“ยกเลิกงานหมั้นซะใจ๋ อย่าทำให้เรื่องมันแย่ไปมากกว่านี้” “ต่อให้ต้องเลือกใหม่ ใจ๋ก็ยังจะเลือกพี่เสือ” ฉันมองหน้าคนตัวสูง ผู้ชายที่แอบรักมานานหลายปี “ฉันให้เธอเป็นได้มากที่สุดแค่น้องสาว ถ้าไม่อยากเป็น ก็มีอีกสถานะ สนใจไหม?” “สถานะอะไรคะ” “คนไม่รู้จัก” “……..” “ถ้ามั่นใจจะให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ก็อย่าว่าฉันใจร้าย”
ตัวแรงวิศวะ ล่ารักยัยมาเฟีย บทนำ "กรี๊ด!!กรี๊ด!!กรี๊ด!!" เสียงร้องเชียร์ดังลั่นไปทั่วท้องสนาม ในขณะที่ทีมฟุตบอลของคณะวิศวกรรมศาสตร์ กำลังดวนแข้งกันอย่างเชือดเฉือน กับทีมจากคณะบริหาร หากแต่เสียงร้องเชียร์ไม่ได้มาจากการ ลุ้นผลฟุตบอลเสียทีเดียว ฉัตรฐิติวัฒน์ ธนาภัทรวรโชติ (ฉัด-ทิ-ติ-วัด ทะ-นา-พัด-วอ-ระ-โชด)[พี่ไดจิ ]วิศวะกรรมศาสตร์ปี4 หน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตร ความสูงราวๆ 185 ซม กำลังนำทีมจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ดวลแข้งกันอย่างดุเดือดกับคณะบริหาร ท่ามกลางเสียงเชียร์อื้ออึงจากสาวๆทั้งในและต่างคณะ ที่หลงใหลในความหล่อและแสนจะเพอร์เฟคของกลุ่มพวกเขา ซึ่งมีกัปตันทีมคือพี่ไดจิ และกลุ่มเพื่อนรักอย่างสายธาร ซันเดย์ ภูภูมิ และปกป้อง จึงไม่แปลกที่จะมีเสียงเชียร์ที่ดังคับสนาม
เพราะแว่นตาที่หนาเตอะทำให้ \'เธอ\' ชอบถูกเรียกว่า \'เฉิ่ม\' บ่อย ๆ แต่ใครจะรู้ว่าเธอนี่แหละคือตัวแม่! เรื่องราวของนักเขียนรุ่นจิ๋วที่ได้มาเจอกับรุ่นพี่สุดห่ามอย่างเขา เพียงเห็นหน้าครั้งแรกเขาก็เรียกเธอว่า ‘เฉิ่ม’ ทันที
วินทร์รักลูก...แต่เขาเกลียดเธอซึ่งเป็นแม่ของลูก “เธอเลี้ยงลูกคนเดียวได้?” “น่าจะได้นะคะ” ณิชาบอกอย่างไม่แน่ใจ เพราะลึก ๆ แล้วเธอก็แอบรู้สึกหวั่น ๆ อยู่เหมือนกัน “ถ้ามีปัญหาอะไรให้รีบโทร. หาฉัน เข้าใจไหม” “ค่ะ พี่วินทร์ไม่ต้องเป็นห่วง” หญิงสาวรีบรับคำด้วยรอยยิ้มดีใจ ทว่าวินาทีต่อมารอยยิ้มนั้นก็พลันหายไปจากใบหน้างาม เมื่อได้ยินเขาพูดประโยคต่อมา... “ฉันเป็นห่วงลูก อย่าเข้าใจผิดว่าฉันจะเป็นห่วงเธอ”
"รุ่นพี่คณะวิศวะงั้นเหรอ แค่ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่ากร่างน่าดู ขอให้เป็นรุ่นซีเคร็ทที่จุ่มเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ฉันไม่อยากได้ซีเคร็ทตัวนี้" ชายหนุ่มสังเกตเห็นเด็กสาวในชุดนักศึกษายืนขมุบขมิบปาก ทั้งสายตา และสีหน้าบ่งบอกว่ากำลังด่าเขาอยู่ แถมไม่ได้ด่าในใจอีกต่างหาก ต่อให้ไม่ได้ยินแต่สีหน้าเธอแสดงออกอย่างชัดเจน ดูจากการแต่งตัวคงเป็นเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาเรียนวันนี้วันแรก เพียงเสี้ยววินาทีรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เคลื่อนตัวผ่านหน้าหญิงสาวไปแบบเฉียดฉิว เพราะเขาจงใจโฉบเข้าหาเธอด้วยความหมั่นไส้ "อ๊ายยย" ชิลินร้องออกมาเสียงหลงและด้วยสัญชาตญาณทำให้เธอกระโดดหลบอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ไม่ล้มลงไปกองกับพื้น "เปิดเทอมวันแรกเหมือนจะได้คู่อริซะแล้วสิ"
ครองโสดมา 29 ปี ผู้หญิงที่เคยหลับนอนชั่วคืน หอบทารกฝาแฝดมาให้ “ฉันพาลูกสาวคุณมาส่งค่ะ” “ผมมั่นใจว่าไม่ใช่ลูกผม ลูกเสือลูกจระเข้ที่ไหนก็ไม่รู้” “ลูกคุณนั่นแหละ หน้าเหมือนคุณ จะลูกใครอีก !”
