Bazı evlilikler sevilerek başlanmaz. Bazı yüzükler mutluluğa değil, bir vasiyete takılır. Ve bazı kadınlar, bir adamın eşi olmadan önce, önce bir ölüme borçlanır. Ela, babasının ölüm döşeğinde ettiği son cümleyi unutmadı: “En yakın arkadaşım Murat’a emanet ettim seni… O sana amcamdan sonra bakar.” O zamanlar sekiz yaşındaydı. Ne evliliği bilirdi ne kadın olmayı. Şimdi yirmi beşinde, bir ülkeye dönüyor. Kayıplarının izini hâlâ omzunda taşırken, adını bile ezberleyemediği bir kocanın evine doğru gidiyor. Yedi aydır evliler. Yalnızca bir nikâh. Ne bir düğün, ne bir söz, ne de bir hayat.Ve şimdi… Bir asker vurulmuş. Bir kadın hatırlatılmış. Ve bir yemin, yıllar sonra sessizce yerine getiriliyor. Ama o ev… O ev bir yuva değil. Bir savaş alanı. İki yabancı. İki suskun kalp. Ve adı olmayan bir evlilik. Bazı yeminler unutulmaz. Ama unutulmaması, onları yaşanabilir yapmaz.

Ders Zili Benim için ders zili, ilk kez o gün çaldı. Cenaze töreninde. Küçücük bedenim, askerlerin omzunda taşınan tabutların ardından yürürken anlamıştım. Bazı dersler kitaplardan öğrenilmezdi. Ben öğretmen olmak istemedim. Ben, unutmamak için öğretmen oldum. Annem ve babam, dağların ardındaki bir okulda son derslerini verdiler. İnatla, umutla, korkuya rağmen. Şimdi sıra bende. Onların yarım bıraktığı cümleleri tamamlamaya geldim.Elimde valizlerimle… köyün girişindeki tezek yığınına düşerek başladım bu hikayeye. Şimdi ne ben aynı çocuğum, ne de bu topraklar ilk kez susuyor. Gözümde hala bombalanmış o arabanın görüntüsü, kulağımda çocuk kahkahalarının eksikliği… Ama ben buradayım. Ve bu kez zil benim için değil, onlar için çalacak. Adım Esem Türkoğlu. Bu dağların ardına bir sınıf kurmaya geldim. Cesaretle yazılmış bir dersin hikâyesine hoş geldiniz. Tehlikeli Bölge Bu yolların sessizliği bile tehlikelidir. Her adımda bir göz, her ağaçta bir pusudur. O sabah devriyeden dönerken, çamura batmış bir kadın gördüm. Üzerinde şehirli giysiler, ayağında topuklu ayakkabılar… “Turist” dedim kendi kendime. Oysa o kadın, bu köyün kaderini değiştirecekti. Henüz bilmiyordum. Henüz onu tanımıyordum. Ama bir şey belliydi. Bu kadın, buraya sadece ders anlatmaya gelmemişti. Kendi savaşını da yanında getirmişti.

Bazen aşk, hayatın en beklenmedik anında kapıyı çalar. Yüzbaşı Cesur Şahinbey, ailesinin ve aşiretinin baskısından kaçıp asker olmuştu… Ta ki, babaannesinin ağır hastalığı onu köyüne, kaderiyle yüzleşmeye götürene kadar. Miray Çetin, küçük yaşta annesini kaybetmiş, babasının borçları ve tehditleriyle mücadele eden güçlü bir öğretmendir. Hayatı kendi ellerinde sürdürmeye çalışırken, bir gecede kaderi Cesur’un ellerinde birleşir. Töreye, aile baskısına ve geçmişin gölgesine karşı verilen bir mücadele… Ve her şeyin ortasında, yavaş yavaş filizlenen bir aşk. “Yüzbaşı’nın Sevdası: Töreye Karşı” – Aşk, cesaret ve kaderin kesiştiği hikaye.

