เขาสลัดเธอทิ้งในวันที่เธอกำลังจะบอกเรื่องลูกพร้อมกับได้รับรู้ความจริงที่แสนเจ็บปวด ถ้าวันใดที่เขาหวนกลับมา เธอจะไม่มีวันหวนคืน ^ ^ ^ เขาสูดลมหายใจเข้า สีหน้าดูระอา แววตาไร้เยื่อใยก่อนจะบอกว่า “ก็นั่นแหละที่จะบอก ผมจะบอกว่าคุณไม่ต้องรอ ไม่จำเป็นต้องรอผม” น้ำเสียงเขาเน้นย้ำทุกคำที่ว่ามา “คุณจะอยู่ที่นี่ต่อก็ได้หรือจะย้ายออกไปก็ได้ ถ้าอยู่ผมก็จะยกห้องนี้ให้คุณเลย แต่ถ้าไปผมจะโอนเงินให้ก้อนหนึ่ง” มนต์มีนามองหน้าเขาด้วยความรู้สึกสับสนมาตั้งนาน ก่อนจะค่อย ๆ เข้าใจ เธอเข้าใจแล้วว่าจวินกำลังจะไปจากเธอ “หมายความว่าไงคะ ที่บอกว่าให้อยู่ก็ได้ ให้ไปก็ได้” จวินระบายลมหายใจออกอีกครั้ง ไม่อยากพูดอธิบายอะไรให้มากกว่านี้ “หมายความว่าต่อจากนี้เราเลิกกันแล้วไง ที่ผ่านมาผมว่าผมให้คุณครบหมดแล้วนะ ถึงคุณจะออกไปอยู่คนเดียวคุณก็อยู่ได้โดยไม่เดือดร้อน” “เลิกกันเหรอ” ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มนต์มีนารู้สึกเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวอื้ออึงไปชั่วขณะ “ใช่ เลิก ช่วยเข้าใจอะไรง่าย ๆ หน่อย” จวินย้ำชัด
“พราวนิรินทร์” หรือ “พราว” ดาราและนางแบบสาวดาวรุ่งผู้กำลังเป็นที่จับตามองของทั้งวงการบันเทิง เธอมีทั้งความสวย เสน่ห์ และความสามารถ จนใครต่อใครต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า…อนาคตของเธอจะต้องเฉิดฉายอยู่บนจุดสูงสุดได้ไม่ยาก แต่เบื้องหลังแสงแฟลชและรอยยิ้มสมบูรณ์แบบ วงการบันเทิงกลับเต็มไปด้วยเกมสกปรก การแก่งแย่ง และการเหยียบกันเพื่อให้ตัวเองอยู่เหนือกว่า เพราะในโลกแห่งชื่อเสียง…คนอ่อนแอไม่มีสิทธิ์ยืนอยู่แถวหน้า พราวต้องรับมือทั้งข่าวปลอม ข่าวเสียหาย การถูกใส่ร้าย และคนในวงการที่พร้อมจะดึงเธอลงจากจุดที่กำลังเปล่งประกาย จนกระทั่งเธอไปสะดุดสายตาของ “เฮเดน คาร์เนอร์” ทายาทมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของบริษัทรถหรูนำเข้ารายใหญ่แห่งตระกูลคาร์เนอร์ ผู้ชายที่ทั้งเย็นชา อันตราย และขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด สิ่งเดียวที่เขาต้องการจากเธอ…คือ “ร่างกาย” ยิ่งพราวปฏิเสธ กลับทำให้เขาตื่นเต้นที่จะได้เธอมาครอบครอง ยิ่งเธอพยายามหนี เขากลับยิ่งไล่ต้อนเธอจนไร้ทางไป ท่ามกลางห้องรับรองสุดหรู เฮเดนยกยิ้มบางๆ พลางใช้นิ้วเกลี่ยแก้วไวน์ในมืออย่างใจเย็น ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ยอมขึ้นเตียงกับผม…แล้วข่าวสวะพวกนั้นจะหายไปทั้งหมด” พราวเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาสวยจ้องเขาอย่างไม่ยอมแพ้ “ทำไมฉันต้องยอมคุณ อย่าคิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรกับใครก็ได้” เฮเดนหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนโน้มตัวเข้าไปใกล้ สายตาคมกริบจับจ้องเธอราวกับเหยื่อที่ไม่มีวันหลุดมือ “จุ๊ๆ…อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธผมสิครับ” “ผมให้เวลาคุณกลับไปคิดดีๆ แล้วค่อยมาตอบอีกที” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกระซิบเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “เพราะสุดท้ายแล้ว…คุณก็ไม่มีทางเลือกอื่นอยู่ดี”
