รายการจัดอันดับหนังสือของ Dreame
หลังจากที่พ่อเสียชีวิตไปอย่างกระทันหัน เธอเลยต้องกลายมาเป็นเสาหลักของบ้าน “ฟาร์ม” เด็กนิเทศศาสตร์ ปี 4 จากลูกสาวเจ้าของไร่กาแฟ สู่ผู้หญิงที่กำลังจะ “ขายเวลาและรอยยิ้ม” เพื่อแลกกับเงิน เพียงเพราะต้องการหาค่าผ่าตัดให้กับแม่ที่ล้มป่วย “ทำไมถึงมาสมัครงานที่นี่” เจ้าของคลับสุดหล่อ ผู้เย็นชาและปากร้ายเอ่ยถามออกไป “ต้องใช้เงินค่ะ” ติณณ์เงยหน้าขึ้นทันที สายตาคมจับจ้องเธอ ราวกับจะมองให้ทะลุทุกคำโกหก “เด็กในร้านทุกคนก็ต้องใช้เงิน เธอต่างยังไง” คำถามนั้นแทงใจจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาตรง ๆ ก่อนจะเอ่ยออกไป “ของคนอื่นอาจเป็นความอยาก แต่ของฉัน เป็นความจำเป็นค่ะ” ความนิ่งในแววตาคู่นั้นทำให้ติณณ์ถึงกับชะงักไปชั่ววินาที เธอนิ่งเกินกว่าที่เขาจะอ่านออก และความรู้สึกนี้มันทำให้เขาหงุดหงิด เด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา ไม่ใช่เด็กสาวโลกสวยอย่างที่รูปลักษณ์บอกเลยแม้แต่น้อย “จำเป็นแค่ไหน ถึงต้องมาทำงานแบบนี้” “ถ้าฉันไม่ตอบคำถามนี้ คุณยังจะรับฉันเข้าทำงานอยู่หรือเปล่าคะ” คนตัวสูงถึงกับกระแอมออกมา แต่ก็ยังนิ่งเก็บอาการ เขานึกไม่ถึงว่าเธอจะกล้าย้อนถามเขา ตรง ๆ แบบนี้ ทว่าเขาเลือกที่จะไม่ถามต่อ แต่ในใจแทบอยากจะลากเด็กคนนี้เข้าไปลงโทษในห้องให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลย ปากดีขนาดนี้ อยากรู้ว่าอย่างอื่นจะดีเหมือนปากหรือเปล่า มาดูกันว่า เฮียติณณ์จะแพ้ทางเด็กดื้อคนนี้หรือเปล่า
💗ใครจะคิดว่า ‘เมลบี’ สาวฉลาดระดับสอบติดแพทย์ จะมาแพ้ให้กับหนุ่มเนิร์ดสุดฮอตอย่าง ‘สกาย’เขาเงียบ เนี้ยบ และดูไม่แตะผู้หญิง…แต่ในสายตาเธอ เขากลับมีบางอย่างที่กระตุ้นทุกสัญชาตญาณอยากรู้อยากลองจากความอยากเล่น กลายเป็นเกมที่ร้อนแรงกว่าที่คิดและครั้งนี้…เธออาจได้เจอบทเรียนใหม่ที่ตำราแพทย์เล่มไหนก็ไม่ได้สอน! '
เพราะแว่นตาที่หนาเตอะทำให้ \'เธอ\' ชอบถูกเรียกว่า \'เฉิ่ม\' บ่อย ๆ แต่ใครจะรู้ว่าเธอนี่แหละคือตัวแม่! เรื่องราวของนักเขียนรุ่นจิ๋วที่ได้มาเจอกับรุ่นพี่สุดห่ามอย่างเขา เพียงเห็นหน้าครั้งแรกเขาก็เรียกเธอว่า ‘เฉิ่ม’ ทันที
กลางวันเธอคือ ยัยแว่น พนักงานไอทีสุดเฉิ่มที่เขาดุด่าว่าไม่ได้เรื่อง... แต่กลางคืนเธอกลับกลายเป็น Baby M วีเจสาวปริศนาสุดร้อนแรงที่เขาเฝ้าหน้าจอเปย์หมดหน้าตักทุกค่ำคืน! เมื่อความลับแตกหลักฐานคาตา ท่านประธานเลยไม่รอช้า...ขอเคลมสดคาโต๊ะทำงานซะเลย
