กับคนอื่นเขาใช้เข็มเพื่อรักษาโรค แต่กับเธอเขาใช้เข็มเพื่อรักษาความทรงจำ เสียงหอบถี่ผสานกันของคนสองคนดังระงมภายในรถ เครื่องปรับอากาศที่ไม่ได้สาดความเย็นออกมาเพียงอย่างเดียวแต่สาดกลิ่นอายของความเป็นบุรุษที่ดูน่าค้นหาของเจ้าของรถออกมาด้วย ทว่าสิ่งเหล่านั้นกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย เมื่อความร้อนระอุจากการขยับตัวของร่างกายและการดิ้นพล่านจากอารมณ์กำหนัดถูกระบายออกมาเพิ่มระดับขึ้นเรื่อยๆ “ถุงยางล่ะ” เสียงหวานกังวานแต่แฝงความร้อนแรงกระซิบข้างหูคนใต้ร่างบนเบาะหลังพวงมาลัยที่ถูกปรับหงายลงไปแล้ว “ในเก๊ะ” มือหนาละจากสะโพกกลมกลึงที่ก่อนหน้านี้ทั้งบีบทั้งเคล้นไปเปิดเก๊ะคอนโซลหน้าหยิบกล่องถุงยางขนาดใหญ่ชนิดบางเป็นพิเศษออกมายื่นให้เธอ เธอรับไปถือไว้แต่โดยดีเพราะเข้าใจว่าเขาคงอยากให้ช่วยแกะ แต่พอเห็นว่ามันถูกใช้ไปแล้วแถมเหลือซองสุดท้ายใกล้จะหมดจึงปรายตามองเขา “คุณนี่สำส่อนเหมือนกันนะ” ร่างกายที่มีแอลกอฮอล์เข้าไปผสมเกินปริมาณที่ควรจะได้รับในตอนนี้ แน่นอนว่าพูดอะไรออกมามักจะเป็นตามความคิด แบบแพ้เสียงในหัวอย่างต้านไม่อยู่ พึมพำประโยคสั้นแต่ได้ใจความมาให้คนเมาอีกคนเลิกคิ้วสูง พลางยกยิ้มภายหลังและใช้มือหนาข้างเดิมเพิ่มแรงบีบสะโพกของคนพูดด้วยความหมั่นไส้ “แล้วไง คุณต่างจากผมตรงไหน?” ย้อนถามประโยคที่ทำให้ร่างเล็กถึงกับชะงัก หากแต่ไม่ได้ทักท้วงนอกจากทำหน้าบึ้ง เธอดึงซองสุดท้ายออกมา ก่อนจะโยนกล่องเปล่าออกไปไกลตัว ก้มลงมองหน้าเขา เจ้าของตักแกร่งที่เธอกำลังนั่งทับอยู่ ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความต้องการของทั้งสองฝ่าย ผลจากการเสียดสีระหว่างแกนกลางลำตัวทั้งเขาและเธอมาเป็นพัก ถึงขนาดรับรู้ถึงความใหญ่โตโอ่อ่าที่ไม่สามารถหยุดอารมณ์กระสันที่กำลังโดนกระตุ้นขึ้นมาเรื่อยๆในตอนนี้ได้ “ไม่ต่าง ฉันรู้ตัวว่าเมา และตอนนี้ฉันก็ต้องการคุณ รีบทำให้เสร็จ จะได้รีบกลับ” ประโยคนั้นเรียกเจ้าของดวงตาเร่าร้อนให้เหลือบขึ้นมาอีกครั้ง ในขณะเขาเองก็เมา แต่ยังอุตส่าห์บังคับเปลือกตาที่ปรือให้ลืมขึ้น เนื่องจากอยากเห็นหน้าของเธอให้ชัดๆ ผ่านม่านตาพร่ามัวนั้น ทว่าทันทีที่เห็นกลับปลุกความเป็นชายใต้ก้นเธอให้ผงาดขึ้นมาอีกเท่า “ซี๊ด..