ภาพและเสียงของเพื่อนที่กำลัง…กับผู้ติดอยู่ในหัว ทำให้หมวยเล็กหญิงสาวที่ไม่เคยเรื่องอย่างว่า อยากลอง ก็เลยโทรนัดไอ้หนุ่มรุ่นพี่วิศวะ ที่เธอเคยสบประมาทไป X พระเอกถือคติไม่กินสาวมหาลัยตัวเอง ต่อให้สวยและเด็ดแค่ไหนก็ตาม แต่นางเอกคือข้อยกเว้น เพราะดันไปปากดีพูดว่าพระเอกลับหลัง แล้วเพื่อนของพระเอกดันเสือกได้ยิน "ก็หล่อ แต่ไม่ได้ฮอต แถมสักลายอะไรก็ไม่รู้โคตรเรื้อนเลย กูไม่เอาหรอก" "ไอ้ตี๋มึงจัดดิปากดีฉิบหาย" "มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบยุ่งกับหญิงมอ.ตัวเอง แต่สำหรับน้องหมวยกูยกเว้นให้"
หลังจากที่พ่อเสียชีวิตไปอย่างกระทันหัน เธอเลยต้องกลายมาเป็นเสาหลักของบ้าน “ฟาร์ม” เด็กนิเทศศาสตร์ ปี 4 จากลูกสาวเจ้าของไร่กาแฟ สู่ผู้หญิงที่กำลังจะ “ขายเวลาและรอยยิ้ม” เพื่อแลกกับเงิน เพียงเพราะต้องการหาค่าผ่าตัดให้กับแม่ที่ล้มป่วย “ทำไมถึงมาสมัครงานที่นี่” เจ้าของคลับสุดหล่อ ผู้เย็นชาและปากร้ายเอ่ยถามออกไป “ต้องใช้เงินค่ะ” ติณณ์เงยหน้าขึ้นทันที สายตาคมจับจ้องเธอ ราวกับจะมองให้ทะลุทุกคำโกหก “เด็กในร้านทุกคนก็ต้องใช้เงิน เธอต่างยังไง” คำถามนั้นแทงใจจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาตรง ๆ ก่อนจะเอ่ยออกไป “ของคนอื่นอาจเป็นความอยาก แต่ของฉัน เป็นความจำเป็นค่ะ” ความนิ่งในแววตาคู่นั้นทำให้ติณณ์ถึงกับชะงักไปชั่ววินาที เธอนิ่งเกินกว่าที่เขาจะอ่านออก และความรู้สึกนี้มันทำให้เขาหงุดหงิด เด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา ไม่ใช่เด็กสาวโลกสวยอย่างที่รูปลักษณ์บอกเลยแม้แต่น้อย “จำเป็นแค่ไหน ถึงต้องมาทำงานแบบนี้” “ถ้าฉันไม่ตอบคำถามนี้ คุณยังจะรับฉันเข้าทำงานอยู่หรือเปล่าคะ” คนตัวสูงถึงกับกระแอมออกมา แต่ก็ยังนิ่งเก็บอาการ เขานึกไม่ถึงว่าเธอจะกล้าย้อนถามเขา ตรง ๆ แบบนี้ ทว่าเขาเลือกที่จะไม่ถามต่อ แต่ในใจแทบอยากจะลากเด็กคนนี้เข้าไปลงโทษในห้องให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลย ปากดีขนาดนี้ อยากรู้ว่าอย่างอื่นจะดีเหมือนปากหรือเปล่า มาดูกันว่า เฮียติณณ์จะแพ้ทางเด็กดื้อคนนี้หรือเปล่า
ปากบอกไม่ชอบขี้หน้า แต่พอโมโหก็ลากขึ้นเตียง หึงก็ลากขึ้นเตียง อารมณ์ไม่ดีก็ลากขึ้นเตียง ไม่ชอบขี้หน้าแบบใด? แนะนำเรื่อง -เมื่อเพียงฝันต้องมาอยู่ห้องเดียวกันกับรุ่นพี่ที่พึ่งเจาะไข่แดงเธอไปเมื่อไม่นาน ความวุ่นวายก็เกิดขึ้น เมื่อรุ่นพี่คนนี้เอาแต่บอกว่ารำคาญขี้หน้าจะไปไหนก็ไป แต่พอหึงขึ้นมาทีไรก็ไม่วายจะลากเธอขึ้นเตียง-
