Intro ประกาศจากกรมอุตุนิยมวิทยาเตือนทั่วพื้นที่ในกรุงเทพฯและปริมณฑลให้ระวังมีฝนตกหนักและให้เฝ้าระวังน้ำท่วมขังในบางพื้นที่รวมถึงการขับขี่ยานพาหนะบนท้องถนนในช่วงที่ฝนตก เสียงประกาศเตือนจากวิทยุในรถก็ไม่อาจกลบเสียงฝนที่กำลังกระหน่ำเทลงมาใส่หลังคารถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำที่จอดติดไฟจราจรอยู่กลางสี่แยกทางที่จะเลี้ยวเข้าหมู่บ้านได้ มิกซ์ ผู้ชายร่างสูงวัยยี่สิบสองปีมือขวาคนสนิทของมาเฟียเงยหน้ามองกระจกมองหลัง ดวงตาหม่นแสงสะท้อนถึงความโศกเศร้าของคนที่เขากำลังจ้องผ่านกระจกยังปรากฏให้เห็นอยู่บ่อยครั้งจนไม่อาจเลี่ยงความเวทนาในใจเขาได้ “นายน้อยอยากแวะซื้ออะไรก่อนถึงบ้านไหมครับ” มิกซ์เอ่ยถามว่าที่เจ้านายเขาในอนาคตผ่านน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทว่าเด็กชายวัยสิบขวบกลับเบือนหน้าไปมองนอกกระจก ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้รอยยิ้มสดใส รอยยิ้มควรจะปรากฏบนใบหน้าของเด็กวัยกำลังซนกลับเลือนหายไป “พ่อโทรหานายบ้างไหม” “นายใหญ่ทำธุระยังไม่เสร็จครับ ผมเองก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน” มิกซ์ให้คำตอบกับเขา และปลอบโยนเขาในคราวเดียวกัน น้ำเสียงที่เปล่งออกมาไร้ความหวังจนน่าหดหู่ใจ พอมองออกไปนอกกระจกรถก็ยิ่งรู้สึกว้าเหว่ ท้องฟ้ามืดครึ้มไร้แสง “กลับบ้านเถอะ ผมไม่มีอะไรจะซื้อ” เด็กชายกล่าวพร้อมกับหันมามองหน้าลูกน้อง มุมปากเขาเหมือนจะบิดยิ้มบาง ๆ แต่มิกซ์คงคาดหวังและจินตนาการไปเองว่าเจ้านายตัวน้อยเขายิ้มอยู่ “ครับ” นานหลายนาทีที่ภายในรถถูกปกคลุมด้วยความเงียบ แม้แต่เพลงภายในรถก็ถูกห้ามไม่ให้เปิด เพราะเจ้านายตัวน้อยไม่ชอบฟังเพลงเศร้าหรือเพลงทุกชนิด เขาเป็นคนเงียบขรึมต่างจากเด็กในวัยเดียวกันที่กำลังเล่นซุกซนตามประสา ไคเลอร์ เป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงมาโดยมาเฟียตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ การเลี้ยงดูจึงแตกต่างจากครอบครัวอื่นมาก ในวันหยุดเด็กคนอื่นที่อยู่ในชั้นเรียนเดียวกับเขามักถูกพาไปเที่ยวในสถานที่ต่าง ๆ แต่ไคเลอร์ต้องเรียนพิเศษอยู่ที่บ้านโดยมีครูมาสอนถึงที่จนบางครั้งมิกซ์ก็อดสงสารไม่ได้ที่ไคเลอร์ไม่ได้ใช้ชีวิตในวัยเด็กอย่างที่ควรจะเป็น เขาถูกเลี้ยงมาให้เข้มแข็งและต้องแข็งแกร่ง จนชีวิตมีหลุมดำขนาดใหญ่ที่กลบยังไงก็ไม่มีวันตื้นขึ้นหรือหายไปจากใจเขา “เชิญครับนายน้อย” มิกซ์เปิดประตูให้เจ้านายตัวน้อยพร้อมกับหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องนำรถไปเก็บ วันนี้ที่บ้านเงียบจนผิดสังเกต ปกตินายหญิงเธอจะลงมายืนรอลูกอยู่หน้าบ้าน แต่วันนี้กลับไม่เห็นแม้เงา ฝนตกฟ้าร้องทำให้บรรยากาศภายในบ้านดูอึมครึมและหดหู่ใจมากกว่าเดิม บ้านที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นและความรัก “ผมอยากไปนอนเล่นที่ห้องมิกซ์” ไคเลอร์เอ่ยบอกความต้องการโดยหลีกเลี่ยงที่จะขึ้นไปหาแม่บนชั้นสอง ห้องนอนกว้างใหญ่สุขสบายกาย มีเครื่องใช้ทุกอย่างครบครันแต่นั่นกลับทำให้เขารู้สึกเดียวดายจนไม่อยากอยู่ในนั้น แต่กลับกัน ห้องนอนแคบ ๆ มีเพียงเตียงนอนขนาดสามจุดหน้าฟุตกับตู้เสื้อผ้าหนึ่งหลังกลับทำให้ไคเลอร์รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เขายกให้ห้องนอนของมิกซ์เป็นพื้นที่หลบซ่อนจากความกลัวหลายอย่างที่ไม่อาจแสดงให้ใครเห็นได้ “ไม่ขึ้นไปหานายหญิงหน่อยเหรอครับ เผื่อท่านกำลังรอนายน้อยอยู่” คำพูดของมิกซ์ไม่เป็นผลกับไคเลอร์ เด็กชายเดินตรงไปยังห้องพักโดยที่เจ้าของห้องก็เดินตามมาติด ๆ เขาไม่เคยห้ามปรามที่ไคเลอร์มานอนเล่นอยู่ในห้องตัวเองแบบนี้ แต่รู้สึกเห็นใจและสงสารมากกว่า เรื่องครอบครัวของเจ้านายเขาก็พอรู้อยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ก้าวเข้าไปยุ่ง “คืนนี้ผมนอนที่นี่ได้ไหม” “หากอยู่ที่นี่แล้วสบายใจก็อยู่ได้ครับ แต่...” “…” ไคเลอร์หันหลังให้มิกซ์ทันทีพร้อมกับหยิบหนังสือออกมาอ่าน การกระทำเจ้านายตัวน้อยบอกชัดแล้วว่าไม่อยากให้เขาพูดถึงนายหญิงกับนายใหญ่ ไคเลอร์มักมานอนพักที่ห้องเขาอยู่บ่อยครั้งคล้ายว่าพื้นที่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ แห่งนี้เป็นเหมือนเปลือกไข่บาง ๆ ที่ห่อหุ้มตัวอ่อนป้องกันอันตรายและไคเลอร์คือตัวอ่อนที่ต้องได้รับการปกป้องอย่างดี “นายครับ นายหญิง...” พยายามโน้มน้าวใจแล้วแต่เหมือนไม่เป็นผลเลย ลูกน้องหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างปลงตก “ผมจะไปก็ต่อเมื่ออ่านหนังสือจบ” มิกซ์จ้องหนังสือเล่มหนาที่ไคเลอร์หยิบออกมาอ่านแล้วเบือนหน้าหนี หนังสือหรือพระไตรปิฎก เล่มหนากว่าถนนลาดยางมะตอยในประเทศไทยอีก “แต่ท่านน่าจะรอนายน้อยอยู่นะครับ ไปหาท่านสักเดี๋ยวเถอะนะครับ” มิกซ์พยายามอีกครั้ง แม้รู้ว่าไม่อาจโน้มน้าวไคเลอร์ให้ขึ้นไปหาแม่ได้ มูลเหตุทั้งหมดเขาก็พอรู้มาบ้างและรับรู้มาโดยตลอดว่านายหญิงกับนายใหญ่มีปัญหากันและคนที่ได้รับผลกระทบเรื่องนี้เต็ม ๆ คือไคเลอร์ “…” เด็กชายเดินออกมาจากห้องลูกน้องหนุ่มแล้วขึ้นไปหาแม่ตัวเองที่อยู่ในห้องนอนใหญ่ชั้นสอง เท้าที่ยังสวมถุงเท้านักเรียนพื้นสีเทาหยุดชะงักเพราะกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งลอยมาแตะจมูก ทั้งกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ตีกันจนไคเลอร์ต้องรีบเดินผ่านจุดนั้นไปที่ห้องนอนด้านในสุด พอมาถึงเขาก็ชะงักกว่าเดิม ร่างกายหยุดนิ่งกับภาพแม่ที่นั่งพิงเตียงนอนจมกองเลือดอยู่ “เครย์...” ภาพตรงหน้าทำให้ไคเลอร์แน่นิ่งไปชั่วขณะ เด็กชายทั้งอึ้งทั้งตกใจจนไม่รู้จะทำอย่างใดต่อ ร่างผอมเปียกโชกด้วยเหงื่อและเลือดที่ไหลออกมาจากข้อมือมารดากำลังทำเขาขวัญผวา “แม่...” น้ำเสียงที่เปล่งออกไปแผ่วเบาตามความกลัว ทั้งอยากถอยออกมาทั้งอยากเดินเข้าไปหา ความรู้สึกก้ำกึ่งจนเริ่มสับสน นัยน์ตาฉายความกลัวชัดเจน “พ่อแกทิ้งแม่ไป พ่อแกไปมีผู้หญิงคนใหม่...จำเอาไว้นะเครย์” “…” ไคเลอร์กลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ “แกอย่ามีความรัก เพราะความรักแม่ถึงเป็นแบบนี้” เขามองดูภาพตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจว่าสิ่งที่แม่กำลังเอ่ยหมายความว่ายังไง “จำเอาไว้ พ่อแกมันเลวกว่าสัตว์นรกตัวไหน มักมาก...ทิ้งแกกับแม่ไปหาอีนางนั่น!” “พ่อรักแม่” เขาพยายามหาเหตุผลมาโต้แย้งในสิ่งที่แม่กำลังพูดแม้จะไม่เข้าใจว่า ‘ความรัก’ ที่แม่บอกมานั้นมันเหมือนความรักที่เขามีให้พ่อกับแม่ไหม “รัก...นี่คือความรักที่พ่อแกมีให้ฉันเหรอ” “…” “ผู้ชายมักมากอย่างพ่อแกมันไม่จบแค่นี้หรอก” “…” “ช่วยแม่ได้ไหม” “…” เด็กหนุ่มจ้องนัยน์ตาแม่และยืนนิ่งงัน มือเปื้อนเลือดชี้ไปที่ตู้ลิ้นชัก