“เธอมาช้านะ ให้คู่กรณีรอแบบนี้มันไม่ดีนะรู้ไหม?” “………” ฉันเงียบเพราะสถานการณ์ตอนนี้มันค่อนข้างอึดอัด ตรงนี้ไม่มีใครเลยนอกจากฉันและเขา “ไม่คิดจะพูดอะไร?” “นะ นายต้องการให้ฉันทำอะไรบอกมาได้เลยนะ ฉันจะทำให้ทุกอย่างเลย” “ทุกอย่าง? แบบไหนที่แปลว่าทุกอย่างล่ะ” เขาหยุดพูดก่อนจะใช้สายตามองสำรวจเรือนร่างของฉันด้วยสายตาที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ก่อนจะพูดต่อ “ทำเรื่องที่ผู้ชายผู้หญิงเขาทำกันเวลาอยู่บนเตียง ทำให้ได้หรือเปล่า?” “….มะ…หมายความว่ายังไง” “ฉันพูดชัดเจนมากเลยนะ ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจ” ฉันกำมือแน่น ถึงฉันจะอ่อนแอไปบ้างแต่ก็พอจะเข้าใจความหมายนั้น แค่อยากถามให้แน่ใจ “ฉันไม่ชอบบังคับใคร” “……..” “ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย เธอ!” เขาชี้หน้าฉันก่อนจะหยุดพูดแล้วเอานิ้วมาม้วนเส้นผมของฉันช้าๆ “ต้องมาเป็นเบ๊ให้ฉันจนกว่า….ฉันจะพอใจ”
คืนที่คิรินทร์ถูกวางยา เขาเผลอมีสัมพันธ์กับหญิงลึกลับโดยไม่รู้ตัว เธอหนีไปพร้อมความลับในท้อง หลายปีต่อมาเขาพบเธออีกครั้ง พร้อมเด็กสามคนที่หน้าเหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยน (จิ้มทีเดียวได้มาถึงสาม)
ตัวแรงวิศวะ ล่ารักยัยมาเฟีย บทนำ "กรี๊ด!!กรี๊ด!!กรี๊ด!!" เสียงร้องเชียร์ดังลั่นไปทั่วท้องสนาม ในขณะที่ทีมฟุตบอลของคณะวิศวกรรมศาสตร์ กำลังดวนแข้งกันอย่างเชือดเฉือน กับทีมจากคณะบริหาร หากแต่เสียงร้องเชียร์ไม่ได้มาจากการ ลุ้นผลฟุตบอลเสียทีเดียว ฉัตรฐิติวัฒน์ ธนาภัทรวรโชติ (ฉัด-ทิ-ติ-วัด ทะ-นา-พัด-วอ-ระ-โชด)[พี่ไดจิ ]วิศวะกรรมศาสตร์ปี4 หน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตร ความสูงราวๆ 185 ซม กำลังนำทีมจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ดวลแข้งกันอย่างดุเดือดกับคณะบริหาร ท่ามกลางเสียงเชียร์อื้ออึงจากสาวๆทั้งในและต่างคณะ ที่หลงใหลในความหล่อและแสนจะเพอร์เฟคของกลุ่มพวกเขา ซึ่งมีกัปตันทีมคือพี่ไดจิ และกลุ่มเพื่อนรักอย่างสายธาร ซันเดย์ ภูภูมิ และปกป้อง จึงไม่แปลกที่จะมีเสียงเชียร์ที่ดังคับสนาม
"พี่ธามมีคนอื่นใช่ไหมคะ" ชญานินเปิดคำถามทั้งน้ำตา เธอนั่งคิดทบทวนอยู่ทั้งวันยังหาเหตุผลมาหักล้างให้สามีว่าเขายังซื่อสัตย์กับเธอไม่ได้สักข้อเลย "พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า" "รู้สิคะ" แล้วเธอก็หยิบเสื้อเชิ้ตตัวสีขาวยื่นให้เขา "รอยลิปสติกนี่ของใครเหรอคะ ของผู้หญิงคนไหนกัน" ชญานินลุกขึ้นไปยืนอยู่ข้างเตียงแล้วโน้มตัวลงกอดเสื้อผ้าของชายหนุ่มมาวางไว้บนเตียง "กลิ่นน้ำหอมที่ติดเสื้อของพี่ทุกตัวเป็นกลิ่นเดียวกัน มิส ดิออร์ที่พี่ชอบแต่นุ่นไม่ชอบ" เมื่อเห็นว่าธาวินยืนเฉย ชญานินก็เลยหยิบเสื้อขึ้นมาตัวหนึ่งแล้วโยนใส่หน้าเขา