รายการจัดอันดับหนังสือของ Dreame
ผู้ชายแบบผม ไม่เหมาะกับขนมหวานหรอก แต่ไม่รู้ว่ายัยแม่ค้าหน้าหวานใช้สูตรไหน ผมถึงได้ติดใจขนาดนี้… -------- เมฆ หรือ เมฆา หนุ่มเหนือ สุขุม มาดนิ่ง แต่มีรอยยิ้มที่อบอุ่น ถูกพ่อแม่ส่งให้มาดูแลน้องสาวที่กรุงเทพ แต่ใครจะไปคิดว่า... เพื่อนน้องสาวกลับน่าดูแลกว่า ก็เธอทั้งสวย ทั้งหวาน สมกับเป็นแม่ค้าร้านขนมหวานจริง ๆ ต่อให้ผมจะต้องเป็นเบาหวาน ผมก็ยินดีจะชิมขนมของเธอไปทั้งชีวิต
หลินซี หัวหน้าหน่วยจู่โจมและคลังอาวุธระดับ S ถูกระเบิดตายในภารกิจ แต่ดวงจิตกลับมาอยู่ในร่างของหญิงสาวชื่อแซ่เดียวกันในปี 1980 หญิงสาวผู้อาภัพที่ย่าไม่รัก แม่เลี้ยงโขกสับ น้องสาวต่างแม่ขี้อิจฉา และพ่อแท้ๆ มองเมิน... เดิมทีเจ้าของร่างเป็นคนยอมคน ยอมจนตัวตาย แต่หลินซีคนนี้ไม่ใช่! ใครดีมาดีตอบ ใครร้ายมา... แม่จะเอาพานท้ายปืนตบให้หน้าหัน! เธอมาพร้อมกับระบบมิติคลังแสงและห้างสรรพสินค้า ที่ติดตัวมาด้วย ในยุค 80 ยุคที่ข้าวยากหมากแพง? แต่สำหรับเธอแล้ว มันคือสนามเด็กเล่นชัดๆ!
หย่ารักผู้กองแสนร้าย ผู้กองเสือ : ผู้กองหนุ่มสภ.คันคาย จดทะเบียนหย่าได้ไม่นาน ดันพบว่าอดีตเมียตั้งครรภ์ ทำท้องก็รับ เกี่ยวข้องกันแค่เรื่องลูก ดารา : แม่ค้าขายอาหารตามสั่ง แต่งงานมาได้สองปี ดันทำเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงไปถึงสามี เพราะกลัวอีกฝ่ายไม่ได้เลื่อนขั้น ก็เลยต้องขอหย่า แต่ต่อมาไม่นาน กลับพบว่าตัวเองตั้งครรภ์ แต่พ่อของลูกกลับไม่เอาเธอแล้ว เด็กชายไทเกอร์ : ลูกชายผู้กองเสือกับดารา พ่อกับแม่เลิกกันตั้งแต่ตัวเองยังไม่เกิด พอโตขึ้น ตัวเองก็เลยต้องกลายเป็นเด็กสองบ้าน เช้าอยู่บ้านพ่อ ตกเย็นอยู่บ้านแม่ มีพ่อมารับกลับบ้านทุกวัน แต่วันดีคืนดี กลับได้ยินพ่อบอกมีแฟนใหม่แล้วว่างั้น แล้วคนสวยอย่างแม่ไอ้เกอร์ล่ะ จะรออะไร __________ "งั้นแบบนี้ แม่ก็มีแฟนใหม่ได้สิครับ" ผู้กองเสือชะงักไป มองหน้าลูกชาย ไอ้เกอร์หมายความว่ายังไง "ใช่ ไทเกอร์ว่าแม่ต้องมีแฟนใหม่บ้างแล้วละ เพราะแม่ทั้งสาว ทั้งสวยขนาดนี้ ขนาดว่าพ่อแก่แล้ว พ่อยังมีแฟนใหม่ได้เลย" "ไอ้เกอร์!" "อุ๊ย ไทเกอร์ไม่ได้ตั้งใจว่าพ่อแก่นะครับ แค่เปรียบเทียบว่าพ่ออายุเยอะกว่าแม่ยังหาแฟนใหม่ได้เลย แล้วแม่ที่อายุน้อยกว่าพ่อตั้งเยอะ หาหล่อ ๆ กว่าพ่อได้สบ๊าย!" "แล้วมันธุระกงการอะไรของเอ็งฮะ! ที่ต้องไปยุให้แม่เอ็งมีแฟนใหม่" "เอ้า ขนาดพ่อยังมีแฟนใหม่ได้เลยครับ" ___________ "ว้าว...