บทนำ สนามแข่งรถ… บรื้น… เสียงรถแข่งดังสนั่นสนามแข่งรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ ในสนามมีแค่รถแข่งสามคันเท่านั้น ธันวาหันไปพยักหน้าให้เพื่อนรักทั้งสองคนแล้วบิดคันเร่งออกไปอย่างเร็ว ปรินกับขุนเขาเร่งรถตามขึ้นมาเทียบเขาจนได้และเป็นธันวาที่เข้าเส้นชัยไปในรอบที่สาม "แม่ง… ไม่เคยชนะเลย" ปรินถอดหมวกกันน็อกแล้วเดินมาจับมือกับธันวา ส่วนขุนเขาเดินเข้าไปนั่งพักที่ห้องพักนักแข่ง "เออว่าแต่มึงต้องไปกินข้าวกับใครนะ กูฟังไม่ค่อยถนัด" ปรินถามเสียงเรียบพลางหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ "เด็กเหี้ยที่ไหนไม่รู้" "เด็กเหี้ย?" ขุนเขาแทบสำลักน้ำและทวนคำพูดธันวาอีกครั้ง "เด็กเหี้ยที่ไหนวะ เคยเจอกันยัง?" "ไม่เคย" "เอ้า… แล้วแบบนี้ก็เท่ากับไปดูตัวอะดิ ใช่ไหมวะ" ปรินเอี้ยวหน้ามาถามขุนเขา "ก็ประมาณนั้น" ขุนเขาตอบเสียงเรียบ "น่ารำคาญฉิบหาย กูยิ่งหงุดหงิดง่ายอยู่ช่วงนี้" "เออ เออออตามพ่อแม่ไปก่อน เดี๋ยวค่อยมาเคลียร์ทีหลัง" ปรินพยายามพูดให้กำลังใจเพื่อนรัก "กูว่าเด็กเหี้ยที่มึงว่ามันต้องมีอะไรดีแน่ ๆ ไม่งั้นพ่อกับแม่มึงไม่ให้ไปดูตัวหรอก" "ก็เห็นว่าเงียบ ๆ เรียบร้อย ๆ ยิ่งฟังแล้วยิ่งน่าเบื่อ" ธันวาส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่าย "กูยิ่งไม่ชอบอะไรแบบนี้ ยิ่งเด็กนะยิ่งน่ารำคาญ จะมาพูดจาเหมือนคุณหนู ทำตัวอ่อนปวกเปียกกูยิ่งไม่ชอบอะ เข้าใจกูไหม" "ก็ต้องไปดูก่อนไหมวะ ไม่แน่อาจจะมาร้อยก็เรียบก็ได้นะเว้ย" ขุนเขาว่าพลางหันไปขำกับปรินขณะเดียวกันธันวาก็ทำหน้าเบื่อหน่ายอย่างหนัก "เออ กูต้องไปแล้ว" ธันวายกหมวกกันน็อกขึ้นมาสวมใส่ "เดี๋ยวโว้ย! จะไปทั้งชุดแข่งแบบนั้นเหรอ" "เปล่า เดี๋ยวแวะไปคอนโดก่อน" "อืม โชคดีมึง" "ไว้เจอกันนะ" "เค…" สองชั่วโมงต่อมา ธันวานั่งอยู่ในโต๊ะอาหารของโรงแรมหรูแห่งหนึ่งที่มีทั้งผู้ใหญ่ฝั่งเขา และมีทั้งผู้ใหญ่ฝั่งเด็กคนนั้น คนที่ว่าพ่อแม่เขาอยากให้มาดูตัวนักหนา "น้องนับดาว สวัสดีพี่ธันวาสิคะลูก" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังเรียกความสนใจจากธันวาจนต้องหันกลับไปมองยังต้นทางของเสียง เด็กสาวหน้าตาน่ารักใสชุดเดรสสีชมพูกำลังเดินเข้ามาหาเขาแล้วยกมือไหว้อย่างนอบน้อม แต่ทว่าธันวากลับขมวดคิ้วยุ่งเพราะเขารู้สึกคุ้นหน้าเธอมาก ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง "ธันอย่าเสียมารยาทสิลูก รับไหว้น้องสิ" "ครับ" ธันวายกมือรับไหว้แต่สายตาเขากลับจดจ้องเด็กสาวไม่ลดละ พลางคิดไปด้วยว่าเจอเธอที่ไหน แต่จู่ ๆ เสียงหัวเราะขบขันของแม่ก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน เขาหันมามองพ่อกับแม่แล้วเลิกคิ้วถาม "มองน้องนับดาวไม่วางตาเลย น้องนับดาวน่ารักใช่ไหมลูก" "อ๋อ… เอ่อ… ครับ" ธันวายกยิ้มมุมปากมองนับดาวสาวน้อยที่นั่งเรียบร้อยอยู่ข้างแม่ของเธอ ท่าทางประหม่าที่เธอแสดงออกทำให้ธันวารู้สึกว่าเธอกำลังฝืนทำอะไรสักอย่างที่ตนเองไม่ชอบ แต่ก็ไม่ได้สังเกตอะไรมากนัก "น้องนับดาวกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับที่ธันวาเรียน ลุงอยากให้ธันแนะแนวน้องหน่อยได้ไหม" เสียงเข้มเอ่ยขึ้น ธันวาที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ต้องรีบหันไปมองเจ้าของคำขอร้องนั้น "แนะแนว… ผมเรียนวิศวฯ น่ะครับ ไม่รู้จะแนะแนวได้ดีไหม และไม่รู้ว่า… น้องนับดาวอยากเรียนคณะไหน" เขาตอบแบบเลี่ยง ๆ แล้วตักอาหารใส่ปากโดยที่ไม่สนใจนับดาวซึ่งเธอกำลังมองเขาอยู่ "แล้วลูกอยากเรียนอะไรเหรอดาว" "หนูอยากเรียนบริหารค่ะ จบมาจะได้ช่วยคุณพ่อทำงาน" เธอคลี่ยิ้มหวานให้ผู้เป็นพ่อแล้วหลุบตามองต่ำเมื่อธันวามองมา "ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็คงแนะแนวได้ไม่มากครับ เพราะผมไม่ค่อยถูกกับเด็กคณะนั้น แม้จะจบมาแล้วก็ตาม" ธันวาเอ่ยบอกเสียงเรียบ ท่าทางเย็นชาที่เขาแสดงออกมาทำพ่อกับแม่รู้สึกหนักใจไม่น้อย เพราะนี่ก็เป็นการดูตัวกันครั้งแรกและพวกเขาคาดหวังไว้มากว่าหนูนับดาวจะเข้าตาลูกชายบ้าง "อ๋อ… ไม่เป็นไร เอาเท่าที่ธันเข้าใจก็พอแล้วลูก" "ครับ" ธันวามองหน้านับดาวที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ ก่อนที่จะส่ายหน้าไปมาน้อย ๆ อย่างเบื่อหน่ายแล้วรีบกินข้าวแล้วขอตัวออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก "ธัน" เสียงหวานของแม่เอ่ยเรียกลูกชายที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ในจุดที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้แขกมาสูบบุหรี่ ธันวาบี้ก้นบุหรี่ที่เพิ่งสูบหมดลงในถังแล้วเหลือบตามองแม่ที่กำลังทำหน้ายุ่ง ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่าแม่จะพูดอะไรกับเขา "ไม่ชอบ" เขาชิงพูดก่อนที่แม่จะพูดเสียอีก ดวงใจได้แต่อ้าปากค้างกลืนคำพูดที่จะเอ่ยออกไปเพราะไอ้ลูกชายตัวดีกลับพูดขัดเสียก่อน "ไม่ชอบก็เก็บอาการไว้ก่อน อย่าทำพ่อกับแม่ขายหน้าได้ไหม" "เอาจริงไหม แม่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้ว แล้วยังจะพามาอีก ดูยัยเด็กนั่นสิ… เรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ น่าเบื่อ" "อย่าเสียงดังไปได้ไหม แม่ว่าหนูนับดาวน่ารักดีออก" "น่ารักกับผีสิ ผมไม่ชอบ" เขาตอบกลับทันควันจนผู้เป็นแม่ต้องตีแขนไปหนึ่งที "พอแล้ว ค่อยกลับไปคุยกันที่บ้าน" "กลับตอนนี้เลยได้ไหม" "ไม่ได้ กลับเข้าไปก่อน" ธันวาหันมาคลี่ยิ้มให้แม่อย่างประชดประชันแล้วควงแขนแม่เดินเข้าไปในห้องอาหารอีกครั้ง "อ้าวหนูนับดาวไปไหนคะ" ดวงใจเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองทุกคน "อ๋อ ไปเข้าห้องน้ำมั้งครับ" เป็นพ่อนับดาวที่ตอบคำถามนั้นแทน ธันวายกยิ้มแล้วนั่งลงที่เดิมด้วยท่าทางสุภาพ แต่กลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวเขาก็ทำเอาคนที่ไม่ชอบถึงกับไอออกมาเบา ๆ แล้วทุกสายตาก็มองมาที่เขา "ผมสูบบุหรี่มาครับ" เขาพูดออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่มด้วยท่าทางสบาย ๆ ไม่ได้สนใจใครแม้ว่าเบื้องหลังแม่จะแอบหยิกขาเขาอยู่ ในห้องน้ำ… "แก! แกต้องมาเห็นหน้าไอ้พี่คนนั้นนะ หน้าแบบ…" นับดาวตะโกนใส่โทรศัพท์มือถืออย่างเก็บกด "แล้วเมื่อกี้ฉันได้ยินมาว่าเขาไม่ชอบฉัน ว่าฉันน่ารักเกินไป แล้วไม่ดูตัวเองอะ… ใครมันจะไปชอบ โว้ย!! น่ารำคาญมากเลยแล้วทำไมฉันต้องมาแต่งตัวอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย อึดอัดหมดแล้ว" (แกใจเย็น ๆ ก่อนนะทำตัวเรียบร้อยเข้าไว้ก่อนนะ ดีเสียอีกที่เขาไม่ชอบความน่ารัก เพราะงั้นแกก็ต้องทำตัวน่ารักไปก่อน เอาไว้เราค่อยไปปลดปล่อยที่ผับ) "เออ! ดีเหมือนกัน อยากปลดปล่อยจะบ้าตายแล้วเนี่ย เบื่อโว้ย…" นับดาวร้องออกมาด้วยความอึดอัด เธอไม่ได้ดีใจที่พ่อแม่พามาดูตัวแต่รำคาญมากกว่า และไม่เป็นตัวของตัวเองเลยสักนิด

LOVE DANGER รักอันตราย NC25+++ -เบก้า- ผู้ชายปากร้าย ดิบห่ามชอบความเป็นส่วนตัว และไม่เคยมี \'ความรัก\' แต่วันหนึ่งในชีวิตเขาก็มีเธอเข้ามา -ไอโกะ- เด็กน้อยที่น่าสงสาร ชีวิตเธอไม่เหมาะที่จะอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยควันปืน \'ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว\' คำเตือน! นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาติดเรท25++ นักอ่านที่มีอายุต่ำกว่า20ปีควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน เนื้อหาทุกตอนถูกกลั่นกรองออกมาจากจินตนาการของไรท์เองอาจบิดเบือนไปจากความเป็นจริง พระเอกดิบห่ามปากร้าย นางเอกไร้เดียงสาน่ารักขี้อ้อน ไม่ชอบแนวนี้หรือรับไม่ได้กดออกค่ะ ปล.ฝาแฝดไม่จำเป็นต้องหน้าเหมือนกัน อิอิชอบคนนี้จะเอาคนนี้เป็นพระเอกในดวงใจ ห้าม! ห้ามคัดลอกเนื้อหานิยายถ้าพบเจอจะดำเนินคดีตามกฎหมายทันที! (บุคคลในภาพไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาในนิยาย เป็นเพียงภาพประกอบเท่านั้น) กดถูกใจ+คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ (ฅนบนดอย/นิยายรักอีโรติก-นิยายรักวัยรุ่น) นามปากกา : ฅนบนดอย

