เธอรักเขา เท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรักได้ แต่เขากลับมองว่ามันไร้ค่า ในวันที่เขารักเธอหมดหัวใจ เธอกลับไม่คิดให้อภัย เราสามคนเติบโตด้วยกันดุจพี่น้อง พริบดาวหลงรักธามมานาน มันเป็นความรักที่บริสุทธิ์ แต่เธอหวังครอบครองเขา จนวางแผนให้มีค่ำคืนพิศวาสก่อเกิดเป็นงานหมั้นที่ไร้ความเต็มใจของธาม เธอเอาทั้งตัวและหัวใจไขว่คว้าเขา แต่หารู้ไม่ว่าหัวใจเขามีเพียงดุจเดือน พี่สาวของเธอ กว่าวันที่เธอจะรู้ความจริง หัวใจก็แหลกละเอียด เธอยอมแพ้ด้วยจิตใจที่ย่อยยับ ยอมคืนอิสรภาพให้กับเขา ยอมหลีกหนีหัวใจตัวเอง แม้จะเจ็บ แต่การอยู่ใกล้คนที่ไม่รัก มันเจ็บยิ่งกว่า

แก่นจันทน์ ภายใต้ท่าทีเย็นชา ไม่มีใครรู้ ว่าหัวใจดวงน้อย เจ็บช้ำมามากแค่ไหน ภาคิณ จากที่เห็นเธอเป็นเพียงชักโครกเมื่อวันนั้น ผู้หญิงที่ไม่มีค่าอะไรให้เขาสนใจ วันนี้กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียบางอย่างไป เมื่อเธอว่าเขา”เลว” เขาจะทวงคืนลูกเมียกลับคืนด้วยวิธีของคนเลว “เธอคิดว่าฉันว่างมากพอที่จะเอาเวลามาล้อเล่นกับเธอหรือ” ภาคิณก้าวยาวๆ มาหยุดตรงหน้าเธอ “เธอมีอยู่สามตัวเลือกแก่นจันทน์” แก่นจันทน์เหลือบมองหน้าเขา ก่อนจะผงะถอยหลังจนสุด เมื่อร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงยันสองฝ่ามือกับพนักพิงด้านหลังเธอ กักเธอไว้ในวงแขนกลาย ๆ “หนึ่ง สู้คดี” “สอง หาเงินสองร้อยล้านจ่ายบริษัท” “และข้อสุดท้าย” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา เมื่ออีกฝ่ายเงียบไปนาน “กลับไปอยู่กับฉัน เป็นเมียฉัน”

ปาลิน... หนูปินด์ เธอดั่งดอกไม้ ที่เติบโตในอาณาเขตของเขา ดอกไม้ปล่อยทิ้งไว้บนกิ่งก้านก็โรยรา นำมาปักแจกันก็แห้งเฉา คุณค่าของมันไม่ต่างจากเศษวัชพืช ปุราณ... ปราณ เขาเปรียบดั่งภุมริน ผู้มีปีกอิสระโผบิน จะเป็นไรไปแค่ดอกไม้ดอกหนึ่ง เมื่อเธอมีหนี้ต้องชดใช้ให้เขา "ปินด์อยากหย่าค่ะ เธอพูดออกไปแล้ว ปุราณเป็นฝ่ายนิ่งอึ้ง" "ทำไม เรียกร้องความสนใจเหรอ" เสียงห้าวใหญ่ถามเยาะ "เธออยากให้ฉันสนใจจนต้องเอาเรื่องหย่ามาขู่หรือปาลิน" ปุราณถามเสียงกลั้วหัวเราะ ทั้งที่ใจเขาไม่ตลกเลย "ปินด์ต้องการหย่าจริง ๆ ค่ะ" ปาลินโต้ตอบเสียงหนักแน่น แต่ไม่ยอมหันไปมองหน้าเขา เธอกลัว... กลัวความอ่อนแอจะเป็นฝ่ายชนะ

"อยู่ที่นี่จะได้ไม่ไปร่านกับใครอีก" เตชิตผลักร่างบางเข้าไปในกระโจมอย่างรุนแรง ก่อนสาดคำพูดหยาบคายใส่เธอ เขาไม่ฟังที่หญิงสาวอธิบายด้วยซ้ำ "แล้วอย่าได้คิดหนีไปไหน ไม่งั้นกูจะฆ่าไอ้เหี้ยกำธรด้วยตีนกูเอง อย่าคิดว่าพวกมึงฆ่าคนเป็นอยู่ฝ่ายเดียว" ม่านไหมเม้มริมฝีปากแน่น กลั้นเสียงสะอื้นรุนแรง ความเจ็บปวดอัดแน่นหัวใจ เตชิตชี้หน้าเธอด้วยความเกลียดชัง ไหนจะคำพูดหยาบคายที่เธอคงเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาพูดด้วย ม่านไหมมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินห่างออกไปทุกที มันสิ้นสุดแล้วใช่ไหม ความรักของเขา มันหมดสิ้นแล้วจริง ๆ เพียงค่ำคืนเดียวที่มีให้เธอทั้งความรักและเกลียดชัง