แม่นี่น่ารักเนาะ ขนาดเลิกกันไปตั้งหลายปีแล้ว แม่ยังจำได้อยู่เลยว่าพ่อชอบกินอะไร" ผู้กองเสือเหลือบมองลูกชาย จะพูดอะไร ทำคะแนนให้แม่มันงั้นเหรอ "แต่มันก็ไม่แปลกหรอกเนอะพ่อ ขนาดนายกอบต. แม่ยังจำได้เลยว่าท่านชอบทานอะไร" "เอ็งหมายความว่ายังไง!" หันไปมองลูกชาย พร้อมกับความรู้สึกวูบวาบตามใบหน้าและลำตัว ไม่ใช่กูโมโหแล้วเหรอ! "เอ้า แค่นายกอบต.เดินเข้ามาในร้าน ยังไม่ได้เอ่ยอะไรด้วยซ้ำ แม่ก็ทำข้าวผัดไปให้แล้วครับ เอ้าพ่อ! พ่อจะไปไหนครับ!" ไทเกอร์เอ่ยเรียกเมื่อเห็นฝ่ายนั้นลุกพรวดพราด แล้ววิ่งไปทางหลังบ้าน ตกใจมากจึงรีบวิ่งตามมาดู ก็เห็นพ่อกำลังอาเจียนอยู่ หมด หมดกัน! ข้าวผัดที่แสนอร่อยฝีมือแม่ไอ้เกอร์ __________ เอาอีกลูก เอาอีก5555+ ฝากผู้ชายอีโก้ค้ำฟ้าด้วยนะคะ ไม่มีนอกกายนอกใจ ถึงจะเลิกกันไป แต่ผู้กองเสือก็ยังอนอัวเมียเก่าเหมือนเดิมค่ะ หวงก้าง แต่ปากแข็ง!
คีรัน เดือนมหาวิทยาลัยและเพลย์บอยตัวพ่อ รับคำท้าจากเพื่อนให้จีบลลิสา ดาวมหาวิทยาลัยที่ขึ้นชื่อว่าเข้าถึงยากที่สุดจากที่คิดว่าเป็นแค่เกม กลับกลายเป็นว่าเขาเป็นฝ่ายตกหลุมรักก่อนและยิ่งรู้ความจริงว่าครอบครัวของลลิสากำลังล้มละลาย เขาก็ยิ่งถอนตัวไม่ขึ้น
"คุณหลิวครับ ผลข้างเคียงจากการตัดมดลูกทิ้ง อาจจะทำให้คุณไม่สามารถมีบุตรได้ และที่สำคัญ... ความต้องการทางเพศของคุณอาจจะลดน้อยลงไปมากนะครับ"คำเตือนของหมอในวันนั้นคือสิ่งที่เธอและเฮียซันรับรู้ร่วมกัน ทั้งคู่กอดกันร้องไห้ และสัญญาว่าจะก้าวผ่านมันไปให้ได้ แต่ความเป็นจริงกลับไม่ใช่ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเธอมัน "สวนทาง" กับคำบอกของหมออย่างสิ้นเชิงจากที่ควรจะเฉยชา หลิวกลับกลายเป็นคนที่มีความต้องการพลุ่งพล่านมากกว่าเดิมหลายเท่า ในขณะที่สามีเริ่มถอยห่าง เพราะนอกจากจะตอบสนองเธอไม่ได้แล้ว ปมเรื่อง "การไม่มีทายาท" ยังถูกแม่สามีเอามาตอกย้ำทุกวันเพราะครอบครัวสามีต้องการทายาทไว้สืบสกุลนั่นก็คือเหตุผลที่เขานอกใจเธอและชีวิตคู่ของเธอต้องจบลง หลิวต้องกลับไปอยู่ที่บ้านเกิดและดูแลโรงสีข้าวแทนป๊าและนั่นคือจุดเริ่มต้นของอารมณ์ความใคร่ที่หลิวค้นพบว่ามันช่าง...ดีสำหรับเธอจริงๆ
เธอกับเขาเป็นคนที่ผู้ใหญ่อยากให้แต่งงานกัน เพราะเขาจะได้ช่วยประคองธุรกิจ แต่เขาเข้าใจเธอผิดคิดว่าเธอใจแตกหน้าเงิน มั่วผู้ชาย ว่าเธอสารพัด สุดท้ายเธอไม่ทน เธอขอล้มเลิกงานแต่ง แต่เขาไม่ยอม
แพทย์หญิงวัยกลางคนทำงานหนักจนตายไป แต่นางกลับทะลุมิติมาอยู่ในจีนยุคโบราณ แถมยังโดนบ้านของสามีบังคับให้นางหย่าอีก แต่อยู่ๆก็มีหน้าจอระบบสัมผัสโผล่มา เอาล่ะ นางจะใช้สิ่งนี้แหละเพื่อความร่ำรวย !!