งานแต่งเกิดขึ้นเพราะผลประโยชน์เท่านั้น ไม่ควรจริงจัง ไม่ควรเผลอใจ ไม่ควรหวั่นไหว และไม่ควรรัก… เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบาๆ ในบรรยากาศที่ควรจะเต็มไปด้วยความสุขและการแสดงความยินดี ทว่ากลับถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียดและความเย็นชาที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มจอมปลอมของ โทมัส และ สายขิม เจ้าสาวก้าวเดินอย่างสง่างามบนพรมแดงยาวที่ทอดไปถึงแท่นพิธี ดวงตาคมกริบภายใต้เครื่องสำอางหรูไม่สะท้อนประกายแห่งความรัก มีเพียงความว่างเปล่าและความแน่วแน่ในการตัดสินใจที่เธอเองก็ไม่อาจถอยหลังได้ มือเรียวที่กุมช่อดอกไม้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ราวกับบีบทุกความรู้สึกที่แท้จริงให้จมลึกลงไปในหัวใจ ขณะเดียวกัน เจ้าบ่าวในชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบยืนรออยู่ตรงปลายทาง เขายกยิ้มบางๆ ที่มองผิวเผินคล้ายอบอุ่น แต่หากจ้องนานกว่านั้นจะสัมผัสได้ถึงความเย็นชาและระยะห่างที่เขาสร้างขึ้น รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากความสุข แต่เป็นหน้ากากที่ต้องใส่เพื่อให้แขกเหรื่อเชื่อว่านี่คือพิธีแต่งงานที่สมบูรณ์แบบ เมื่อทั้งสองยืนเคียงข้างกัน เสียงปรบมือก็ดังก้องทั่วห้องโถง ทว่าเจ้าสาวกับเจ้าบ่าวกลับไม่แม้แต่จะสบตากันจริงๆ เพียงแค่แลกเปลี่ยนสายตาอย่างผ่านๆ เย็นชาและแข็งกระด้าง และเมื่อพิธีกรเอ่ยขอให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวหันหน้าเข้าหากัน เจ้าบ่าวก็ก้มลงเล็กน้อย เอ่ยถ้อยคำที่เจือรอยยิ้มบางๆ แต่ในน้ำเสียงกลับแข็งกร้าวพอจะทำให้เจ้าสาวรับรู้ได้เพียงคนเดียว “เราแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์เท่านั้น…อย่าอิน” ริมฝีปากของเจ้าสาวยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นชาที่สวยงามพอสำหรับกล้องถ่ายรูป ทว่าภายในใจกลับไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสุข เพียงแต่ยอมรับเงื่อนไขแห่งพันธนาการครั้งนี้ ที่ทั้งคู่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป “อดทนหน่อยนะ จบงานคุณก็ไม่ต้องปั้นหน้ายิ้มแล้ว” สายขิมกระซิบบอกคนตรงหน้าขณะที่เขาก้มลงจูบหลังมือเธออย่างแผ่วเบา โทมัสแสยะยิ้มเมื่อแสงแฟลตสาดใส่รัวๆ พร้อมกับรั้งเจ้าสาวเข้ามาโอบกอดแนบแน่น “อย่าลืมบอกตัวเองล่ะ อย่าอินให้มาก” ดวงตาคมกริบของสายขิมตวัดขึ้นสบสายตาเจ้าบ่าวตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะยกยิ้มบางอย่างเย็นชาไม่ต่างกัน เสียงปรบมือรอบห้องยังดังไม่ขาดสาย ราวกับโลกทั้งใบชื่นชมในความรักที่ไม่มีอยู่จริง เธอเอียงหน้าเข้าไปใกล้กระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงคมมีด “ไม่อินหรอกค่ะ…แต่ถ้าคุณเผลอเมื่อไร ฉันจะเป็นคนเล่นละครเรื่องนี้ให้เก่งกว่าคุณเอง” โทมัสนิ่งเงียบ ดวงตาคมดุหรี่ลงอย่างคาดไม่ถึง ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ แล้วกอดเธอแน่นขึ้นราวกับท้าทาย แฟลชจากกล้องยังสาดใส่ไม่หยุด ภาพคู่บ่าวสาวที่ดูเหมือนรักกันสุดหัวใจถูกเก็บบันทึกไว้ แต่ในความจริงกลับเต็มไปด้วยเกมและผลประโยชน์ที่ใครก็คาดไม่ถึงว่าใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อน และนี่…เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสมรสที่ไม่เคยเกิดจากความรัก กฎข้อห้ามของการหาผลประโยชน์จากอีกฝ่าย คือห้ามเผลอเอาใจลงไปเล่นในเกมนี้

ร่างเล็กก้มหน้าหลบสายตาดุดันของเขาด้วยความหวาดระแวง มือเรียวยกขึ้นไหว้ด้วยท่าทางวิงวอน ขณะที่หยาดน้ำตาที่ยังไม่ทันเหือดแห้งก็รินไหลลงมาอีกครั้งเช่นกัน “บอกมา วันนั้นเธอเห็นอะไรบ้าง” “ยะ… อย่าทำอะไรผิงเลย ผิงยอมแล้ว” เสียงของเธอสั่นเครือ “ถ้าเธอยอมพูด ฉันจะพาเธอออกไปจากที่นี่” “อย่าทำอะไรผิงเลยนะคะ…” “พูดไม่รู้เรื่องหรือไงวะ!” “นายครับ ผมว่าเธออยู่ในสภาพที่ยังให้คำตอบไม่ได้” โจฮันปรายตามองลูกน้องครู่หนึ่ง ก่อนจะตวัดสายตากลับไปที่หญิงสาว พลันเล็งปืนไปยังร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นอยู่บนพื้น “เลือกเอา จะตายอยู่ที่นี่… หรือพูดความจริง” เมื่อเห็นปลายกระบอกปืนเล็งมาทางตน รวมถึงแววตาดุดันของชายตรงหน้า ความกลัวก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง หญิงสาวตัวสั่นเทา ฟุบลงกับพื้น ใช้แขนที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำกอดตัวเองราวกับเป็นเกราะกำบัง แม้ว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ตาม “ผมว่าเธอ…” “หุบปาก! กูไม่ได้สั่งให้มึงพูด” “…” มีนก้มหน้าลงทันที โจฮันถอนหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “เอาไงต่อครับ” “เอาตัวมันกลับไป” “ขี้ยาแบบนี้จะให้ข้อมูลอะไรเราได้เหรอครับ” มีนปรายตามองเข็มฉีดยาบนพื้นอย่างดูแคลน “ผมกลัวว่าจะเสียเวลาเปล่าๆ” “คิดซะว่าเลี้ยงหมาอีกตัวก็แล้วกัน ถ้ามันเชื่องก็มีประโยชน์” โจฮันกระตุกยิ้มมุมปาก มองหญิงสาวด้วยสายตาไร้ความรู้สึก หากแต่แฝงด้วยความสมเพศเวทนา “แต่ถ้ามันแว้งมากัด… ถึงตอนนั้นค่อยฆ่าทิ้งก็ยังไม่สาย” “ครับนาย” เสียงฝีเท้าหนักๆ กระแทกพื้นดังขึ้นขณะที่ลูกน้องของโจฮันก้าวเข้าไปคว้าตัวหญิงสาวที่ยังคงฟุบตัวอยู่กับพื้น เธอสะดุ้งเฮือก พยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่เรี่ยวแรงของเธอมีไม่มากพอจะต่อต้าน “อย่า… ปล่อยฉันนะ! อย่าพาฉันไป!” เสียงร้องของเธอสั่นเครือ ปนไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด แต่มีนไม่แม้แต่จะสนใจ เขาเพียงออกแรงกระชากแขนเล็กๆ นั่นให้ลุกขึ้น หญิงสาวเซถลาตามแรงดึง ร่างกายอ่อนล้าจนแทบยืนไม่ไหว โจฮันกอดอก มองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย “มัดมือไว้ จะได้ไม่สร้างปัญหา” มีนพยักหน้า ดึงเชือกเส้นหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อออกมา ก่อนจะบังคับให้เธอหันหลัง หญิงสาวสะบัดตัวสุดแรงเมื่อรู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่กลับถูกอีกฝ่ายกดหัวไหล่ลงกับกำแพงอย่างแรง “อยู่เฉยๆ ซะ!” เธอเม้มปากแน่น กลั้นสะอื้นขณะที่มือถูกดึงไพล่หลัง เชือกหยาบรัดรอบข้อมืออย่างไม่ปรานี เส้นใยแหลมคมกรีดผิวจนรู้สึกแสบไปหมด “แค่นี้ก็น่าจะเรียบร้อยแล้ว” มีนเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปทางเจ้านาย “ให้เอาไปไว้ไหนครับ?” โจฮันหมุนตัวเดินไปยังประตู “โยนขึ้นรถ ขังไว้ก่อน” “แล้วจากนั้นล่ะครับ?” ชายหนุ่มหยุดชั่วครู่ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ “ถ้าปากแข็งมากนัก ก็แค่ต้องใช้วิธีที่ทำให้มันยอมพูด” รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะค่อยๆ เลือนหายไป พร้อมกับชะตากรรมของหญิงสาวที่กำลังเดินเข้าสู่ห้วงความมืดมนอย่างไร้ทางหลีกหนี… มีนกระชากแขนของผิงให้เดินตามออกจากห้อง มันเป็นห้องเล็กๆ อับชื้น ผนังแตกร้าวและเต็มไปด้วยคราบสกปรก พื้นห้องเย็นเฉียบเพราะความชื้นสะสม หลอดไฟกระพริบถี่ๆ ส่งเสียงแผ่วเบาเหมือนจะดับลงได้ทุกเมื่อ ร่างเล็กถูกลากออกไปตามทางเดินแคบๆ หญิงสาวพยายามขืนตัว แต่แรงของเธอไม่มีทางสู้ชายตัวโตได้เลย ทุกครั้งที่เธอชะงักหรือเดินช้า มีนก็เพียงออกแรงบีบแขนของเธอแรงขึ้น จนรู้สึกได้ถึงกระดูกที่แทบจะลั่น “เดินดีๆ อย่าถ่วงเวลา” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยเตือน หญิงสาวเม้มปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ หัวใจเต้นรัว ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอรู้ว่าไม่ควรต่อต้าน เพราะผลลัพธ์ที่รออยู่มีแต่ความเจ็บปวด แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านไปทั้งตัว เมื่อพ้นจากทางเดินแคบๆ แสงไฟจากด้านนอกก็สาดเข้ามากระทบใบหน้าซีดเผือดของเธอ หญิงสาวหรี่ตาลงเพราะแสงจ้า ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกผลักให้เดินไปยังรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ริมทาง ประตูรถถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นภายในที่มืดทึบและเย็นยะเยือก “ขึ้นไป” เธอส่ายหน้า ดวงตาสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น “อย่าให้ต้องใช้กำลัง”