แต่คนเป็นสามีปัดออกได้ทันเขามองไปที่เสื้อตัวนั้นสลับกับจ้องหน้าคนเป็นภรรยา ตอนนี้ความคิดของธาวินตีกันให้ยุ่งไปหมดระหว่างบอกความจริงกับเธอไปว่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอไม่เหมือนเดิมอีกแล้วกับปิดบังต่อไปเพื่อรักษาความรู้สึกของหญิงสาว ให้ครอบครัวยังคงเป็นครอบครัว "ตอบนุ่นมาสิคะว่าพี่ธามมีคนอื่นใช่ไหม" "ไปกันใหญ่แล้วนะนุ่น" เขาเลือกอย่างหลังเพราะลึกๆ ก็ยังรักและสงสารหญิงสาวตรงหน้าอยู่ "หลักฐานแค่นี้ยังไม่พออีกเหรอคะ" เธอถามเขาพลางดึงรั้งไม่ให้สามีเดินหนีไปไหน "ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันคะ ที่ทำให้พี่ธามเลือกที่จะทำเลวกับนุ่น"
เมื่ออิสรภาพคือสิ่งที่เขาต้องการ เมื่อชีวิตคู่กลายเป็นโซ่ที่แสนหนักอึ้ง เธอจะปล่อยเขาไปตามที่เขาต้องการ "พี่ไม่รักอ้อมแล้ว หย่าให้พี่เถอะ" เหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจ เมื่อสามีที่แต่งงานกันอย่างถูกต้อง แต่งงานกันด้วยความรักของเธอและเขา พูดออกมาในวันครบรอบวันแต่งงานครบสามปี อวิกานิ่งงัน เธออยู่ในภาวะช็อกไปชั่วคราว กว่าจะหาเสียงของตนเองเจอ "พี่คิมว่าไงนะคะ" คิมหันต์มองภรรยาอย่างลุแก่โทษ เขาอาจจะผิดที่ขอหย่าโดยที่เธอไม่ผิด แต่อาจจะผิดมากกว่าถ้าเขารั้งเธอไว้เรื่อยๆ เพราะชายหนุ่มแน่ใจว่าตนเองไม่ได้รักเธอแบบในอดีตอีกแล้ว "พี่ขอหย่า พี่ไม่ได้รักอ้อมแบบแฟนอีกแล้ว พี่เจอคนที่พี่อยากสร้างครอบครัวด้วยแล้วจริงๆ อ้อมจะให้พี่ชดเชยแบบไหนก็ว่ามาเลย พี่ให้ได้ทุกอย่าง พี่ขอแค่ทะเบียนหย่าเท่านั้น" ################
พยัคฆราช ชายหนุ่มรูปหล่อพ่อรวย ใช่แล้วเขาคือลูกชายของสิงหราช ถึงวันนี้อายุของเขาก็ล่วงเลยผ่านมา 27 ปีแล้ว พอศึกษาจบชั้นที่คิดว่าตัวเองพอที่จะดูแลบริษัทแทนพ่อได้ เขาก็ได้รับช่วงต่อจากสิงหราชผู้เป็นพ่อ ตอนนี้โรงงานผลิตแอลกอฮอล์ หรือโรงงานเหล้าที่พ่อของเขาได้ทำไว้ ชายหนุ่มได้ขยายกิจการออกมาเป็นบริษัทใหญ่โต และผลิตอีกหลายอย่างไม่ได้ทำแค่นั้น ยังมีเครื่องดื่มเพิ่มเติมมาอีกหลากหลายชนิด "ช่วยเซ็นต์เอกสารให้ด้วยค่ะ" "เอกสารอะไร" "ของที่กำลังจะจัดส่งไปต่างประเทศ" หญิงสาวยื่นแฟ้มเอกสารที่เตรียมมาเพื่อให้เขาได้เซ็น "ที่หลังให้คนอื่นเอาเข้ามา" พอเซ็นต์เสร็จชายหนุ่มก็จับมันโยนไปตรงหน้า "ก็ทำตัวแบบนี้ไงใครเขาอยากจะเอาเข้ามาให้เซ็นต์" หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับยื่นมือไปหยิบเอกสารนั้นแต่ก็ถูกเขาคว้ากลับคืนไปเสียก่อน "เธอว่าอะไร" "ฉันต้องรีบเอาเอกสารไปส่งให้แผนกจัดส่ง" ว่าแล้วหญิงสาวก็ เอื้อมมือไปแย่งเอกสารนั้นกลับคืนมา ดวงตาของทั้งสองมองจ้อง เหมือนกับโกรธแค้นกันมาแต่ชาติปางไหน