คุณคิดว่าคนเราจะตกหลุมรักคน ‘คนเดียว’ ได้สักกี่ครั้ง สำหรับคนอื่นฉันไม่รู้...แต่สำหรับฉัน...นับไม่ถ้วน คนเราจะแอบรักคนคนหนึ่งได้นานแค่ไหนกันนะ สิบสองปีนานพอหรือยังนะ นานพอที่จะทำให้ฉันได้เป็นตัวจริงบ้างไหม หรือฉันจะไม่มีทางได้เป็นตัวจริง เพื่อน...คำค้ำคอที่ฉันไม่กล้าข้ามผ่าน เพื่อน...ขอสิ้นสุดทางเพื่อนจะได้ไหม ************* ฉันมาถึงโรงอาหารคณะแพทยศาสตร์ในตอนเช้า รู้ว่าผาอยู่ที่นี่เพราะเขาจะมาที่นี่ทุกวันตอนเช้า หอผาอยู่ในมหาวิทยาลัยทำให้เขาฝากท้องไว้ที่นี่ตลอด ร้านข้าวหลายร้านวันนี้เปลี่ยนเป็นขายดอกกุหลาบ วันแห่งความรักนินะ ฉันยิ้มให้กับบรรยากาศของวันวาเลนไทน์ ทุกอย่างดูมุ้งมิ้งน่ารักไปหมด “...” ฉันเห็นผาแล้ว แต่...มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังคุยกับผา ทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่งมีช่อดอกไม้กับถุงของขวัญวางอยู่บนโต๊ะ ใบหน้ายิ้มแย้มของทั้งคู่ทำให้ฉันรู้แล้วว่าวันนี้คงเป็นวันแห่งความรักของทั้งคู่สินะ ฉันรีบเดินออกมาไม่อยากให้ผาเห็นว่าฉันเห็นเขาแล้ว เดินเข้ามาสงบจิตสงบใจอยู่ในรถตัวเอง มีเสียงแจ้งเตือนจากมือถือ ฉันเปิดเข้าดูในไอจีของผา ผาถูกแท็กในไอจีของรุ่นน้องคนนั้น เขาและเธอขยับสถานะเป็นแฟนกันแล้ว ฉันรีบกดเข้าไปดูไอจีน้อง อ๋อ ชื่อมิรินสินะ เป็นรุ่นน้องปีหนึ่ง เป็นน้องรหัสของเพื่อนผาอย่างนั้นเหรอ อกหักอีกครั้ง น้ำตาฉันไหลออกมาหนักกว่าเดิม โอกาสของฉันมันคงไม่มีแล้วจริง ๆ ทำไมทุกครั้งฉันต้องช้ากว่าคนอื่นเสมอ ทั้ง ๆ ที่ฉันอยู่ใกล้ผาที่สุด *************** นิยายเรื่องนี้อยู่ใน ซีรีส์คนแรกของใจ 1.แรกรัก (นิยายผู้ใหญ่) ฟรี 2.แรกรุ่น (นิยายรัก) ฟรี 3.คนแรกของใจ เรื่องนี้ 4.วันไนต์วาเลนไทน์
บทนำ เธอเคยคิดว่า ‘ความรัก’ ที่ถูกเก็บเอาไว้เป็น ‘ความลับ’ ก็ไม่ได้ผิดตรงไหน จนกระทั่ง.. พรึ่บ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! มีใครบางคนกระชากร่างของเธอไปก่อนจะตามมาด้วยฝ่ามือที่ถูกฟาดลงมาที่หน้าเนียนใส ที่ยังคงซีดเซียวเพราะพิษไข้ของริรินทั้งซ้ายและขวาอย่างไม่ออมแรง! “….” “เห้ย! / เอ๊ะ / ริริน” ก่อนจะตามมาด้วยเสียงอุทานด้วยความตกใจของเพื่อนสาวทั้งสามคน ที่ร้องอุทานออกมาสุดเสียง เมื่ออยู่ๆเพื่อนสนิทที่กำลังไม่สบายอย่างริริน ดันถูกใครที่ไหนก็ไม่รู้ กระชากเธอไปตบจนหน้าชาโดยที่เจ้าตัวเองก็ยังไม่ได้ตั้งตัว และด้วยความที่ริรินกำลังไม่ค่อยสบายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทันทีที่โดนกระชากไปตบ ร่างกายของเธอก็ถึงเซล้มพรึ่บลงไปกองกับพื้นอย่างรวดเร็ว “ริรินไหวไหม ริริน” โชคดีที่เซียร์ตามไปประคองท่อนบนของริรินเอาไว้ได้ทัน ศีรษะของเธอเลยไม่ทันได้กระทบกับพื้น “อื้อ ระ..เรา วะ..