“พี่ไออุ่น…” “รู้จักฉันได้ยังไง” หลังจากอารามความตกใจหายไปจากแววตาก็กล้าที่จะหันมามองจ้องหน้าชายหนุ่มมากขึ้น เพราะตอนแรกที่เกิดอุบัติเหตุไม่คิดด้วยซ้ำว่าคนที่อยู่ในรถคือไออุ่น ในใจแอบโกรธเขาอยู่ไม่น้อยแต่พอถูกอุ้มขึ้นไปแนบอกความโกรธที่ยังค้างอยู่ในใจน้อยนิดก็หายไปเสียสนิท ครั้งแรกที่เลิฟยูได้สัมผัสอกแกร่งแน่นหนั่นแบบแนบชิด “วันนั้นหนูถามพี่พนักงานหน้าล็อบบี้โรงแรมค่ะ” “…” ไออุ่นปรายตามองเจ้าของคำตอบด้วยแววตานิ่งสนิทจนน่าขนลุก “จะ…จอดรถทำไมคะ” จู่ๆ เขาก็ตีไฟเลี้ยวจอดรถข้างถนนกะทันหัน คำถามที่ส่งทอดออกไปได้เพียงความเงียบตอบกลับมา ตอนนี้เธอรู้สึกหวั่นใจเพราะเดาไม่ออกเลยว่าไออุ่นคิดอะไรอยู่ “อ๊ะ!” ความคิดเมื่อครู่พลันกระเจิดกระเจิงด้วยเพราะชายหนุ่มเอี้ยวตัวมาคร่อมตัวเธอไว้จนสัมผัสถึงลมหายใจร้อนที่เจือด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดเรือนแก้มเธอถี่ๆ ทุกอย่างรอบกายราวกับหยุดเคลื่อนไหวเมื่อได้สบตากับเขาตรงๆ ในระยะประชิด “สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่เลิกซะ” “ทำอะไรเหรอ” หัวคิ้วเธอชนกันทันทีที่เขาเอ่ยประโยคนั้น เธอทำอะไรให้ไม่พอใจตอนไหนกันถึงได้พูดอะไรเพี้ยนๆ แบบนั้นออกมา “เธอตามฉันมาตั้งแต่โรงแรม” “…” หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ “ไม่ได้ตามนะคะ” “หึ!” ปลายนิ้วชี้เชยคางมนขึ้นเล็กน้อย “แต่เธอพยายามเอาตัวเองมาอยู่ในสายตาฉัน แบบนี้ไม่เรียกตามเหรอ” หญิงสาวทำหน้ามุ่ยแล้วปัดมือไออุ่นออก “ก็หนูเรียนอยู่มหา’ลัยเดียวกับพี่นี่คะ ไปไหนมาไหนก็ต้องเจอกันเป็นธรรมดา” “แต่ฉันว่ามันไม่ธรรมดา” “หน้าตาพี่ก็ดีนะ หล่อมากด้วยแต่เสียอย่างเดียวหลงตัวเองไปหน่อย” ไออุ่นแสยะยิ้มให้กับความเย่อหยิ่งของหญิงสาวที่กล้าได้กล้าเสียต่อกรกับเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว “หึ!” ริมฝีปากหยักกดยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะขับรถพาเลิฟยูไปทำแผลที่โรงพยาบาล ‘ความเย็นชาของเขาทำหัวใจฉันทำงานหนักอย่างน่าประหลาด จังหวะที่เขาหันมอง จังหวะที่เขาเอื้อนเอ่ย…หัวใจยิ่งเต้นแรงอย่างหนักเหมือนฉันกำลังตกหลุมรักเขา…’ “หนูชื่อเลิฟยูนะคะ” หญิงสาวแนะนำตัวผ่านน้ำเสียงสดใสพร้อมรอยยิ้มหวานที่มุมปาก “…” “เลิฟยูที่แปลว่า…รักคุณ”

จะทำยังไงเมื่อผู้ชายที่เธอเจอในคลับแล้วเยเย่มารุโกะกับเขาคืนนั้นกลายเป็นอาจารย์หมอสุดฮอต ที่ใครก็ขนานนามให้เขาเป็นอาจารย์โดเบอร์แมนประจำแผนกสูติฯศิวกร หรือ อาจารย์กร หมอสูติฯคนหล่อ อายุ34 ปี นิสัยส่วนตัวเป็นคนพูดตรง โลกส่วนตัวสูง ไม่ชอบเด็ก ทว่าเวลางานเขากลับจริงจังและดุจนนักศึกษาขนานนามให้เป็นอาจารย์ โดเบอร์แมนประจำแผนกสูติฯ 'นักศึกษาลืมเอาสมองมาเหรอครับ ผมเพิ่มสอนไปเมื่อกี้ทำไมไม่จำ' ขนม หรือ หนม นึกศึกษาแพทย์ปี 4 อายุ 24 ปี นิสัยส่วนตัวเป็นคนโก๊ะๆ และขี้กลัวมาก พ่อกับแม่เธอเสียหมดแล้ว เหลือเพียงป้าที่ชุบเลี้ยงมาจนเติบใหญ่ 'ขนมขอบคุณอาจารย์มากนะคะที่ช่วยวันนั้น แต่หนมไม่อยากติดค้างใครนานๆ อาจารย์อยากได้อะไรเป็นการตอบแทนคะ' 'อยากกินขนม' จากวันไนต์สแตนด์คืนนั้นพวกเขาก็แยกย้ายกันไป แต่…. ความสัมพันธ์ของเขาและเธอจะไม่เลยเถิดหากทั้งคู่ไม่กลับมาเจอกันอีก การขาดความอบอุ่นทำให้เธออยากเหนี่ยวรั้งใครสักคนไว้ข้างกายอย่างเห็นแก่ตัว และเป็นเขาที่มอบความอบอุ่นให้เธอจนไม่รู้สึกขาดอะไรไปสักอย่างในชีวิต…

น้ำอิงหยิกแขนตัวเองจนเขียวช้ำ ไม่อยากเชื่อกับตาตัวเองว่าคนที่ผู้ใหญ่นัดให้มากินข้าวเพื่อดูตัวคือคนคนเดียวที่เธอแอบรักเขามานาน "อิงนึกว่าพี่รุตแต่งงานไปแล้วเสียอีก" "พี่อาจกำลังรอใครอยู่ก็ได้" .........

นัยน์ตาดำขลับเบิกกว้างขณะจ้องมองแท่งตรวจการตั้งครรภ์ในมือ ใบหน้าเข้มขรึมไม่แสดงออกถึงความตระหนกตกใจใดๆ ทว่าหัวใจแกร่งกลับกระตุกวูบอยู่หลายครั้ง ต่างจากร่างกายของหญิงสาวที่แบกหน้ามาบอกว่าตัวเองกำลังตั้งท้องลูกของเขา “เธอ…มั่วเองหรือเปล่า” ประโยคแรกที่เธอรอฟังจากปากเขาหลังจากยื่นที่ตรวจครรภ์ให้ กลับเป็นประโยคแรกที่เธอสัมผัสถึงความสิ้นหวัง ใบหน้าหญิงสาวผ่าวร้อน หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้จะหาคำพูดสวยหรูหรือคำไหนมายืนยันว่าเธอไม่ได้มั่ว “ตาลไม่เคยนอนกับผู้ชายคนไหน ตาลนอนกับพี่ชัชคนเดียว และพี่ชัชเป็นคนแรกของตาล” ต้นตาลหญิงสาววัยยี่สิบสองปีเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ แววตาเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนไม่รู้จะพูดยังไงให้เขาเชื่อ ว่าเธอน่ะไม่ได้มั่วขึ้นเตียงกับผู้ชายอย่างที่เขากล่าวหาเมื่อครู่ “หนูท้อง ท้องลูกพี่ชัช” “จะให้ฉันเชื่อได้ยังไง เธอทำงานในสถานที่แบบนั้น เจอแขกมากมาย” ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากรับผิดชอบ แต่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นนับครั้งได้ บ้างก็อ้างว่าได้ขึ้นเตียงกับเขาทั้งที่ยังไม่เคยพูดคุยกัน และมีบางคนที่มาบอกว่าท้องกับเขาบ้างล่ะ เช่นเดียวกับเหตุการณ์นี้ แล้วไม่ให้เขาถามเธอแบบนั้นได้ยังไง ชรัณอ่านผลตรวจในช่องแสดงผลแล้วเม้มริมฝีปากแน่น แน่นอนว่าคนรักสนุกอย่างเขาไม่ปล่อยให้น้ำเชื่อตัวเองไปปฏิสนธิกับไข่ใบไหนแน่นอน หาก...คืนนั้นไม่เมาจนขาดสติและลุ่มหลงในพรหมจรรย์หญิงสาว เสพสุขกับเธอจนลืมป้องกันก็คงไม่ลังเลใจขนาดนี้ “พี่ชัชต้องรับผิดชอบตาลนะคะ" “อย่าเพิ่งพูด” ชรัณเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยแววตาดุดัน “ไม่เชื่อตาลเหรอ” “ฉัน...” ชรัณยังนิ่งงัน หากแต่สมองเขากำลังประมวลผลอยู่ ความคิดในหัวตีกันวุ่ยวายไปหมด เขาหยุดการสั่นขาไม่ได้จริงๆ ยิ่งคิดไม่ตกขาก็ยิ่งสั่นเทา “ตาลท้อง ได้ยินไหมคะพี่ชัช” “ฉันรู้แล้ว จะย้ำอะไรนักหนาวะว่าท้อง!” “หนูท้องกับพี่ พี่ต้องรับผิดชอบลูกในท้องหนู”

ความสัมพันธ์เพียงชั่วข้ามคืนกลับพลิกผัน กลายเป็นความสัมพันธ์แบบ 'FWB' ใต้คำว่า 'เพื่อนสนิท' แพกซ์ ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-นอร์เวย์ เพื่อนสนิทของซินซิน นิสัยส่วนตัวเป็นคนอารมณ์ร้อน ห่วงเพื่อนและรักเพื่อนในกลุ่มมากแม้ว่าปากกับการกระทำจะไม่ตรงกัน 'ฉันกับเธอเป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี จู่ ๆ จะมาบอกว่าเลิกคบกันมันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอวะ' -----*•*•*----- ซินซิน ลูกพี่ลูกน้องของอีริค นิสัยส่วนตัว ก๋ากั๋น มั่นใจในตัวเอง ไม่เกรงกลัวอะไร แต่ลึก ๆ เป็นคนอ่อนไหวง่าย 'เป็นเพื่อนกันมันลำบาก งั้นเลิกคบกันเถอะ'

เป็นเพียงของเล่นใต้อาณัติของมัจจุราช ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น หน้าทีี่คืออ้าขารอเขาอยู่บนเตียง 'คนโปรดจะเป็นเด็กดีของคุณริคค่ะ' เธอจึงยอมเป็นของเล่นชิ้นโปรดให้กับเขา เพราะเขาคือคนที่ให้ชีวิตใหม่เธอ

เจอคนที่ไทม์เซ้กซ์ตรงกันใครจะปล่อยให้หลุดมือ จากที่จะจีบเล่นแก้เบื่อกลับกลายเป็นว่าขาดไม่ได้สักวัน ดื้อด้านแบบเธอต้องเจอเขาที่ร้ายกว่า