คนสวย ผมรู้ครับว่าคุณต้องการผม ผมเองก็ต้องการคุณไม่ต่างกัน ดังนั้นช่วยยกก้นของคุณขึ้นแล้วจับของผมยัดใส่เข้าไปเร็วๆเลยเถอะ” ไม่พูดเปล่า มือหนาพัลวันปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองไปด้วย ราวกับเสือกำลังหิวโหยที่เจอเหยื่ออันโอชะ ริมฝีปากตะโบมจูบไปทั่วทรวงอกอีกฝ่ายอย่างมูมมามทั้งที่มีเนื้อผ้าขวางกั้น ส่วนอีกคนก็ใช่ย่อย ความเมาก็มีส่วนทำให้ขาดสติและมีความกล้ามากเช่นกัน ถึงขนาดช่วยปลดกระดุมเสื้อให้เขา มีน้ำใจหวังเปิดทางเอื้ออำนวย เสมอกันเขาก็ถอดเสื้อของเธอ และเพียงแค่เสื้อตัวเล็กเนื้อผ้าบางไม่ได้ปกปิดภายในเท่าไหร่ ถูกถลกหลุดพ้นออกจากศีรษะ ผ่านรักแร้จนถึงปลายนิ้ว หน้าอกอวบอูมขาวเนียนก็ประจักษ์ต่อสายตาของเขา ทว่า... จู่ๆ โทรศัพท์เครื่องหรูข้างกายกลับดิ้นพล่าน เขามารู้ทีหลังว่ามันได้ถูกโยนไปอยู่บนเบาะข้างคนขับอย่างไม่ไยดีแถมไม่รู้ว่าตอนไหนนั้น ก็ตอนที่เห็นลำแสงสะท้อนขึ้นมาในความมืดภายในรถซึ่งติดเครื่องยนต์อยู่ “จะรับก่อนไหม” เสียงหวานแหบพร่าเรียกสติและดวงตาที่กำลังขึงค้างเนื่องจากเห็นความตระการตาและสวยงามอยู่ตรงหน้าจนเหม่อลอยไปพัก ให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมา “ฮะ..” เขาชะงักละสายตาจากสองเต้าช้อนขึ้นมองเจ้าของ จากนั้นถึงจะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ “อ๋อ.. งั้น..แปปนึงนะ” ร่างเล็กเอนหลังไปหาพวงมาลัยช่วยเปิดทางให้เขาหยิบโทรศัพท์มากดรับสายได้ง่ายขึ้น ทว่าหลังกดรับคนทั้งคู่กลับเงียบกริบ เหมือนเขาเองไม่แน่ใจว่าใครโทรมา จึงรอให้ปลายพูดออกมาก่อน จากนั้นหัวคิ้วก็ถูกเลื่อนเข้ามาชนกัน เมื่อเห็นท่าทางของเขาขรึมไป คนที่นั่งอยู่บนตักอย่างเธอที่เมาซึ่งก่อนหน้านี้ยังไม่สร่าง เหมือนจะต้องสร่าง หลังจากเขาตอบตกลงกับปลายสายและกดวาง แน่นอนว่าหญิงสาวจะไม่งุนงงเลยถ้าเขาไม่มองหน้า พร้อมกับติดกระดุมเสื้อกลับคืนให้ “โทษทีผมมีธุระด่วน” เธอพอจะเดาออกตั้งแต่ได้ยินเสียงผู้หญิงแว่วดังออกมานอกสายแล้ว พลางแค่นหัวเราะ “ทีหลัง..ถ้ามีเมียอยู่แล้ว ก็รักเมียสิ จะนอกใจเธอทำไม รู้ไหมทำแบบนี้ฉันพลอยรู้สึกบาปไปด้วยนะ” ก่อนจะเปิดประตูและผลักออกไป ไม่รอให้เขาทักท้วง “เดี๋ยวก่อน” “ปล่อย” “คุณชื่ออะไร ไว้คราวหน้าผมจะ..” “คราวหน้าอะไร? ไม่มีแล้ว..ปล่อย ฉันจะลง” เมื่อเห็นร่างเล็กกำลังโกรธและคิดว่าคุยยังไงก็ไม่รู้เรื่อง เขาจึงพยักหน้า ยินดีปล่อยแขนเรียวให้เธอลงไป หลังประตูปิดกลับเขาก็ปลดเบรกมือและออกรถไปเลยทันที โดยไม่คิดที่จะมองกระจกหลังไปยังร่างเล็กที่ยืนไม่สบอารมณ์ และเสยผมระบายความหงุดหงิดออกมาในตอนนี้ “บ้าจริง”