พราววรินทร์ วีระสกุล (พราว) อายุ 22 ปี นักศึกษาแพทย์ปี 4 ชีวิตเรียบง่ายของเด็กสาวผู้เติบโตมาในคฤหาสน์หลังใหญ่ ในฐานะผู้อาศัย ผู้คอยช่วยงานยาย หัวหน้าแม่บ้านของที่นี่ คือสิ่งที่เธอคุ้นเคยที่สุด นับตั้งแต่เธอสูญเสียพ่อแม่ไปในวัยเด็ก พราวก็เหลือเพียงยายเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียว แต่ค่ำคืนหนึ่งกลับทำลายความสงบทั้งหมดของเธอลง ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่พราวไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นกับ เขาเจ้านายคนใหม่ ผู้ชายที่ทั้งป่าเถื่อน ซาดิตและบ้ากามที่สุด ราชันย์ สกุลวงศ์ทวาทิพย์ (ราชันย์) อายุ 29 ปีมาเฟียผู้ครอบครองอำนาจมืดระดับเอเชีย ผู้ชายร่างสูงดุดัน นิสัยส่วนตัว หยาบคาย เย็นชา อำมหิต และขึ้นชื่อเรื่องความเร่าร้อนบนเตียง เขาไม่เคยสนใจความรัก ไม่เคยสนว่าใครเป็นใคร ตราบใดที่ถูกใจ เขาก็พร้อมจับกดให้จมเตียง แต่ทุกอย่างกลับสั่นคลอน เมื่อสายตาของราชันย์ ได้หยุดลงที่เด็กสาวเพียงคนเดียว ความคิดของมาเฟียที่ไม่เคยเชื่อในรัก กำลังจะเปลี่ยนไป และไม่มีใครรู้ว่าการเปลี่ยนนั้น จะอ่อนโยนลงหรือจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม
เมื่อสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างเขาและเธอเกิดขึ้นเพราะความเมา วาคิมรุ่นพี่หนุ่มหล่อจากคณะวิศวะกรรมศาสตร์ ผู้ที่ยังไม่เคยเข้าใจคำว่าความรัก กับอลิซสาวเฟรชชี่ปี1จากคณะสถาปัตย์ ที่ตกหลุมรักพี่วาคิมตั้งแต่แรกเจอ สัมพันธ์คืนเดียวพาเธอและเขาเตลิดไปไกล จนเริ่มก่อตัวเป็นความรัก แต่ใครจะไปคิดเมื่ออยู่ๆ เธอกับเขาต้องรู้จักกันในอีกสถานะ เธอคือหลานสาวภรรยาใหม่พ่อ จากรักสู่ความสับสน สู่การแก้แค้นและต่างเจ็บปวด รักของพี่วาคิมกับน้องอลิซจะจบแบบไหน มาลุ้นไปพร้อมกัน
'โอปอ' หญิงสาวที่โผล่เข้ามาในไร่กาแฟของพ่อเลี้ยงคอปพร้อมกับชุดเจ้าสาวสวยสะพรั่ง เธอเพิ่งเรียนจบยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตแบบที่ชอบก็ถูกพ่อบังเกิดเกล้าเรียกตัวเพื่อมาเข้าพิธีแต่ง ทำให้เธอต้องพบเจอกับบางอย่าง จนต้องหนีสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอด 'คอปเตอร์' ทายาทมาเฟียตระกูลใหญ่ ผู้ไม่ชอบความวุ่นวายในเมืองหลวงใช้เงินก้อนโตคว่านซื้อที่ดินทำไร่กาแฟ เรื่องผู้หญิงสำหรับเขาแล้วก็แค่เครื่องสนองความใคร่ ไม่เคยคิดจริงจังกับใครเลยซักคน
สำหรับเขาเธอก็แค่กันหมา แต่ไม้กันหมาอย่างเธอก็มีหัวใจ หัวใจที่รักคนเลว ๆ อย่างเขา"ปล่อยเราไปสักที""รอกูเบื่อมึงก่อนแล้วกัน แต่ตราบใดที่กูไม่เบื่อ มึงก็ไม่สิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น""ราม" และ "ริน" ทั้งสองเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน รามมักจะใช้รินเป็นไม้กันหมา เพื่อหลอกผู้หญิงที่เขาเบื่อแล้วทิ้ง เบื้อหน้าอาจจะไม่มีอะไร แต่เบื้องหลังความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับโหดร้ายอย่างมาก รามมองรินเป็นเพียงแต่ที่รองรับอารมณ์และของเล่นชิ้นหนึ่งของเขาเท่านั้น"ถ้ากูไม่เบื่อ มึงก็อย่าหวังจะไปจากกู"