รายการจัดอันดับหนังสือของ Dreame
‘ต่อให้มึงสลัดคราบทอม แล้วแต่งหญิงให้สวยกว่านี้ร้อยเท่า กูก็ไม่เหลือบตาแล เกลียดก็คือเกลียด…ชัดนะ!’ ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์ ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่ กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว “หนูดีไม่ใช่เมียกู มึงต่างหากที่เป็นเมียกู” คำพูดโต้งๆ ทำให้คนฟังทำหน้าไม่ถูก พวงแก้มใสแดงระเรื่อ “กูไม่ใช่เมียมึง” เธอค้านอย่างไม่เต็มเสียงนัก “แล้ว ‘คืนนั้น’ ไอ้หน้าไหนวะ ที่มันนอนแบให้กูเอาอย่างเมามัน อ้อ…แต่ก็อย่าเข้าใจผิดล่ะว่ากูพิศวาสมึง แบนราบแบบนี้ถ้าไม่เมาจนหน้ามืดเหมือนคืนนั้นกูคงเอาไม่ลง ชิบหาย! เอากับมึงเหมือนเอากับผู้ชายเลยว่ะ” วาจาดูแคลนพร้อมการแค่นยิ้มแบบเยาะๆ ทำให้คนฟังเจ็บลึกในอก หัวตาร้อนผ่าว ทว่ากลับต้องกล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้ “มึงไม่ต้องห่วงหรอก กูรู้แก่ใจดีว่ามึงเกลียดกูมากแค่ไหน” “รู้อย่างนั้นก็ดี แล้วก็อย่าไปบอกใครล่ะว่ากูเผลอจับมึงทำเมีย ขึ้นขี่ทอม…รู้ไปถึงไหนแม่งอายไปถึงนั่น”
พวกเรารุนแรงนะ ไม่เอาแค่รอบเดียวด้วย ถ้ามั่นใจว่าไหว...ก็นัดวันมาได้เลย _________________________________________ ตัวอย่างความฟิน "ทำไมกูต้องมานั่งรอผู้หญิงที่ไม่รู้จักกระทั่งชื่อด้วย" เสียงทุ้มของอคิณบ่นอุบ เมื่อถูกเพื่อนเวรรบเร้าให้มารอที่โรงแรม เพราะนัดกับผู้หญิงคนนั้นผ่านแอปฯ สำเร็จหลังจากที่กินแห้วรอมาหลายวัน "น้องเขาชื่ออัยย์" "อาจจะไม่ใช่ชื่อจริงก็ได้นี่" ภัทรที่นั่งจิบไวน์ราคาแพงอยู่บนโซฟาเอ่ยขึ้นบ้าง "แล้วไงกูสนที่ไหนล่ะ" โฬมไหวไหล่น้อยๆ อย่างไม่นึกใส่ใจตั้งแต่แรก กับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ลูกน้องนัดมาให้ก็ไม่เคยใส่ใจชื่อหรือจำหน้าค่าตาได้เลยสักคน เพราะงั้นเธอจะเป็นใครมาจากไหนเขาไม่สนอยู่แล้ว ที่เขาสนมีแค่หุ่นยั่วๆ และเอวบางน่าขย้ำให้แหลกคามือนั่นต่างหาก! "ถ้าอีกห้านาทียังไม่มา กูกลับแล้วนะ" อคิณเอ่ยเสียงเรียบ เขาไม่ได้ต้องการมาที่นี่ตั้งแต่แรก แต่ก็ยอมรับว่าหุ่นของผู้หญิงคนนั้นมันน่ากระแทกมากจริงๆ ดังนั้นเขาจะให้เวลาเธออีกแค่ห้านาทีเท่านั้น "ใช่ถ้าไม่ตรงปก กูก็กลับเหมือนกัน" ว่าแล้วภัทรก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา เมื่อคืนตอนที่ไปคลับ เขากับเพื่อนๆ เตะตาผู้หญิงคนหนึ่งเข้า ทว่าในเมื่อให้ลูกน้องไปดีลแต่เธอไม่รับข้อเสนอ คนอย่างพวกเขาก็ไม่อยากบังคับ เลยลองเสี่ยงดวงมาเจอกับสาวน้อยปริศนาในแอปฯ นัดเดตของไอ้เพื่อนเวรดูสักครั้ง "เหอะ ใจเย็นหน่อยไหมล่ะ ยังไม่ถึงเวลานัดเลยนี่" ความอดทนของโฬมเองก็ไม่ได้มีมากขนาดนั้น ทว่าไม่รู้ทำไม เขากลับต้องการรอผู้หญิงคนนี้ และอยากได้คนนี้จนแทบบ้า แม้จะยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเธอจริงๆ เลยก็ตาม "หวังว่าที่มึงรอมาทั้งสัปดาห์มันจะคุ้มนะ" อคิณเอ่ยเสียงเนือย "หึลองมาพนันกันดูไหมล่ะ ถ้ามาถึงแล้วพวกมึงไม่ชอบ กูจ่ายคนละแสนเลย" "เอาดิถ้าเห็นแล้วผ่าน กูให้มึงเลยสองแสน" เขากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ เศษเงินแค่นั้นเขายินดีเล่นสนุกด้วยอยู่แล้ว "กูเอาด้วย" ภัทรกำลังเบื่อๆ จึงสมทบด้วยอีกคน "งั้นก็ดีมาดูกันว่าคืนนี้ใครจะชนะพนัน" โฬมกระตุกยิ้มร้าย รู้สึกได้เลยว่าคืนนี้จะต้องสนุกมากแน่ๆ! _________________________________________ เรื่องนี้เน้นความแซ่บ ความเสว แบบพริกสิบโลก็เอาไม่อยู่! พระเอกคลั่งรัก กินดุ กินจุอีกตามเคย ใครชอบแนวฮาเร็ม พระเอก 3 คน ห้ามพลาดค่า~
เมื่อสาววัยใส ม.4 คนนนี้ที่สุดแสนเฉิ่มคนนี้เคยเป็นแฟนสาวหลอกๆให้รุ่นพี่สุดฮอต ม.6 เพื่อให้เขาใช้เป็นข้ออ้างปฏิเสธสาวๆที่เข้ามาจีบ หรือเรียกง่ายๆว่าไม้กันหมานั่นแหละTT เมื่อรุ่นพี่คนนี้จบไปตำแหน่งแฟนหลอกๆก็ต้องจบลงด้วย เมื่อเวลาผ่านไปได้วนกลับมาเจอกันตอนฉันขึ้นมหาวิทยาลัยปี 1 คณะเดียวกัน มหาลัยเดียว เขาจะจำฉันที่เปลี่ยนแปรงตัวเองไปได้ไหมนะ แล้วรอบนี้ฉันจะมีโอกาสได้เป็นแฟน(จริงๆ)ของเขาบ้างไหมนะ
ห้าปีก่อน... 'นายแพทย์ภูมิภัทร' เผลอมีวันไนต์สแตนด์ กับน้องสาวนอกไส้เพราะความเมาทั้งที่ในตอนนั้นเขามีคนรักอยู่แล้ว และกำลังจะแต่งงานกันในอีกสามเดือนข้างหน้า 'จีรชยา' จึงตั้งใจจะลืมเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ก่อนจะเดินทางไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่น เพื่อให้เขาได้ครองรักกับคนที่เขารักอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า...ในท้องของเธอ มีอีกสองชีวิตที่กำลังเจริญเติบโตอยู่ในนั้น หญิงสาวเก็บเรื่องลูกเอาไว้เป็นความลับ ตั้งใจว่าชาตินี้จะไม่กลับเมืองไทยอีก เพราะไม่อยากให้ลูกของเธอต้องกลายเป็น ตัวทำลายครอบครัวของใคร กระทั่งห้าปีต่อมา... เธอก็ได้พบกับเขาโดยบังเอิญ ขณะพาลูกแฝดไปเดินชมดอกซากุระที่กำลังเบ่งบาน เธอจึงจำเป็นต้องแนะนำให้ลูกสาวฝาแฝดเรียกพ่อของพวกเธอว่า 'คุณลุง' ในขณะที่หัวใจของคนถูกเรียกมันเต้นโครมคราม เพราะหน้าตาของเด็กทั้งสองช่างละม้ายคล้ายคลึงกับลุงคนนี้ ราวกับว่าเขาคือบุพการีที่ให้กำเนิดพวกเธอขึ้นมา? หรือว่าค่ำคืนนั้นเธอจะไม่ได้พรากแค่หัวใจของเขาให้โบยบินตาม แต่เธอยังพาเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาติดตัวไปด้วย... ===โปรยปราย=== "สวัสดีค่ะคุณลุง" สองสาวยกมือขึ้นพนมไหว้อย่างนอบน้อมพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะเพิ่งจะเคยได้เจอกับญาติคนแรกตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้ คนถูกเรียกว่าลุงคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะย่อตัวลงคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อมองใบหน้าของเด็กทั้งสองให้ชัดขึ้นกว่าเดิม "เอ่อ...คนนี้พริกหวานค่ะ ส่วนคนนี้พุดดิ้ง พวกเธอ...