ภารกิจถูกมอบหมายจากบุคคลที่มีอำนาจสูงกว่า ไม่สามารถคัดค้านได้ แม้นใจจะมีความแค้นมากมายก็ตาม " เขา " จำใจจะต้องดูแลเธอ ทั้งเจตนาอยากให้ตายใจจะขาด !!

เงื่อนไขเป็นเพียงข้ออ้าง แต่แค่เสี่ยหล่อ ทุกอย่างก็จบค่ะ! เขาอยู่ในจุดที่เอื้อมถึงยาก ที่ยอมลดตัวลงมา ก็แค่เห็นว่าเธอเป็น “ของเล่น” “ก็แล้วถ้าหนูไม่เต็มใจ มาทำงานแบบนี้ทำไมล่ะครับ” คำดูถูกที่แฝงอยู่ในเสียงนุ่มนวลนั้น.. “เห็นผู้ชายคนนั้นไหม” “อืม ทำไม?” “ห้ามยุ่งนะ....ฉันชอบเขา” ความคิดบิดเบี้ยวของเพื่อนร่วมงาน ความอึดอัดในสถานที่ และ... “ระยะที่สองยังไม่มีการแพร่กระจายไปยังอวัยวะอื่น ถือว่าเป็นปัจจัยที่ดีต่อการรักษา ถ้าได้ผ่าตัด รักษาอย่างทันท่วงที มีโอกาสหายนะครับ” ความกดดันในการใช้ชีวิต... ༉‧₊˚.___________________ ׂׂૢ་༘࿐ ☀︎ คิแพง ♛ ผลการของเกศิณีแอดมินสกั้ง นามพระนาง : คิระ x พะแพง ❍⌇─➭ welcome ﹀﹀ ︵↷ นิยายเรื่องนี้ NC 20 ++ (sm) พระเอกธงดำ 🏴 เนื้อเรื่องสร้างจากจินตนาการ ของนักเขียน นักอ่านควรอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น!

ในเมื่อพ่อของเธอ เป็นผู้ทำลายเขาโดยการฆ่าพ่อแม่ของเขา เขาก็จะเอาคืนพ่อของเธอโดยการทำลายเธอเช่นเดียวกัน! จากเด็กน้อยที่มีความทรงจำอันโหดร้าย มองเห็นการตายของพ่อแม่ตรงหน้า กลายเป็นนักล่า ที่แม้แต่เธอก็ตามไม่ทัน

ความรักที่เปรียบดั่งไฟ ไม่ต้องเป็นแมลงเม่าก็เข้าได้

ใครบอกอกหักนั้นเจ็บสุด แอบรักเขาก็ไม่ต่างกัน

ถ้าเปรียบเธอเป็นมดตะนอย เธอคงเป็นมดตะนอยตัวที่กัดเจ็บที่สุด และถ้าเปรียบเขานั้นคือช้าง.. เขาจะเป็นช้างที่ถูกล้มด้วยเธอ!

"ประเด็นสำคัญในปัจจุบันเลยก็คือ ความจริงเราต่างรู้ว่าเกิดมาต้องตาย แต่ที่พิสูจน์ไม่ได้คืออนาคต และเวลาตายจะถึงเราเมื่อไหร่ ความหวังของผมก็คือใช้ชีวิตให้มีความสุขไปวันโดยที่มีคุณ"

ถึงผมจะเด็กกว่า แต่เด็กอย่างผมน่ากินมาก

กับเขา การหนีหัวซุกหัวซุน สอนให้เธอรู้ว่า...การฆ่าตัวตายง่ายกว่าเยอะ!

หากเปรียบความเย็นชาของเขาเป็นหิมะ เธอก็คือพระอาทิตย์ที่จะทำให้หิมะนั้นละลาย!

มหาสมุทรสีเดียวกันดุจดวงตาคู่หนึ่ง... เจ้าของซึ่งเห็นมันมาตั้งแต่กำเนิด ราวกับมันคือเพื่อนสหายมิตรแท้ คอยถ้อยทีถ้อยอาศัย ด้วยเรือลำใหญ่ยักษ์ ขนตู้คอนเทนเนอร์ที่มีของบางอย่างอยู่ภายใน มานานหลายปี สำเร็จลุล่วงไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทว่า..ครั้งนี้กลับดูดกลืนลูกเรือหายไปทั้งลำ พร้อมดึงเขาลงไปใต้ล่าง สุดลึกของก้นบึ่ง ก่อนถูกคลื่นซัดไปเกยฝั่ง โชคดีที่มีเธอมาช่วย แต่เหมือนในความโชคดี ยังมีความโชคร้าย เมื่ออุบัติเหตุที่ว่า พรากความทรงจำของเขาไป ราวกับเป็นศัตรูกัน... ลืมทุกอย่างที่เป็นตนเอง! ลืมสิ้นแม้กระทั่งชื่อ! มาเฟียอย่างเขาจะทำอย่างไร? เธอจะช่วยเขาได้มากน้อยแค่ไหน? โปรดติดตาม......