Laçin, herkesin “hata” dediği bir aşka tutuldu. Bedeli ise hayatını paramparça eden bir evlilik, parçalanmış bir aile ve geri döndüremeyeceği kararlar oldu. Laçin’in yıllardır sakladığı gerçekler sonunda onu bulmuştu. Babası bir katil olmaya, kocası ölmeye, sevdiği adam ise her şeyi kaybetmeye bir adım uzaklıktaydı. Bir kurşun gecenin sessizliğini yırtarken, Laçin son nefesinde yalnızca bir çift göz aradı, Cenk’in gözlerini. Acı çektirdiği adamın, şimdi onun için ağlaması… Ona verdiği sözleri yok saymasına rağmen, hala onu seviyor oluşu… Laçin’in kalbinde her şey tek bir fısıltıda gizliydi; “Hep seni sevdim Cenk…” Sevmenin bile yasak olduğu bu dünyada, Laçin kendi aşkının bedelini kanıyla ödeyecekti.

Bir kazayla başlar her şey. Öğretmen Elif, sisli bir akşamüstü Trabzon’un dağ yollarında arabasında sıkışır. Kurtaran ise itfaiyeci Mert’tir. Birkaç dakika süren kurtarma anı, her ikisinin de hayatında fark edemedikleri bir iz bırakır. Ne teşekkür edebilir Elif, ne de adını öğrenebilir Mert. Aradan dört ay geçer, unuttuklarını sanırken bir yangın tatbikatında yeniden karşılaşırlar.“İtfaiye”, yüksek tansiyonlu olayların değil, sade ama yoğun duyguların kitabı. Doğanın içinde geçen, gözlerdeki ışığı, seslerdeki yankıyı takip eden bir hikâye.

Gecenin derin sessizliğinde, yalnızca rüzgarın uğuldayan sesi, kara toprağın üzerinde kaybolan ayak izlerini takip eden bir gölgeyi çağırıyordu. Her şey, sonu gelmeyen bir savaşın yorgunluğu içinde soluyordu. Zaman durmuş, her an bir bekleyişin parçası olmuştu. Her adım, bir hayatı şekillendiren anlardan biriydi. Burada, bozkırın kalbinde, savaşın yankıları hala tüyleri diken diken ediyordu. Asker, ölüme bir adım daha yaklaşırken, bir başka hayatın omuzlarında yükü vardı. Yalnız değilse de, her zaman tek başınaydı. Birkaç adım daha atmak, bir saniye daha yaşamak… Belki de son dakika, son nefes. Ancak bir ses vardı; bir güç, bir direniş. İçinde yankı yapan bir ses: “Beni bırakma…” Ve bir öğretmen. Adı bilinmeyen, yalnızca vicdanı ve umutlarıyla var olan bir insan. Savaşın gölgesinde, bilmediği bir yolculuğa çıkan bir insan. Askerin hayatta kalmasına yardım eden bir yabancı, ama bir yandan da kaderin onları birbirine bağladığı hayat. Bozkırda bir köy, bir ev, bir hayat daha vardı. Bu hayat, savaşın ezici rüzgarından kaçan bir adam ve ona doğru koşan bir öğretmendi. Her ikisi de birbirlerinin çığlıklarında yankı bulacaktı. Ama bilmedikleri bir şey vardı; savaşı değil, kaderi değiştiren şey, birbirlerine duydukları sadakatti. İki farklı dünyadan iki insan, her biri kendi yolunda yürürken, bu köyde, bu evde, savaşın ötesinde bir bağ kuruyorlardı. Hayat, bazen ölümün en yakın olduğu anlarda kendini gösteriyordu. İşte o anlarda, sesler birbirine karışır, bir umut doğar.

İkinci Kez Doğmak Doğa Yılmaz, acı bir geçmişin ardından Balıkesir’de ikinci bir hayat kurmaya çalışırken, hiç beklemediği bir anda karşısına çıkan tanıdık bir yüz, kalbini yeniden sınar. Şırnak’ta yarım kalan aşk, ihanetin acısı ve kaybolan güven… Polis Yiğit’in sert ve gizemli dünyası, Doğa’nın umut dolu hayatıyla çarpışır. Aşk, sadakat, aldatma ve geçmişin gölgeleri… Her adımda kalp atışları hızlanacak, sırlar yavaş yavaş gün yüzüne çıkacak. İhanetin, aşkın ve ikinci şansın iç içe geçtiği bu sürükleyici hikâyede, Doğa ve Yiğit’in yolu yeniden kesişiyor. Peki, geçmişin gölgesi aşkı gölgeleyebilecek mi, yoksa kalpler ikinci kez doğabilecek mi?