วันไหนที่เขา 'รักเธอ' วันนั้นเธอจะทำให้เขารู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดให้มากที่สุด!Intro ลินลดาเป็นครูอัตราจ้างที่รอการบรรจุในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง เธอสูญเสียพ่อไปในวัยสิบห้าปีตอนที่ครอบครัวกำลังมีความสุข การสูญเสียครั้งนี้เป็นจุดเปลี่ยนชีวิตเธอและแม่ของเธอ ความสุขค่อย ๆ หายไปเมื่อแม่มีผู้ชายเข้ามาติดพัน เขาเป็นทั้งเพื่อน ที่ปรึกษาและเป็นคนคอยซัพพอร์ตแม่และลินลดาทุกด้าน และผู้ชายวัยสี่สิบต้น ๆ คนที่บอกเธอเรียกพ่อ เขาเป็น มาเฟีย ที่ภรรยาเสียชีวิตไปด้วยโรคประจำตัว แม่เธอเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ไม่คุ้นตานี้ในฐานะภรรยาคนใหม่ของ ‘นายท่าน’ และเธอเป็นลูกติดที่ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกเมียน้อย คำว่าลูกเมียน้อยทำให้ลินลดาเป็นรองทุกอย่าง ไม่ว่าจะความรัก ความสัมพันธ์ที่ตกเป็นเบี้ยล่างของพันไมล์ ลูกชายคนเดียวของพ่อใหม่ เขาเกลียดเธอ เกลียดแม่เธอที่เข้ามาแทนที่แม่เขา ความเกลียดชังกลืนกินจิตใต้สำนึกเขา พันไมล์พรากทุกอย่างในชีวิตเธอไป ความสัมพันธ์จึงเริ่มต้นด้วยความเกลียดชังมากกว่ารักใคร่ ลินลดาตกอยู่ใต้อาณัติพันไมล์ทั้งร่างกายและหัวใจที่เป็นปรปักษ์ไม่รักดีที่รับคนใจร้ายเข้ามา เธอรักเขา… ค่ำคืนแสนอัปยศ ในห้องพักสี่เหลี่ยมที่พันไมล์ใช้เป็นที่สนองตัณหาอบอวลไปด้วยความข่มขืน ลินลดากัดริมฝีปากจนห้อเลือด กล่ำกลืนความเจ็บปวดนอนรับแรงกระแทกจากมาเฟียหนุ่มจนเรี่ยวแรงถดถอย อ่อนล้าแทบฝืนกายรับความเจ็บนี้ต่อไม่ไหว เปลือกตาฉ่ำปรือมองร่างสูงที่เร่งเร้าถาโถมกายเข้ามาไม่หยุดหย่อน เขากำลังสร้างบาดแผลใหญ่ให้เธอ "อื้อ~ พี่พันไมล์ ลินเจ็บ" "ฉันสั่งให้เธอพูดเมื่อไหร่ค่อยพูด!" กลับกลายเป็นว่าลินลดาถูกอีกฝ่ายตะคอกใส่ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ร่างกำยำยังไม่หยุดเคลื่อนไหว พันไมล์อัดแรงกระแทกตัวตนเข้ามาในกายลินลดาด้วยความสะใจ เขาไม่จำเป็นต้องรับรู้ถึงความเจ็บปวดของเธอ เพราะเธอมีหน้าที่สนองความใคร่และเป็นได้แค่ที่ระบายอารมณ์เท่านั้น! "อื้อ~" เธอกล่ำกลืนความเจ็บปวดและยอมรับโชคชะตา สัมผัสหยาบโลนยังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ไร้ความเห็นใจจากชายหนุ่ม บทรักแสนยาวนานจบลงในเวลาตีหนึ่งของวันใหม่ ร่างกายร้าวระบมจากการถูกทารุณค่อย ๆ พลิกนอนหงาย ลินลดาสูดหายใจฝืนดันตัวลุกออกมาจากเตียงนอนที่เพิ่งจบศึกหนัก เดินโงนเงนไปทางห้องน้ำที่อยู่ด้านนอกห้องนอนพันไมล์เพื่อชะล้างคราบน่ารังเกียจบนร่างกาย พรึบ! "เสร็จแล้วก็กลับไปซะ" สิ่งที่พันไมล์ทำยังไม่น่าอัปยศเท่าถูกไล่กลับทันทีที่เธอเป็นที่รองรับอารมณ์เขาเสร็จ ลินลดาเอี้ยวใบหน้ากลับไปมองกองเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งที่มาเฟียหนุ่มเพิ่งโยนมันลงบนพื้นห้องน้ำอย่างไม่ใยดี หัวใจดวงน้อยจะรับความเจ็บปวดนี้ได้อีกนานแค่ไหน ตอนแรกเธอเฝ้าถามตัวเองว่าทำผิดอะไร เป็นลูกเมียน้อยมันผิดมากเลยหรือ ทำไมเขาถึงทำกับเธอแบบนี้ "เสร็จแล้วก็ออกไป ฉันจะใช้ห้องน้ำ" น้ำเสียงห้วนจัดบอกคนตัวเล็กที่ยืนเอามือค้ำเคาน์เตอร์หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ลินลดามองพันไมล์ผ่านเงาสะท้อนก่อนจะหลบสายตาเมื่ออีกฝ่ายมองกลับด้วยสายตาดุดัน "พรุ่งนี้ลินมีสอนช่วงบ่ายนะคะ อาจจะไม่ได้รับสายพี่ไมล์" เธอฝึกสอนอยู่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งเพื่อรอบรรจุ และพันไมล์ทราบดีว่าลินลดาต้องใช้ทั้งเสียงและร่างกายในการไปสอนเด็กนักเรียน แต่เขาก็ไม่เคยอ่อนโยนกับเธอสักครั้ง สักครั้งก็ไม่เคย และเคยทำเธอป่วยจนต้องหยุดสอนไปนอนให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลมาแล้ว และเรื่องที่เกิดขึ้นก็ปิดเงียบไม่มีใครรู้นอกจากเขาและเธอ "หึ…กล้าลองดีกับฉัน?" "เปล่านะคะ ลินแค่บอกพี่พันไมล์ว่าอาจไม่ได้รับสาย เพราะตอนสอนลินปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ค่ะ เดี๋ยวจะรบกวนเด็ก ๆ เวลาทำงาน" "หึ" พันไมล์แค่นหัวเราะเย้ยหยัน มองรอยแดงตามร่างกายหญิงสาวด้วยความเกลียดชัง ยิ่งเธอทำตัวอ่อนแอเท่าไหร่เขายิ่งเกลียด "มารยาเหมือนแม่เธอ!" คำด่าทอถูกพ่นออกมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ลินลดาไม่เก็บมาใส่ใจ หรือเธอชินชากับคำพวกนั้นแล้วก็ไม่รู้ "ลินขอตัวนะคะ" ลินลดาก้มลงเก็บเสื้อผ้าขึ้นมากอดไว้ ทุกชุดที่ใส่มามันขาดแบบนี้ทุกครั้งเธอจึงเตรียมชุดสำรองมาด้วย เอาไว้เปลี่ยนตอนกลับบ้าน ก่อนเข้าบ้านก็ต้องแวะเอาเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งพวกนี้ทิ้งถังขยะด้วย เสียดายทุกครั้งแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ บางชุดเป็นมรดกตกทอดจากแม่ด้วยช้ำ พอสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จเธอก็เดินไปเก็บกระเป๋าพร้อมออกไปจากห้องพักพันไมล์ คอนโดมิเนียมหรูแห่งนี้เขาซื้อไว้เพื่อเรียกเธอมาสนองความใคร่โดยเฉพาะ และมีบ้างที่เขาเข้ามาพักในตอนที่เมาและกลับบ้านไม่ไหว เพราะมันใกล้สถานบันเทิงหลายแห่งจึงง่ายต่อการเดินทาง "ลินกลับก่อนนะคะ" หญิงสาวถือกระเป๋าผ้าราคาถูกลายดอกเดซี่เดินผ่านหน้าชายหนุ่มไปที่ประตูแต่ถูกอีกฝ่ายจับมือไว้แน่น เธอเจ็บจนเผลอเบ้หน้า "อย่าริอ่านลองดีกับฉัน เพราะฉันทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิด จำเอาไว้!" จำ เธอจำได้ขึ้นใจว่าตัวเองเป็นใคร และต้องอยู่ตรงไหน แม้พันไมล์จะคอยย้ำเตือนอยู่ตลอดก็ตาม "ลินทราบค่ะ" ลินลดาก้มหน้าตอบรับอย่างขมขืนแล้วเดินออกมาจากห้องพักมาเฟียหนุ่มทันที เธอหวังว่าวันหนึ่งการกระทำทั้งหมดนี้จะจบลง 'ลูกเมียน้อย = ตกเป็นเหยื่อให้คนครหาว่าร้ายทั้งชีวิต' สักวันเขาจะรู้สึกเจ็บปวดกว่าเธอเป็นร้อยเท่าพันเท่า ————————- ยูหูวว บทนำมาแล้วจ้ะ พ่อมาเฟียจอมโหด มารอสมน้ำหน้าพี่ไมล์กันเถอะ 🤣

@สนามบิน ร่างสูงนั่งไขว่ห้างรออยู่ประตูผู้โดยสารขาเข้าพลางเหลือบตามองเวลาที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอด้วย ครู่หนึ่งผู้โดยสารก็ทยอยเดินออกมา ส่วนมากเป็นชาวต่างชาติเสียมากกว่า ดวงตาคมกริบจ้องมองหาร่างบางแต่ก็ไร้วี่แววมีเทอ โฮปลุกขึ้นเดินไปดูใกล้ๆ จนกระทั่งมีผู็หญิงร่างท้วมอายุราวๆ วัยยี่สิบลากระเป๋าเดินทางเดินตรงมาหาเขาด้วยท่าทางดีใจสุดๆ เพราะไม่ว่าจะผ่านไปนานหลายปีเธอก็ยังจำเขาได้ “พี่โฮป....” เสียงหวานของคนตรงหน้าเอ่ยเรียกชื่อเขาดังไปทั่วบริเวณจนคนหันมามอง โฮปหยิบโทรศัพท์มือถือตัวเองขึ้นมาเปิดดูรูปภาพที่แม่เคยส่งมาให้แล้วยกขึ้นมาเทียบกับใบหน้าคนตรงหน้า “เชี่ย! ไม่ตรงปก” หญิงสาวร่างท้วมเดินยิ้มร่ามาหาเขาพร้อมกับกระโดดกอดโฮปไว้จนเขาเซถอยหลังไปหลายก้าวเพราะไม่ทันตั้งตัว แขนทั้งสองข้างยังค้างเติ่งไม่ได้โอบกอดเธอไว้ “หนูรักพี่โฮปค่ะ” “…”! นี่เขาไม่ได้เจอเธอนานไปหรือว่าเธอโตเร็วเกินไปเด็กนอกมันกินแคลเซียมเยอะหรือมันบวมนมวะ ภาพเด็กน้อยตัวผอมแห้งในวันวานฉายเข้ามาในหัวเขาไม่หยุดแต่ทว่าตอนนี้.... “โอ่งมังกรเดินได้” ฉิบหาย! เผลอพูดออกไปตามที่ใจคิดซะงั้น ‘เธอเพียงอยากเจอคนที่หัวใจเฝ้าถวิลหาและหวังให้เขายังเหมือนเดิมกับเธอเหมือนตอนเด็กๆ’