เพราะวันนี้ชีวิตต้องเลือกระหว่างอำนาจและเธอ เขาต้องเลือก...เธอ เพราะเธอคือผู้หญิงที่น่าสงสาร เมื่ออิซาเบลเด็กน้อยในชุดนักเรียน กลายเป็นเด็กโอวาทของมาเฟียร้ายย่านทะเลทราย เธอโซซัดโซเซมาขอที่พึ่งจากเขาเพราะถูกพ่อบุญธรรมทำร้ายตั้งแต่เด็ก แต่แล้ว... วันหนึ่งกลับถูกคนที่ไว้ใจที่สุดอย่างเขาผลักไส ไปเจอกลุ่มมาเฟียโคตรจะร้ายกว่า ....เธอจะต้องทำอย่างไร?! หัวใจเท่ากำปั้น จะลุกขึ้นสู้รึไม่ โปรดติดตามนะคะ...

เพราะเขาคือบุคคลที่ได้รับฉายาเย็นชาประดุจกระเบื้องน้ำแข็ง การที่จะรักใครสักคน คงจะยากหน่อย โครทิส เวเดโน่ หรือ เวเดน หนึ่งในสมาชิดเหล่าอัลฟา มาเฟียมีอำนาจใหญ่คับเมือง เธอ ผู้มีความหวังเดียว จากคำสัญญาของพี่ชาย ที่หายไปหลายปี โดยไม่ส่งข่าวคราว เพราะต้องการจะสืบหา นี่จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอกับเขาได้พบกัน พร้อมชีวิตที่เปลี่ยนไปตลาดกาล ไศลา สาวหัวแข็งชาวไทยที่ไปทำงานอยู่ต่างประเทศ ต่อเนื่องจากดาร์ก1 Black heart หัวใจผมยกให้คุณ ชื่อเรื่องโรแมนติกสุดซึ้ง แทบไม่มีใครเดาเนื้อเรื่องออกกระทั่งเข้ามาอ่านเอง หลังจากจบเรื่องนี้ จึงต้องมีดาร์ก2 ต่อ ...Black heart หยุดหัวใจไว้ที่เธอ นำแสดงโดยเวเดโน่ หนึ่งสมาชิกในกลุ่มอัลฟา ฝากเก็บไว้ในใจของรีสด้วยนะคะ

สงครามที่ถูกก่อขึ้นด้วยความมิชอบ และไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ มันช่างเป็นอะไรที่น่าอึดอัด " เขา " คือมาเฟียผู้น่าเกรงขาม มีแต่คนยำเกรง กลับต้องเอาตัวเข้าแรก เพียงเพราะผู้หญิงคนนึง หากมีแค่เพียงความเอ็นดู ในสถานะ " น้องสาวกำมะลอ " ที่ผู้เป็นแม่ ได้ฝากฝังไว้ก่อนตายเท่านั้น ไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง ทำให้สิ่งที่เขากำลังพบพาน หรือเหตุการณ์นี้ เขาต้องเป็นผู้แก้ไขเล่าก็ สิ่งนี้... "คงไม่มีวันเกิดขึ้น!"

ใครบอก... อยู่คนเดียวแล้วต้องเหงา ใครบอก... ไม่เหลือใครแล้วจะมีแต่ความรู้สึกเศร้า บางครั้ง การเดินอยู่ในวังวนซ้ำๆตามลำพัง มันก็ก่อให้เกิดความแข็งแกร่งในหัวใจได้

การรักษาคนป่วยมันคือหน้าที่ของหมอ แล้วการรักษาหมอล่ะ เป็นหน้าที่ของใคร?? นี่เป็นเรื่องราวของเขา ที่มีหลากหลายความรู้สึก ทั้งดราม่า ทั้งโรแมนติก ระหว่างนักธุรกิจกับสัตวแพทย์ ผู้หญิงที่มีปัญหาทางด้านจิตใจ จนกลายโรคซึมเศร้า ท่ามกลางความรักที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย โปรดติดตาม..

