of struggle simula ng nawala ang kanyang ama at ina at lalo na siyang nanilbihan sa isang makapangyarihang Don sa kanilang bayan. Pero akala niya magihing matiwasay ang lahat ayon da inaasahan niya. Pero parang mali ang kanyang hinala, akala niya kapag sinunod niya ang habikin ng kanyang ina ay magiging matiwasay ang buhay niya, pero sakit lang pala ang lahat. Tinutukso siya ng kapwa manggagawa dahil sa kanyang postura ni para bang may tinatago siya sa kanyang mukha. Mas lalong naging mapait ang buhay niya dahil sa panglalait din nang ibang binibining may kaya ang pamilya. Paano kung makilala niya ang binatang Senyorito na maginoo, desente, at mabait sa kanya. Paano kaya kapang nalaman niya na lahat nang pinakita ng ginoo ay di ayon sa lahat. Dahil lahat nang pinakita nito ay di makakatuhanan. Ginawa lang nang ginoong makipaglapit sa kanya sa kadahilanang gustong makita nito kung gaano kapangit ang kanyang histura. "Paano mo nagawa sa akin ito Senyorito? Akala ko totoo" "Nahihibang kana binibini. Ni kahit kailan man, di ko iyon naiisipan. Ang nis ko lamang makita ang tunay mong mukha" "ano? Pinaasa molang pala ako ginoo. Masakit ang ginawa mo sa akin. Ang sakit nang puso ko. Bakit ginoo?" "Porque tienen raźon. Porque tu eres solo tierra y yo soy cielo. Lo siento senorita!" Paano kung makita nang señorito ang tunay niyang ganda. Pero huli na ang lahat dahil sa kanilang muling pagkikita ay di niya ito kilala dahil sa kadahilanang minsan di niya nakita ang tunay na mukha nito noon dahil sa soot nitong pulang balabal. Makakalimutan ba nang puso ang tunay niyang mahal? Kahit na di niya kita ang tunay nitong hitsura?