แคกๆ เวียนหัว” ริรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ก่อนที่เธอจะเบนสายตามองไปที่หญิงสาวที่เข้ามาตบตีเธอด้วยสีหน้าเป็นคำถาม ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะเธอจำได้ว่าเธอไม่เคยรู้จักอีกฝ่ายมาก่อน ‘ทั้งไม่เคยรู้จักและไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ’ “แกสินะ อีริรินที่แย่งคู่หมั้นฉันน่ะ เป็นไงล่ะตอนแอบเอากับคู่หมั้นของคนอื่น สนุกดีไหมล่ะอีร่าน!” เสียงตะโกนด่าทอของเธอคนนั้นดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ทว่าริรินก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเธอพูดถึงเรื่องอะไร และไม่ใช่แค่ริรินเท่านั้น แต่แคปซูลกับเซียร์ก็งงตาแตกเลยเหมือนกัน “เห้ย! พูดให้มันดีๆนะอีนี่ อยู่ดีๆมาหาเรื่องคนอื่นแล้วตบแบบนี้ก็สวยสิวะ!” แคปซูลเตรียมจะปรี่เข้าไปเอาเรื่องกับอีกฝ่าย ทว่านานะกลับยกมือขึ้นมารั้งแขนเพื่อนสนิทของตัวเองเอาไว้ซะก่อน “ใจเย็นๆก่อนยัยแคป” “ใครจะไปเย็นไหววะยัยนานะ อยู่ดีๆยัยนั่นก็เข้ามาตบยัยริรินขนาดนั้นใครจะไปทนไหว” แคปซูลตวัดสายตามองนานะ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าแค้นเคืองที่พร้อมจะพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายตลอดเวลา “ทนไม่ไหวแล้วยังไง ก็เพื่อนพวกแกมันมาเอากับคู่หมั้นฉันเอง โดนแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ทำไมร่านจนหาผัวเองไม่ได้เหรอ ถึงได้มาเอากับคู่หมั้นคนอื่นเขาน่ะฮะอีแรด!” อีกฝ่ายด่ากราดอย่างไม่เกรงกลัวว่าฝั่งพวกเธอจะมีคนเยอะกว่า “พูดจริงเหรอ มัฟฟิน?” นานะขมวดคิ้วด้วยสีหน้าตึงเครียด เพราะถ้าพูดถึงคู่หมั้นของมัฟฟินแล้ว จะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจาก วาฟิกซ์ นี่ริรินไปนอนกับหมอนั่นจริงเหรอ อย่าบอกนะว่าที่สภาพเป็นแบบนี้.. เพราะหมอนั่นน่ะ นานะเก็บความสงสัยเอาไว้กับตัวเอง เพราะไม่กล้าเอ่ยถามริรินตรงๆ “เออสิ คิดว่าฉันโกหกเหรอ? เหอะ! ตอนแรกคิดว่าใสๆ ที่ไหนได้ โคตรแรด!” มัฟฟินปรายตามองริรินแล้วเน้นย้ำคำท้ายด้วยน้ำเสียงเน้นหนักปนเหยียดหยันกับการกระทำของเจ้าตัวที่มาลักกินขโมยกินของของคนอื่น “มะ..ไม่ แคกๆ จริง” ริรินส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ยอมรับ สิ่งที่พึ่งได้รู้ทำให้เธอได้แต่ส่ายหัวไปมาราวกับคนที่รับความจริงไม่ได้ ‘เธอไม่ได้ไปแย่งคู่หมั้นของใครเลยนะ’ ริรินพยายามเถียงกลับในใจเพราะตอนนี้เธอแทบจะประคองสติตัวเองไม่อยู่แล้ว “อ้าวยัยนี่ ปากแบบนี้ขอตบสักทีเถอะ แม่ง! อย่ามาห้ามนะยัยนานะ!” แคปซูลเองก็ไม่ได้เชื่อว่าริรินจะทำแบบนั้น เธอถึงได้ทำท่าจะพุ่งเข้าไปตบมัฟฟินอะไรนี่ให้หายแค้น ทว่านานะกับรั้งแขนเธอเอาไว้เพราะตอนนี้คนเริ่มมามุงดูมากเกินไปแล้ว และคนที่จะเสียหายก็มีแต่ริริน เพราะแบบนั้นเธอถึงอยากให้แคปซูลกับเซียร์พาริรินแยกออกไปก่อน “เดี๋ยวฉันคุยเอง