คุณเคยเป็นมือที่สามของใครไหม? มีสถานะคือเพื่อนที่ดีที่สุด แต่กลับกลายเป็นคนที่เลวที่สุด.. รู้...ปลายทางเรื่องนี้ต้องจบลงยังไง รู้ดี...ใครบ้างที่จะต้องเป็นฝ่ายเจ็บปวด แต่ก็แปลก.. คนบางคนกลับเลือกที่จะเดินต่อมากกว่าเดินกลับ ทั้งๆที่รู้..ระยะทางมันร้อนแรง และมันก็โคตรจะชัน นั่นสินะ! ฉันจะฝืนทำไมไม่เข้าใจ " ผู้ชายมีตั้งเยอะตั้งแยะ " ลองอ่านแล้วจะรู้ ความรักแท้จริงแล้วมันคือ ...ยาพิษ!

ไม่มีการออมมือ หรือไว้หน้าใคร ญาติเป็นเพียงสมญานามเท่านั้น ส่วนอายุเป็นเพียงแค่ตัวเลข หาก เขาอยากได้ ก็แค่แหกกฎ แล้วก็จะได้ ไม่เห็นจะมีอะไรยากตรงไหน " ฉายาหน้ามึนเหมาะสมแล้วกับคิมหันต์ " ซอด..แซด... ซอด..ซอด... เสียงโทรทัศน์ถูกเปิดทิ้งไว้ไร้ช่องสัญญาณ บ่งบอกให้รู้ว่าคนเปิดดูไม่รู้หลบอยู่ที่ไหน หลงเหลือแต่เพียงห้องหรูกว้างรสนิยมดีเท่านั้น ดวงตากลมโตเสมือนปลานิลกวาดมองไปทั่ว ก่อนจะหยุดอยู่ตรงประตูอีกบานที่ข้างในใช้เป็นห้องนอน แง้มจนแสงไฟข้างในเล็ดลอดออกมา “ดีจัง พี่คิมยังไม่นอน” เธอฉีกยิ้มกว้างเสียจนขึ้นรอยบุ๋ม กำชับตุ๊กตาตัวโปรดที่อุ้มมาด้วยไว้แน่น พลางเดินเนิบนาบเข้าไปหา หวังจะให้เจ้าของห้องเล่านิทานให้เธอฟัง แอด... แต่ทว่าหลังบานประตูเปิดออก เธอกลับเห็นสิ่งนี้ที่ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่งแทน “เห้ย!” ในจังหวะหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งกำลังขัดจรวดของตัวเองอย่างเมามันส์อยู่ ถึงกับตกใจ หลังหันมาเห็นเด็กน้อยวัยสิบขวบยืนตาแป๋วมองเขาอยู่ คนๆนั้นก็คือคนเดียวกันกับที่เธออยากให้เล่านิทานนั่นแหละ “เรรันต์ ดึกดื่นป่านนี้ เข้ามาทำไม!” เขาแผดเสียงห้วนพลางดึงผ้านวมมาปิดท่อนล่าง ในขณะเด็กตรงหน้า ไม่ได้รู้สึกรู้สาหรือตกใจอะไร เธอกลับยืนหน้านิ่งไร้ความรู้สึก ก่อนจะยื่นหนังสือขนาดเอสามที่ถือมาด้วยไปให้ “หนูนอนไม่หลับ จะให้พี่คิมเล่านิทานให้ฟังหน่อยค่ะ” ทำเอาคนฟังอย่างคิมหันต์ถึงกับอารมณ์ค้าง ตีหน้าผากตัวเองดังโป๊ะ ถอนหายใจออกมาอย่างแรง ดึงหนังสือจากมือเธอถือไว้ แล้วออกคำสั่ง “อ่ะๆ ก็ได้ แต่เรรันต์ต้องหันหลังให้พี่ก่อน” “ได้ค่ะ” เพื่อที่เขาจะได้จัดแจงน้องชายให้เข้าที่เข้าทาง เกิดมันโผล่หัวออกมาทักทายกันอีกรอบ มีหวังเด็กสิบขวบคนนี้ได้ใจแตกแน่ๆ เขาจะเข้าข่ายเป็นคนวิปริตโรคจิตไหมเนี่ย!