เป็นแฝดกันค่ะ" จีรชยาพยายามควบคุมลมหายใจของตนเองให้เป็นปกติที่สุด แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอื้อมมือไปแตะศีรษะของเด็กทั้งสอง เธอก็แทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ "พริกหวานเป็นพี่สาวเหรอครับ" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่มนวลกว่าเดิม "ค่ะหนูเป็นพี่ พุดดิ้งเป็นน้อง" คนพี่ตอบพร้อมรอยยิ้มน่ารัก "แล้วทั้งสองคนอายุเท่าไหร่กันแล้วครับ" "สี่ขวบกว่าแล้วค่ะ" คนน้องรีบตอบเพราะอยากให้คุณลุงสุดหล่อสนใจเธอบ้าง ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาหันมามองเธอทันที "สี่ขวบกว่าแล้วเหรอครับ แล้ว...เกิดวันที่อะไรกันเหรอ" "พวกเราเกิดวันที่..." "คือว่าตรงนี้แดดแรง จีขอตัวพาลูกไปหาไอศกรีมกินก่อนนะคะ ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งค่ะ ขอตัวนะคะ" จีรชยารีบคว้ามือลูกทั้งสองเอาไว้ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหน คนที่ถูกเรียกว่าลุงก็พูดขึ้นเสียก่อน "ขอลุงไปด้วยนะครับเด็กๆ ลุงอยากรู้จักพวกหนูให้มากกว่านี้สักหน่อย" "จีว่า..." "ได้สิคะคุณลุง คุณแม่พาคุณลุงไปด้วยนะคะ หนูก็อยากรู้จักคุณลุงเหมือนกัน นะคะคุณแม่ขา..." พริกหวานรีบอ้อนคนเป็นแม่ "หนูก็อยากรู้จักคุณลุงเหมือนกันค่ะ ให้คุณลุงไปกับพวกเราด้วยนะคะ" พุดดิ้งรีบพูดเสริม จีรชยาถอนหายใจเฮือก รู้ดีว่ายิ่งเธอพยายามหนีก็จะยิ่งดูมีพิรุธ สุดท้ายเธอก็ต้องยอมตามใจลูก และคิดว่าเขาอาจจะแค่อยากรู้จักหลานจริงๆ อย่างที่พูดไปและไม่นานพวกเขาก็จะแยกย้ายกันไปเหมือนห้าปีที่ผ่านมา โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันนี้มันเป็นเพียงการเริ่มต้นไม่ใช่จุดจบอย่างที่เธอวาดหวังเอาไว้... ================================================= แนะนำนิยายชุด เมียลับคุณหมอแสนร้าย 3 เรื่อง (อ่านแยกได้)ได้แก่ - เมียในอุปถัมภ์ของหมอภูมิ (หมอภูมิ & จี) - เมียไม่ปรารถนาของหมอไทม์ (หมอไทม์ & ณิชา) - เมียนอกสายตาของหมอเธียร (หมอเธียร & แบม) ฝากติดตามทั้ง 3 เรื่องด้วยนะคะ^^
ญาดาท้องกับมาเฟียหนุ่มที่เธอเคยนอนด้วยเพียงคืนเดียว เธอคิดว่าชาตินี้คงไม่เจอกับเขาแล้ว ทว่าดันวนมาเจอกับเขาอีกครั้งในฐานะลูกหนี้!
"ตอนอยู่ไม่เคยมีตัวตน พอหันหลังให้เขากลับวิ่งตาม" จะทำยังไงเมื่อความรักกลายเป็นความลับ อยู่ในที่แจ้งเป็นแค่คนอื่น อยู่ในที่ลับสถานะยังไม่ชัดเจน คนหนึ่งรักสุดใจ อีกคนคิดง่ายๆ หิวเมื่อไหร่ก็แวะมา เคยบอกเอาไว้ หากจะไปไม่คิดจะรั้ง ไม่ยื้อเธออย่างแน่นอน พร้อมเมื่อไหร่ก็บอก หรือจะไปแบบไม่บอกก็ไม่ว่ากัน ปากบอกไม่รัก ปากบอกไม่แคร์ ทำร้ายจิตใจซ้ำๆ ของตายก็ไม่ใช่ ของเล่นก็ไม่เชิง บอกกับเพื่อนมีเธอเอาไว้แก้ขัด ที่มาหาแค่หิวไม่ได้รัก เก่งจริงพ่อคุณ....เก่งแบบสุดๆ~ บอกให้ไปอย่างไร้เยื้อใย แต่พอเธอจากไปจริงๆ มหาเศรษฐีหมื่นล้านกลับต้องวิ่งตามลูกสาวชาวสวน คนเก่งในวันนั้น ไม่เห็นจะเก่งเหมือนในวันนี้