เธอเป็นนักฆ่า แต่เขาเป็นเจ้าชีวิตเธอ ความรักที่ไม่น่าเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาถูกถักทอมาจนถึงวันที่เธอจำได้ว่าตัวเองเป็นใครและเขาไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตเธอ เขาเป็นหมอรักษาคน ส่วนเธอเป็นนักฆ่าที่ฆ่าคนเป็นผักปลา หัวใจเขาเป็นของเธอ...ของเธอคนเดียวIntro “อึก..” ร่างบางเปียกโชกด้วยเลือดเดินโซเซมาตามซอกตึกข้างโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เรียวแขนข้างซ้ายมีบาดแผลจากการถูกยิงและมีเลือดไหลหยดลงพื้นตลอดทาง “เลิกเดินเถอะน่า ต่อให้เดินไปกว่านี้ก็ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเธอหรอก” เสียงเข้มของชายวัยกลางคนที่เดินควงปืนตามหลังเทียน่าเอ่ยขึ้น ตอนนี้เป็นเวลาตีสามกว่า ๆ บนท้องถนนไร้ผู้คนแม้กระทั่งแสงสว่างยังยากที่จะส่องถึง ร่างเล็กเดินโซเซจนมีรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันหนึ่งขับผ่านมาทางนี้ เธอไม่มีทางเลือกจึงกระโดดเข้าไปขวางทางรถไว้ “อยากตาย!” เจ้าของมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เอ่ยถามอย่างหัวเสีย ครั้นหันไปมองชายอีกคนกำลังเล็งปืนมาทางเขาจึงยกมือขึ้นเหนือศีรษะตามสัญชาตญาณ จู่ ๆ คนที่ยืนหอบหายใจรวยรินก็จับแขนเขาแน่น “ช่วยฉัน.." “เรื่องอะไรฉันต้องช่วย ซวยชะมัด” พรึบ! มีดพกสั้นที่หญิงสาวชักออกมาจ่อเข้าที่คอหอยนายแพทย์หนุ่ม “ช่วย..ฉัน” “เอาอะไรไปสู้กับคนมีปืนวะ” เขาชักสีหน้าใส่อย่างหงุดหงิด “อย่าเสือกดีกว่าครับหมอ เป็นหมอจริง ๆ สินะ” ชายคนมีปืนแสยะยิ้มพลางก้าวเข้ามาใกล้เขามากขึ้น “จริง ๆ ฉันไม่ได้ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนะ แต่เห็นผู้ชายทำร้ายผู้หญิงปางตายแบบนี้ ไม่ช่วยก็ดูจะใจร้ายเกินไป” เขาก้าวออกจากรถแล้วเดินอ้อมมายืนตรงหน้าหญิงสาว “นั่นผัว..?” “ผัวบ้านนายสิ!” “หึ!” พีร์เจแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เขาเริ่มสำรวจใบหน้าและบาดแผลของหญิงสาว จากนั้นหยุดสายตาไว้ที่แผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่และต้นแขน วินิจฉัยด้วยตาเปล่าแล้วว่านั่นแผลจากการถูกยิงแน่นอน “เล่นกันเอาตายขนาดนี้เลยเหรอ” พีร์เจเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วก้มมองใบหน้าหญิงสาว ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอขึ้นมาสบตากัน “ไม่ต้องกลัว ผมเป็นหมอไม่ปล่อยให้คุณตายหรอก” “เฮ้ย! มึงพล่ามอะไรวะ เอาตัวนังนั่นมาดีกว่าแล้วใสหัวไปได้แล้ว” “พอดีมีคนไข้ที่ฉันต้องพาไปรักษาด่วน เพราะงั้นคงปล่อยไปไม่ได้” เขาพูดโดยไม่ทันได้หันไปมองชายคนถือปืน พีร์เจยื่นมือไปตรงหน้าเพื่อขอมีดจากหญิงสาว “อย่าขยับตัว เธอเสียเลือดมากแล้ว” เขารับมีดจากเทียน่าแล้วหันไปปาใส่ชายคนดั่งกล่าว คมมีดฆ่าชีวิตอีกฝ่ายโดยพลัน ผลัก! ร่างเล็กที่ยืนโซเซอยู่ด้านหลังเขาถูกชายอีกคนเอาไม้ตีเข้าที่ศีรษะในระยะประชิดจนเธอล้มลงกับพื้น “อา..พ่อแม่มึงไม่สอนหรือไงว่าอย่าทำร้ายเพศแม่น่ะ” เขากระชากคอเสื้ออีกฝ่ายแล้วปล่อยหมัดหนัก ๆ ใส่ใบหน้าอีกฝ่ายจนเลือดเต็มใบหน้า พีร์เจยอมปล่อยมือทำให้ร่างที่ไร้สติร่วงลงไปกองกับพื้น เขาสะบัดมือที่เปื้อนเลือดจนหยาดเลือดกระเซ็นไปถูกรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ “แม่ง…อา!!” นายแพทย์หนุ่มตะเบ็งเสียงออกมาด้วยความหงุดหงิด เขาหันหลังเดินไปควบมอเตอร์ไซค์แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นใบหน้าของหญิงสาว “วันนี้มันวันอะไรวะ!” นี่คงเป็นครั้งแรกและวันแรกที่เขาพูดอะไรยาว ๆ ด้วยความหัวเสีย พีร์เจยอมกลับไปอุ้มหญิงสาวมานั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์แล้วใช้เสื้อกาวน์ผูกเธอติดกับตัวเองแล้วขับรถพาเธอไปที่ที่หนึ่ง เขามองสถานการณ์ออกตั้งแต่แรกแล้วว่ามันไม่ใช่การปล้นชิงทรัพย์หรือทำร้ายร่างกายเพียงอย่างเดียว แต่นี่อาจจะเกี่ยวพันกับธุรกิจมืดและเธอคนนี้คงไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาที่จะบังเอิญมาเดินเล่นแล้วถูกทำร้ายง่าย ๆ จากที่ได้มองแววตาคู่นั้นเขาจึงไม่อยากพาเธอไปรักษาที่โรงพยาบาลเพราะเรื่องวุ่นวายมันต้องตามมาหลังจากนี้แน่นอน คอนโดมิเนียมหรูแห่งหนึ่ง พีร์เจแบกร่างไร้สติเข้ามาในลิฟต์และกดชั้นที่ตัวเองต้องการจะไป พอลิฟต์เปิดเขาก็รีบก้าวเดินไปที่ห้องห้องหนึ่ง จังหวะนั้นคนด้านในก็เปิดประตูออกพอดี แต่เขากลับใช้มือดันหน้าเธอให้ถอยกลับเข้าไปด้านในอีกครั้ง “เดี๋ยว ๆ อะไรของพี่เนี่ย” พายอาร์น้องสาวที่คลานตามกันออกมาชักสีหน้าใส่พี่ชายอย่างไม่เข้าใจ “แล้วนั่นใคร ทำไมเป็นแบบนั้น พี่พีร์คุยกันก่อน” เธอเดินตามหลังพี่ชายเข้าไปในห้องทำงานซึ่งภายในห้องมีอุปกรณ์การแพทย์ทุกอย่าง “พี่พะ!!” มือหนาปิดปากเธอแน่น “เลิกถามแล้วไปเตรียมตัวผ่าตัด ช่วยกัน” “ฮะ! ไม่ได้ ทำแบบนั้นไม่ได้” “ได้ พี่บอกว่าได้ก็ต้องได้” “เฮ้ย! อะไรเนี่ย..แล้วถ้าตายจะทำไง” สภาพผู้หญิงที่พี่ชายพามาเหมือนศพก็ว่าได้ ร่างกายเธอเปียกโชกด้วยเลือด ศีรษะก็มีบาดแผลอีกหนึ่งจุด “เร็ว!” พอถูกพี่ชายตวาดเข้าให้เธอจึงได้สติแล้วรีบไปเตรียมของผ่าตัดในขณะที่พีร์เจเตรียมอุปกรณ์อย่างอื่นแล้วใส่เครื่องช่วยหายใจ “ทำอะไรไม่ปรึกษาป๊า เราจะซวย!” “หยุดพูดแล้วหยิบมีดให้พี่” “…” ศัลยแพทย์สาวเหลือบตามองพี่ชายอย่างไม่พอใจ บอกตามตรงว่าเธอตกใจมาก ๆ ที่จู่ ๆ พี่ก็พาคนเข้ามาในห้องแถมอาการยังสาหัส หากทำอะไรพลาดไปผลอาจมาตกอยู่กับพีร์เจซึ่งเธอไม่ปรารถนาให้เป็นแบบนั้นแน่นอน การผ่าตัดเริ่มขึ้นด้วยบรรยากาศน่าอึดอัด “แผลพวกนี้…ไม่ใช่แผลถูกแทงหรอกเหรอ” “…” พีร์เจเงยหน้ามองน้องสาวก่อนจะคีบกระสุนที่ฝังลึกออกมาวางในถาด ทำเอาพายอาร์ตกใจจนหน้าถอดสีแถมเธอยังหลุดพูดคำหยาบคายออกมาอีก สองพี่น้องใช้เวลาอยู่ในห้องทำงานนานหลายชั่วโมงจนกระทั่งทุกอย่างเสร็จสรรพ พีร์เจถอดถุงมือที่เปื้อนเลือดออกก่อนจะเดินตรงไปที่ตู้เย็นแล้วหยิบเบียร์ออกมาเปิดดื่มด้วยท่าทางผ่อนคลาย “มาคุยกันหน่อย” “…ไม่มีอะไรต้องคุย” เขาปฏิเสธที่จะคุยกับพายอาร์ “งั้นพายจะบอกป๊า” “ตามใจ” ว่าจบก็เดินออกไปข้างนอก “ถ้าเกิดอะไรกับพี่พีร์ใครจะรับผิดชอบ” “ไม่เป็นไรหรอก จะไปข้างนอกทำไมเวลานี้” เขาเปลี่ยนเรื่องคุยและเหลือบตามองน้องสาวที่ใส่ชุดไปรเวทคล้ายว่าจะออกไปทำอะไรสักอย่าง แต่นี่มันดึกแล้วและคงไม่มีห้างหรือร้านกาแฟที่ไหนเปิด พายอาร์กอดอกจ้องหน้าพี่ชาย “ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง” “อย่าทำให้พี่หงุดหงิด” น้ำเสียงที่เขาเปล่งออกมาแสนเยือกเย็นจนพายอาร์ไม่อยากเซ้าซี้อีก “งั้นพี่พีร์ก็ดูแลเธอเองแล้วกัน” ริมฝีปากจิ้มลิ้มเบะคว่ำน้อยใจพี่ชาย