แกกับยัยเซียร์พายัยริรินไปหาหมอก่อนเถอะ สภาพไม่ไหวแล้ว” นานะบอกขณะที่สายตาก็กวาดมองไปรอบๆ เพื่อเป็นการเตือนสติแคปซูลว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเอาคืนหรือต่อล้อต่อเถียงกัน เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือริรินต้องไปโรงพยาบาลก่อน แคปซูลเองถึงจะไม่อยากทำตาม แต่พอเธอหันไปมองริริน เธอถึงได้ยอมทำตามที่นานะร้องขอแต่โดยดี “ฝากด้วยนะยัยเซียร์ เดี๋ยวเสร็จแล้วฉันจะตามไป แชทมาบอกด้วยว่าโรงพยาบาลไหน” ก่อนออกไปนานะไม่ลืมที่จะหันไปพูดกับเซียร์ “อื้อ เดี๋ยวแชทบอก” เซียร์พยักหน้ารับเบาๆแล้วค่อยๆพยุงริรินขึ้นมากับแคปซูลจากนั้นทั้งสองคนก็ประคองริรินที่เพิ่งหมดสติไปขึ้นมา แล้วพาเธอไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ไม่ไกลจากจุดเกิดเหตุอย่างรวดเร็ว แลละเมื่อจัดการพาริรินขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็รีบพาริรินตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดในทันที
นิโคลัสมองสาวน้อยตรงหน้า เขากระแอมแก้อาการประหม่าทำอะไรไม่ถูก นิโคลัสไม่รู้ว่าควรอยู่ในห้องนี้หรือเขาควรยืนเฝ้าดูเธอทายาดีเผื่อมีอะไรให้ช่วยเหลือ แต่อันดามันก็บอกแล้วว่าเธอจะทายาเอง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าตัวเขานั่นเป็นบ้าอะไรถึงทำไม่เข้าใจแล้วยังจะถามโง่ๆ เหมือนคนไม่เข้าใจภาษาคน “อันดามีอะไรให้ปาป๊าช่วยหรือเปล่า” “ไม่ค่ะ อันดาไม่เป็นอะไรมาก ปาป๊ากลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ” แม้เธอจะดี้ด้ากับความห่วงใยของนิโคลัสที่มีให้แต่อันดามันต้องไม่แสดงอาการออกหน้าออกตา วันนี้พอแค่นี้….เกรงว่าหากไม่พอแค่นี้หัวใจของปาป๊าสุดที่รักอาจจะวายถึงขั้นทำให้ตายได้ อันดามันต้องการอ่อยให้ปาป๊าของเธอมีความปลอดภัย “แน่ใจนะ” “ค่ะ” “อย่างนั้น….ถ้ามีอะไรเรียกปาป๊าได้เลยนะ เรียกได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงปาป๊าจะไม่ล็อกประตู” คำพูดของเขาคล้ายชี้โพรงให้กระลอกอย่างไรอย่างนั้น อันดามันต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ เธอปั้นยิ้มหวานส่งไปให้ในใจอยากบอกเหลือเกินว่าอยากนอนด้วย อยากให้ดูแลเอาอกเอาใจ แต่ไม่สามารถทำได้ สาวน้อยต้องเว้นระยะห่างให้ปาป๊าสุดหล่อหายใจโล่งอกเสียบ้าง “ถ้ามีอะไรอันดาจะเรียกปาป๊าเสียงดังเลยค่ะ” “ดีมาก ถ้าอย่างนั้นปาป๊าขอตัวนะครับ” “ฝันดีค่ะปาป๊า” “ฝันดีลูกรัก” ริมฝีปากหนาประทับจุมพิตอ่อนโยนลงบนหน้าผากนูน อันดามันมีร้อยยิ้มเจื่อนเพราะคำพูดที่ออกมาจากปากของนิโคลัส แต่เขาไม่อาจเห็นมันได้เมื่ออันดามันเป็นสาวน้อยช่างปั้น(หมายถึงปั้นหน้าเก่ง) คล้อยหลังของนิโคลัสไปเพียงนิดสาวน้อยลุกขึ้นจากที่นอนรวดเร็ว “ลูกรัก? ไม่อยากจะอยากเป็นลูกรักสักหน่อย อยากเป็นที่รักต่างหากล่ะ ปาป๊านี่ไม่เข้าใจเอาซะเลยอันดาเซ็ง!”