ตอนมีไม่เคยคิดจะรักษา ปล่อยเธอเป็นของตายทั้งที่ยังมีลมหายใจ เรื่องราวของคิมหันต์ ผู้ชายที่มีทุกอย่างเพียบพร้อม แต่เขาไม่เคยหยุดหรือพอใจอยู่แค่เธอ มีพลอยชมพูเป็นแฟนของตายที่ไม่ว่าเขาจะเลวจะชั่วแค่ไหน เธอก็ยังเคียงคู่เขาเสมอ
เมื่อสิ่งที่ทำมากกว่าเลขาหน้าห้อง เธอเป็นทั้งนางบำเรอบนเตียง จ๊อกกี้สาวบนม้าพยศอย่างเขา แค่นี้เขายังไม่พอใจอีกเหรอ บอกตัวเองให้พอแค่นี้แต่ใจไม่เคยรักดี รู้ว่าเป็นแค่ของเล่นก็ยังยอม
ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เธอถูกตราหน้า "ท้องไม่มีพ่อ" แต่เธอยังคงโอบอุ้มลูกน้อยด้วยความรัก โดยที่เธอไม่คิดจะร้องขอความรับผิดชอบ หรือตามหาพ่อของลูกที่ทิ้งไปไร้คำร่ำลา จนกระทั่ง ! เธอบังเอิญกลับมาเจอเขาอีกครั้ง ดั่งคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
คำว่า 'รัก' อาจไม่มีค่ามากพอที่จะฉุดรั้งผู้ชายอย่างเขาไว้ได้ เขาจึงเลือกเดินจากไปอย่างไม่ใยดี ทอดทิ้งให้เธอจมดิ่งอยู่ความเจ็บปวด เพียงเพราะว่า...พ่อของเธอแอบยักยอกเงินในบริษัทมาเพื่อยื้อชีวิตแม่ หนำซ้ำน้าสาวของเธอยังแอบไปเป็นบ้านเล็กกับคุณลุงของเขา ทำให้ 'อคิราห์' เลือกเดินจากไป ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเธอต้องการเขามากที่สุด แต่แล้ววันนึ่งฟ้าก็ลงโทษเธอกับครอบครัว...เมื่ออคิราห์กลับมาทวงคืนทุกอย่างอีกครั้งไม่เว้นแม้กระทั่ง....ร่างกายของเธอ! 🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥 เมื่ออีกคนยังรัก แต่อีกคนแค้นมากกว่ารัก จะลงเอยเช่นไร? ตัวอย่างบางช่วง “ใครใช้ให้เธอกินยาบ้าๆพวกนี้!” “ฉันซื้อมากินเอง และมันก็เป็นสิทธิ์ของฉันที่จะป้องกันหรือไม่ป้องกัน ในเมื่อคุณเคยคิดที่จะป้องกัน ฉันจะทำเอง” อคิราห์เดือดจัด กำยาแผงนั้นจนยับยู่ยี่แล้วตรงเข้าไปที่ห้องน้ำซึ่งอยู่ด้านหลังห้อง ปรางปรีญาเมื่อรู้ว่าอคิราห์คิดจะทำอะไรก็รวบรวมแรงที่มีทั้งหมดวิ่งตามเขาไปทั้งๆที่สภาพของเธอในตอนนี้แทบเดินไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ซึ่งยาที่เธอซื้อมามีอยู่สองเม็ด ต้องทานในเวลาที่ห่างกันพอสมควร แต่ตอนนี้เธอเพิ่งทานไปได้แค่เม็ดเดียว “นั่นคุณจะทำอะไร เอายาฉันคืนมานะ!” อคิราห์ไม่ได้ฟังเสียงร้องห้ามของอีกฝ่าย ทิ้งยาลงในชักโครกแล้วกดล้างทันที ปรางปรีญาที่เพิ่งวิ่งมาถึงห้องน้ำ ยืนอ้าปากค้าง ร่างทั้งร่างสั่นระริกด้วยความโกรธจัด นี่เขากะจะทำลายชีวิตของเธอไปถึงไหน เขาควรดีใจไม่ใช่ที่เธอป้องกัน “คนเลว! ยาเม็ดนั้นฉันต้องกินคืนนี้นะ” “ทำไม กลัวท้องลูกของฉันหรอ” อคิราห์หมุนตัวกลับมาหาปรางปรีญาหลังจากจัดการกับยาคุมเม็ดนั้นเสร็จเรียบร้อย สายตาของทั้งคู่สบกันนิ่งอย่างไม่มีใครคิดจะยอมใครเพราะต่างฝ่ายก็ต่างตกอยู่ในความโกรธเกรี้ยว “คุณก็รู้ดีว่าฉันกินยาพวกนี้ทำไม” “ไม่ต้องห่วงนะปรางปรีญา ต่อให้วันหนึ่งเธอท้อง….ฉันก็ไม่รับเป็นพ่อของลูกในท้องเธอหรอก สบายใจได้เลย”