บทนำ ปึก ปึก ปึก "อ๊ะ..อ๊า~ แดน..นะ..นายทำแรงเกินไปฉันจุกนะ!" นิวเคลียร์บอกเสียงพร่าเมื่อคนข้างบนถาโถมแรงกายเข้าใส่ไม่ยั้งจนร่างกายเธอสั่นระริกด้วยความเสียวซ่าน แต่เหมือนคำพูดของเธอจะไม่เป็นผลกับแดเนียลเลย "ทำไม ปกติเธอก็ชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ" แดเนียลแสยะยิ้มมุมปากแล้วดันตัวขึ้น กระชับตัวนิวเคลียร์เข้ามาแนบกาย เขากระแทกกระทั้นท่อนลำเขื่องเข้าไปในกายเธอจนเกิดเสียงทะลึ่งขึ้นภายในห้องนอนสุดหรูหราของนางแบบสาวที่ใช้เป็นสนามรับศึกหนักจากแดเนียลวันนี้ ร่างกายเธอโยกคลอนไปตามแรงกระแทกผสมผสานกับการเปล่งเสียงครางตามจังหวะ เรียวขาสวยถูกแดเนียลจับกดลงกับเตียงนอนจนขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ "อึก..อื้อ~ แดนนายมันซาดิสม์จริงๆ ว่ะ" "ชอบไม่ใช่เหรอ แต่คงไม่เด็ดเท่าเด็กเธอหรอกมั้ง" "แล้วฉันลีลาดีกว่าคนที่แกเคยนอนด้วยไหมละ" นิวเคลียร์ถามกลับอย่างยิ้มๆ แต่กลับได้คำตอบจากคนตัวโตด้วยการที่เขากดศีรษะเธอลงกับหมอนจากนั้นก็กระแทกความใหญ่โตเข้ามาอย่างบ้าคลั่งจนเธอกรีดร้องเสียงหลงด้วยความจุก "อ๊า~ เธอมันต้องเด็ดกว่าอยู่แล้ว ไม่งั้นฉันคงไม่กลับมาตายรังเอากับเธอแบบนี้หรอก" คำพูดร้ายกาจที่ไม่ถนอมน้ำกันถูกพ่นออกมานับครั้งไม่ถ้วนแต่นิวเคลียร์ไม่ได้สนใจอะไร เพราะทั้งสองทำข้อตกลงกันไว้ว่า แค่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยกันโดยห้ามใครคนใดคนหนึ่งรู้สึกมากกว่า แค่มีเซ็กซ์ระบายความอยากแล้วก็จบ และความเป็นเพื่อนก็ยังคงเหมือนเดิม "หึหึ..อ๊า~ นี่เล่นแบบนี้อีกแล้วนะ" นิวเคลียร์ทำหน้ายุ่งที่จู่ๆ แดเนียลก็จับเรียวขาเธออ้าออกกว้าง เขาค่อยๆ ประคองแก่นกายใหญ่และฟาดลงกับกลีบดอกไม้อวบนูนจนเกิดเสียงทะลึ่ง แต่แดเนียลกลับมองด้วยสีหน้าพอใจเป็นอย่างมากที่เห็นเลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนกลีบดอกไม้นิวเคลียร์ มันบ่งบอกถึงความรุนแรงที่ชายหนุ่มกระทำกับเธอในทุกๆ ครั้ง "เลือดมึงนี่น่ากินมากเลยว่ะ" "เรียกมึงอีกแล้วนะ!" "เออ ขอโทษ ติดปากไปหน่อย" แดเนียลแสยะยิ้มมุมปากแล้วเลียริมฝีปากลวกๆ ก่อนจะตวัดสายตามองหน้าคนตัวเล็กที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่าง "ขอ..เลียหน่อยได้ปะ อยากรู้ว่ามันเป็นยังไง" แดเนียลเงยหน้าขึ้นมาขอนิวเคลียร์ตรงๆ แต่หญิงสาวกลับส่ายหน้า "ไม่เอา มันสกปรก" "สกปรกแล้วยังไง เธอไม่ได้ให้ผู้ชายคนไหนทำแบบนี้มาก่อนไม่ใช่เหรอ ถือซะว่าฉันเป็นคนแรกแล้วกัน ไหนๆ ก็เป็นคนเปิดซิงแล้ว" แดเนียลไม่สนใจสีหน้าบูดบึ้งของนิวเคลียร์เขาก้มลงไปจูบเนินสวาทของเธอเบาๆ แล้วตวัดลิ้นเลียเลือดสีแดงที่เปรอะเปื้อนอยู่บนกลีบดอกไม้ แล้วทำหน้าพิจารณา "บอกว่าอย่าทำไง นายพูดไม่รู้ความแบบนี้" แดเนียลตวัดสายตาดุๆ มองนิวเคลียร์ที่ยังพูดไม่จบประโยคดี "แล้วเธอจะพูดทำไมหลายๆ ครั้ง ก็รู้อยู่นี่ว่าฉันไม่สนใจ" "ไอ้โรคจิต! อย่ามาทำตัวเป็นโรคจิตตอนมีอะไรกันได้ไหม น่ารำคาญชะมัด!" นิวเคลียร์หุบขาแล้วพลิกตัวนอนตะแคงข้าง ทว่าสิ่งที่เธอทำกลับเข้าทางคนเจ้าเล่ห์อย่างแดเนียล "ขอบคุณนะ ที่ช่วยคิดท่าใหม่ๆ ให้" ว่าจบแดเนียลก็ดันแก่นกายใหญ่เข้าไปในช่องทางรักคับแคบที่เปรอะเปื้อนน้ำรักและเลือด เขาถาโถมแรงกายเข้าใส่นิวเคลียร์ด้วยความมันเขี้ยวและรั้งใบหน้าเธอมาจูบหนักๆ ขบกัดริมฝีปากจิ้มลิ้มจนมีเลือดออกแล้วก็เลียกินเลือดเธอจนเปรอะเปื้อนมุมปาก "ถ้าไม่เอากันแบบนี้มันก็ไม่สุด เธอเองก็ชอบให้ทำแบบนี้ไม่ใช่รึไง" เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูเล็กแล้วกดริมฝีปากจูบไหล่มนหนักๆ "อื้อ~ แต่ก็ไม่่ใช่แบบนี้ไหม ไอ้บ้านี่เล่นเลือดทุกครั้งเลย" "ก็ชอบอะ ทำไม" "แต่ฉันไม่ใช่คู่ขาแกนะ ที่จะได้มาทำอะไรตามอำเภอใจแบบนี้ ลืมข้อตกลงที่เราสองคนทำไว้ได้ไหม" นิวเคลียร์ทำหน้าบึ้งใส่เมื่อคนด้านหลังไม่ยอมฟัง "ก็เอากับมึงกี่ครั้งก็ได้เวลาอยาก แต่ห้ามทำรุนแรงและห้ามปล่อยใน และ..ห้ามเอากับคนอื่นโดยไม่ใส่ถุงเพราะกูเอาสดกับมึงได้คนเดียว" "แดเนียล!" "ทำไม หรือที่กูพูดไปไม่จริง?" แดเนียลเลิกคิ้วใส่คนตัวเล็กยั่วโมโหเธอทั้งที่เบื้องล่างยังสอดประสานกันแนบแน่น นิวเคลียร์สะบัดตัวออกด้วยความไม่พอใจ "ไม่อยากคุย" เธอชักสีหน้าใส่เขาอีกครั้งในขณะที่แดเนียลนอนแผ่หลา เอามือผสานกันไว้ที่ท้ายทอย มองสีหน้าเอาเรื่องของนิวเคลียร์ด้วยความชอบใจ "ทำไม หรือมึงหวั่นไหวกับกูแล้ว" "ต่อให้มีนายสักร้อยล้านคนบนโลกนี้นะ ฉันก็ไม่มีทางเอามาเป็นผัวหรอกแดน" "โอเค…ก็คิดว่ามึงหวั่นไหวซะอีก แต่กูก็เป็นคนแรกของมึงนะ ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่เคย..มีอะไรกับผู้ชายคนไหนมาก่อน" แดเนียลสะดุ้งเมื่อจู่ๆ หมอนใบใหญ่ก็ลอยมากระแทกที่หน้าเขา "โอเคๆ หยุดพูดก็ได้" "ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็กลับไปได้แล้ว รำคาญ" "ไม่เอาอะ วันนี้อยากนอนกับเธอที่นี่" "ก็กลับไปกินเหล้ากับพี่ชายนายสิ พี่ดีแลนน่ะ" "ไม่ รายนั้นยิ่งแล้วใหญ่ น่ารำคาญกว่าอีก" แดเนียลทำหน้าเบื่อหน่ายเมื่อนึกถึงสีหน้าเรียบนิ่งของพี่ชายตัวเอง "เหอะ!" หญิงสาวสะบัดตัวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำอยู่นานสองนานและเดินออกมาด้วยสภาพกึ่งเปลือยเปล่า นิวเคลียร์กระชับปมผ้าขนหนูให้แน่นแล้วคว้าเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมทับอีกชั้น "มองทำไม ไม่เคยเห็นคนสวยเหรอ" "เปล่า กูแค่มอง..และคิดอะไรเพลินๆ นิดหน่อย" "คิดอะไรของนาย" "คิดว่า ทำไมมึงถึงยอมมามีอะไรกับกู ตั้งแต่วันนั้นแล้ว" แดเนียลแสยะยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจแล้วดันตัวลุกขึ้นนั่ง เท้าแขนไปด้านหลังมองหญิงสาวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์สุดๆ เขาลุกขึ้นเดินเข้ามาประชิดตัวนิวเคลียร์ นึกอยากเล่นอะไรสนุกๆ เลยจับตัวคนตัวเล็กให้หันหน้าเข้าหากระจกและกดตัวเธอลง "ทำอะไรของนายเนี่ย!" "เปล่า แค่อยาก..ลองอะไรแปลกๆ หน่อย" แดเนียลถกชายเสื้อคลุมนิวเคลียร์ขึ้นมากองไว้บนบั้นท้ายงอนงามและฟาดฝ่ามือลงจนเกิดเสียงดัง ส่งผลให้บั้นท้ายกลมกลึงแดงซ่านเป็นรอยฝ่ามือหนาทันที "มากไปแล้วนะ ลืมไปแล้วเหรอว่าเราตกลงอะไรกันไว้" "มึงก็อ้างแต่เรื่องข้อตกลงบ้าบออะไรไม่รู้ แต่พอเอาจริงๆ ก็เคลิ้มจนไปไม่เป็นเหมือนกันแหละ" "แดน! ฉันจะฟ้องป๋าเดนนิสว่านายรังแกฉัน" "ฟ้องว่าอะไรดี"

ผมเม้มปากแน่น นี่มันความบังเอิญหรืออะไรกัน อะ! ก็คงจะบังเอิญนั่นแหละไอ้หมอ…ผมก็คิดไปโน่น…ไม่มีหรอกพรหมลิขิตน่ะ มีแต่กูนี่แหละลิขิต “มาคนเดียวเหรอครับ” ผมถามกราฟด้วยน้ำเสียงทุ้ม ๆ แล้วถือวิสาสะนั่งลงที่โต๊ะเดียวกับเธอ ก็เพราะไอ้เบญมันนั่งลงก่อนแล้วเนี่ยสิ “กราฟมาคนเดียวค่ะ มาหามุมจิบกาแฟกับตรวจงานเงียบ ๆ หน่อย” “สงสัยรบกวนคุณกราฟแล้วนะครับเนี่ย” “ไม่เป็นไรค่ะ แล้วนี่หมอพีทว่างเหรอคะ” “นิดหน่อยครับ น้องมันชวนมาหากาแฟกินเลยออกมาด้วย” “ค่ะ” เธอส่งยิ้มให้ผมเล็กน้อย แต่มันแปลกไหมครับที่ไอ้เบญจะเงียบขนาดนี้ ผมหันไปมองมันถึงได้รู้ว่าน้องสุดที่รักกำลังมองผมกับกราฟสลับกันไปมา แถมยังยิ้มเจ้าเล่ห์อีกต่างหาก ผมดันรู้อีกด้วยว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ เลยแยกเขี้ยวใส่มันไปหนึ่งที ความเงียบที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นเข้ามาแทนที่ทุกอย่าง จู่ ๆ เราสามคนก็ไม่พูดคุยกัน เพราะต่างคนต่างดื่มด่ำกับรสชาติกาแฟและบรรยากาศในสวนเล็ก ๆ ที่ให้ความร่มรื่น มองแล้วทำให้จิตใจที่กำลังว้าวุ่นสงบลงได้ แต่มีจังหวะหนึ่ง ผมมองกราฟซึ่งเธอก็หันหน้ามองผมเช่นกัน จึงรีบเสสายตามองไปทางอื่น “บรรยากาศดีนะครับ” ผมเริ่มเปิดบทสนทนาทำลายความเงียบ หลายนาทีก่อนหน้านี้มันดีแหละ แต่สักพักเริ่มอึดอัด กราฟมองแล้วยิ้มตาม “ชอบไหมคะ” “ชอบครับ” “ชอบกราฟหรือชอบบรรยากาศคะ” เธอฉีกยิ้มกว้างในขณะที่ผมเลิ่กลั่กจนเรียบเรียงคำตอบที่จะตอบกลับแทบไม่ถูก “ชะ…ชอบบรรยากาศครับ คุณกราฟนี้มุกเยอะนะครับ” เกือบแล้วกู เกือบตอบว่าชอบเขาแล้ว เฮ้อ~ ผมเบือนหน้าหนีและพรูลมหายใจออกเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมาทำหน้าปกติ