เพราะคืนนั้นเธอเมาและเผลอชวนหนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้ไปนอนด้วย ตื่นขึ้นมาในวันถัดมาก็ไม่กล้าที่จะสู้หน้าเลยชิ่งหนีกลับห้องพร้อมด้วยสร้อยที่มีจี้รูป 'เกียร์' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของคณะวิศวะห้อยอยู่ที่คอ แต่ใครที่ไหนจะใส่ให้นอกเสียจากหนุ่มคนที่เธอเผลอไปมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน เธอไม่รู้จักแม้แต่ชื่อเขา และวันหนึ่งห้องเช่าข้างๆ ที่ว่างนานเกือบปี กลับมีหนุ่มหล่อเข้ามาเช่าและมันจะบังเอิญไปไหมที่เป็น 'เขาคนนั้น' . . . . "คะ? คุณลูกค้าต้องการอะไรคะ" เภสัชกรสาวเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเอาแต่อ้ำอึ้งอยู่อย่างนั้น สายตาที่อ่อนโยนและพร้อมจะให้คำปรึกษาของเภสัชสาวก็ทำคนตัวเล็กเอ่ยสิ่งที่อยากจะซื้อออกไปในที่สุด "คือว่าหนู...อยากได้ยาคุมฉุกเฉินน่ะค่ะ" . . . . 'เรียกว่า 'พี่' เพราะพี่แก่กว่าเธอ' อ่า... เป็นรุ่นพี่งั้นเหรอ 'อืออออ พี่ก็พี่ เราขอค้างห้องพี่ได้ไหม...' ตอนนี้เธอไม่สนว่าเขาจะอายุมากกว่า น้อยกว่า หรือเป็นรุ่นเพื่อน เธอแค่อยากหาใครบางคนมาซุกตัวนอนในคืนนี้ 'รู้ไหมว่าพี่เป็นใคร' เสียงทุ้มเอ่ยถามคนตัวเล็กอีกครั้ง ใบหน้าหล่อแสดงสีหน้าที่คนตัวเล็กอ่านไม่ออก แต่ใบหน้าหล่อๆ ของเขาเหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เป็นเพราะความเมาเธอจึงไม่สามารถประมวลผลได้ว่าเคยเห็นหน้าเขาที่ไหนมาก่อน 'เราไม่รู้~... แต่อยากนอนด้วย... ได้ไหมแค่คืนเดียว...' คนตัวเล็กเอ่ยบอกเขาเสียงหวาน เพราะความเมาทำให้คนตัวเล็กเป็นได้ถึงขนาดนี้
“ท้อง?” คิ้วดกเข้มขมวดเข้าหากัน ไม่นานดวงตาคมกริบก็หลุบมองต่ำในระดับหน้าท้องที่ยังแบนราบ“ลูกใคร อย่าบอกนะว่าท้องกับพี่ ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองท้องทั้งที่สถานะของเรามันยังเป็นอยู่แบบนี้” “พี่จะโวยวายทำไม หมอกเคยพูดเหรอว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน”“เธอไม่พูด แต่เธอกำลังจะทำให้ทุกอย่างมันพังไง”“หมอกทำอะไรเหรอพี่ทัพพ์ หมอกไม่เคยบอกใครว่าเราเคยมีอะไรกันแล้ว หมอกไม่เคยวอแว ไม่เคยยุ่งกับพี่ด้วยซ้ำ”“เธอก็รู้ว่าพี่กำลังจะขอพี่สาวเธอแต่งงาน มาท้องแบบนี้ตั้งใจจะจับพี่เหรอ”“จับเหรอพี่ทัพพ์ จับทำไม ถ้าหมอกจะทำแบบนั้นหมอกทำไปนานแล้ว แค่หมอกบอกคุณย่าหมอกก็ได้พี่แล้ว แต่หมอกไม่เคยทำ ไม่เคยคิดจะทำไง”“แล้วเรื่องท้องจะเอายังไง”“หมอกขอ 10ล้าน แล้วหมอกจะหายออกไปจากชีวิตพี่ ส่วนพี่จะขอใครแต่งงาน จะไปเป็นผัวใครก็ตามสบาย”
"เงินเดือนที่เพิ่มขึ้น แลกกับสถานะที่บอกใครไม่ได้..." 'เมล เมลดา อวิระกุล' นักศึกษาฝึกงานปีสุดท้ายที่ชีวิตบีบให้ต้องรับข้อเสนอสุดอันตรายจาก 'อคิณ คิรา พิพัฒนาเตโชพัฒน์' ประธานหนุ่มหล่อรวยระดับหมื่นล้าน เขาจ้างเธอให้เป็นที่ระบาย ในวันที่คนรักเก่าของเขาบอกเลิกแล้วไปเรียนต่างประเทศ พร้อมเงื่อนไขที่กรีดหัวใจว่า 'เมื่อลินกลับมา... ทุกอย่างระหว่างเราต้องจบลง' และวันที่ฝึกงานจบ คือวันที่คนรักของเขากลับมาจากต่างประเทศ เมลเลือกเดินจากมาพร้อมหัวใจที่แตกสลายและกำความลับไว้ลึกสุดใจ แต่โชคชะตา (และหนี้สิน) กลับเล่นตลก บีบให้เธอต้องซมซานกลับมาสมัครงานที่บริษัทเดิม! และเรื่องราว จะเป็นอย่างไรต่อไปติดตามได้ใน เรื่อง พันธะลับกับประธานอคิณ