เพราะเธอเปรียบเสมือนไฟและเขาเหมือนน้ำมันที่พร้อมจะแผดเผากันไปข้างหนึ่ง แต่...แต่วันหนึ่งเขากลับรู้สึกกับเธอมากกว่าจนยอมไฟมันแผกเผา เพราะเขา \'รัก\' เธอ ร้ายรักอันธพาล โอโซน… หล่อ รวย คาสโนวาตัวพ่อ แต่ปากแซ่บกว่าผู้หญิง แต่จู่ๆ วันหนึ่งเขากับเพื่อนสนิทกลับมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ค่ำคืนที่แสนร้ายกาจวันนั้นทำให้เขารู้สึกกับเธอมากกว่าคำว่า \'เพื่อน\' \'กูไม่เอาคนร้ายๆ แบบมึงมาเป็นเมียหรอกอีเนส\' กาเนส… หญิงสาวที่เพรียบพร้อมทุกอย่าง สวย รวย เก่งรอบด้านและที่สำคัญ…เธอไม่ชอบขี้หน้า\'โอโซน!\'เจอกันเมื่อไหร่มักได้ตรฝีปากกับเขาอยู่เรื่อย เธอไม่ชอบผู้ชายแบบเขา.. \'ต่อให้โลกนี้มีมึงแค่คนเดียว กูก็ไม่เอาทำผัวค่ะ กูสวย!\' นิยายเรื่องนี้นางเอกพระเอกค่อนข้างแรงทั้งคู่ และมีคำหยาบคายเพื่อเพิ่มอรรถรส หากใครไม่ชอบแนวนี้กดผ่านได้เลยค่ะ

“แกจะต้องแต่งงาน!” เสียงผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น ประโยคแรกจากปากแม่ทำเอาไบรตั้นถึงกับค้างไปกับคำพูดของแม่ “ล้อเล่นน่าแม่จะตงจะแต่งงานยังไงผมยังไม่มีแฟน” ชายหนุ่มยังคงไม่เชื่อในสิ่งที่ผู้เป็นแม่บอก “แกมีคู่หมั้นแล้วและตอนนี้น้องก็พร้อมที่จะแต่งงานกับแกแล้ว เลิกทำตัวเหลวไหลได้แล้วนะฉลาม” ผู้เป็นแม่ดุลูกชายที่เอาแต่เที่ยวเตร่ไม่รู้จักหยุดหย่อนแม้จะโตมากแล้วก็ตาม “คู่หมั้นอะไรผมไม่แต่ง ยังไงก็ไม่แต่งนี่แม่จะให้ผมแต่งกับอีบ้าที่ไหนก็ไม่รู้หน้าผมยังไม่เคยเห็นเลยนะแม่!” ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นจากเก้าอี้กำลังจะก้าวเท้าเดินออกไปจากโต๊ะ “ถ้าแกไม่ยอมแต่งงานแม่จะไม่ให้ในสิ่งที่แกอยากได้มาตลอดชีวิต” สิ้นเสียงผู้เป็นแม่ทำเอาชายหนุ่มถึงกับชะงักไป เขาค่อยๆ หันหน้ามาเผชิญหน้ากับแม่ตัวเอง “แม่อย่าเอามาอ้างเลยครับ ยังไงผมก็ยืนยันคำเดิมผมไม่แต่ง!!!” ไบรตั้นกดเสียงต่ำลอดไรฟันอย่างข่มอารมณ์เอาไว้ก่อนที่เขาจะเดินออกมา “เดี๋ยวๆ อย่าพึ่งกลับสิวะลูกชาย” เควินเดินตามหลังลูกชายมาเห็นท่าทางลูกชายแล้วเขาก็ไม่อยากจะบังคับลูกแต่มันต้องเป็นไปตามที่คุณพ่อของเขาได้จัดการเอาไว้ก่อนเสียแล้ว “ถ้าพ่อจะมาบอกผมให้แต่งงานนะพ่อไม่ต้องพูดให้เหนื่อยหรอก ยังไงผมก็ไม่แต่งกับเด็กบ้านั้น!” ไบรตั้นยังคงหัวเสียกับเรื่องแต่งงาน เพราะยังไงซะเขาก็ไม่ยอมแต่งแน่ๆ “ฟังพ่อนะไบรตั้นเรื่องแต่งงานเนี่ยมันเป็นเรื่องใหญ่พ่อรู้และไม่มีใครยอมแต่งง่ายๆ และอีกอย่างหน้าตาก็ยังไม่เคยเห็น แต่พ่ออยากให้ลูกคิดดีๆ นะ สัญญานี่ปู่ลูกเป็นคนหมั้นหมายน้องให้ลูกเอาไว้ก่อนปู่จะเสียและพ่อก็มองในอีกมุมว่าแกควรมีครอบครัวได้แล้ว พ่อกับแม่แกก็แก่ลงทุกวัน อีกอย่างร่างกายตอนนี้มันก็เริ่มบอกแล้วว่าจะไม่ไหว แกเป็นที่พึ่งคนเดียวของบ้านนะ แต่งงานมีเมียได้แล้วแต่ถ้าแกไม่รักน้องเขาแกจะแต่งแล้วแยกกันอยู่อันนั้นพ่อก็ไม่ว่า ไม่แน่แกอาจจะรักน้องเขาเข้าให้สักวันเถอะไอ้เสือ” สิ้นคำพูดของเควินทำเอาลูกชายของเขานั่งเงียบไปก่อนจะผลุนผลันเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว “รอแกเห็นหน้าน้องเขาก่อนเถอะไอ้เสือน้อย...” เควินมองตามรถลูกชายที่เคลื่อนตัวออกจากบ้านไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ยังไงสัญญาก็ต้องเป็นสัญญา

“เออ! แล้วเรื่องคู่หมั้นแกอะ เอาไงต่อเหรอ” “ทำไมจู่ ๆ ถามเรื่องนี้” “แกน่ะเป็นบ้าเหรอ ฉันก็ต้องถามดิ จะได้ห่างแกบ้างไง และถ้าแกกับคู่หมั้นคนนั้นหมั้นกันจริง ๆ แกกับฉันก็ต้องจบเรื่องนี้ กลับไปเป็นเหมือนเดิม” ใบหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉยกับคำพูดนั้น “เอากันไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ปล่อยในบ้าง ไม่ปล่อยบ้าง เธอคิดว่าความสัมพันธ์เราจะกลับไปเป็นแบบเดิมได้จริงดิ?” เขาถามอย่างยียวน แปลกที่แฟรงค์รู้สึกว่ามันยากมากที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม “สำหรับฉันมันก็เหมือนเดิม เหมือนวันแรกที่นายกับฉันตกลงกันไว้ แค่เอากันและห้ามคิดอะไรเกินเลย” พราวดาวพูดประโยคนั้นออกมาหน้าตาเฉย เธอไม่รู้สึกอะไรเลยจริง ๆ เหรอ “อืม...งั้นต้องทบทวนความจำหน่อยแล้ว เพราะฉันมันเป็นพวกลืมง่าย” “แฟรงค์...ไม่เอา บอกแล้วไงว่าวันนี้ไม่มีอารมณ์” “แต่กูมี...” แฟรงค์พ่นลมหายใจออกเบา ๆ สะกดกลั้นอารมณ์กระสันไว้ มันจุกแน่นที่อกแทบจะระเบิดเมื่อร่างเล็กพยายามยั่วยวนเขาให้ตบะแตก “ไม่อยากให้เอาก็อย่ายั่ว เพราะถ้ากูตบะแตกขึ้นมา คนที่จะโดนแหกคือมึง...”

บทนำ เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวที่มาพร้อมกับสายฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างหนัก น้ำที่ขังอยู่ตามร่องถนนขรุขระกระเซ็นออกเมื่อยามที่เท้าของสองแม่ลูกเหยียบลง ทั้งสองเร่งฝีเท้าอย่างเร็วโดยไม่หวั่นเกรงว่าทางข้างหน้าจะมีเศษแก้วหรือขวากหนามไหม “เป้ย.. วิ่งลูกอย่าหยุด” เด็กน้อยวัยสี่ขวบวิ่งหน้าตั้งตามที่แม่บอก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ทำอยู่หมายความว่ายังไง เรียวแขนถูกฝ่ามือของแม่จับไว้แน่นคล้ายว่ากระชากตัวเธอให้วิ่งด้วยซ้ำ “มะ.. แม่คะ เราวิ่งทำไมเหรอ” เป่าเป้ยหันมาถามแม่เสียงติดหอบและมองไปทางด้านหลัง เธอทำหน้าตกใจไม่น้อยที่มีกลุ่มชายฉกรรจ์วิ่งตามมา ทุกคนมีดาบในมือดูน่ากลัวมาก “คุณแม่ พวกเขาวิ่งตามเราทำไม” ด้วยความที่เธอยังเด็กและไม่รู้ประสาจึงหยุดวิ่งและรั้งมือแม่ไว้ “ไม่ได้นะลูก หนี เราต้องหนีไปจากที่นี่” “ค่ะ” เด็กน้อยตั้งหน้าวิ่งต่อจนหลุดพ้นสายตาชายกลุ่มนั้นได้ แต่เธอถูกแม่พามาที่ที่หนึ่ง “มะ.. แม่คะ แม่ทำอะไรคะ” “ลูกต้องซ่อนตัว อยู่ตรงนี้นะอย่าออกมาเข้าใจไหม” “แม่..” “อย่าออกมา เข้าใจที่แม่บอกไหม!” “ค่ะ..” “เดี๋ยวแม่มา” เด็กน้อยนั่งกอดเข่าอยู่ข้างถังขยะใบใหญ่ก่อนที่แม่ของเธอจะนำถุงดำหลาย ๆ ถุงมาวางรอบตัวเธอเพื่ออำพรางไม่ให้ใครเห็น เป่าเป้ยมองตามหลังแม่ตาปริบ ๆ แต่ก็ต้องตกใจเกือบหลุดเสียงร้อง เธอยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้แน่น แม่ถูกชายฉกรรจ์จับตัวไว้ในขณะที่แม่หันมามองเธอด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา สิ่งที่เป่าเป้ยเห็นคือรอยสักที่ข้อมือของคนกลุ่มนั้นที่มีกันทุกคน “กล้ามาก..” สิ้นเสียงปลายดาบซามูไรเล่มยาวก็แทงเข้าที่ท้องแม่ของเธอ เด็กน้อยน้ำตาไหลพรากแต่ไม่กล้าร้องออกมาด้วยกลัวจะถูกจับตัวไป ภาพสะเทือนใจคิดตาเธอ เธอเห็นแม่ถูกผู้ชายพวกนั้นลากออกไปอย่างไม่ใยดี “มะ.. แม่~” สิบห้าปีต่อมา “เฮ้อ~” เสียงหอบหายใจดังขึ้นภายในห้องซ้อมดาบ อชิตวัดดาบคู่กายที่ได้รับจากปู่ไปตรงหน้าคู่ซ้อมวันนี้จนปลายดาบสัมผัสที่คาบ หยาดเหงื่อของคู่ซ้อมหยดลงจนเกิดเสียง “อีกสักยก” “แต่นายครับ.. ผมไม่ไหวแล้ว” เหมือนคำพูดเขาไม่เป็นผลกับผู้เป็นนาย ยากูซ่าหนุ่มก้าวเข้าไปซ้อมดาบกับลูกน้องอย่างหนักจนปลายดาบเฉือนถูกหลังมือลูกน้องเลือดออกมากมาย หยาดเลือดสีแดงสดกระจายทั่วพื้นสีขาวพาลทำให้ชายหนุ่มไม่สบอารมณ์ “รายงานมา” อชิหันหลังเดินเอาดาบไปเก็บเข้าฝักก่อนที่จะคว้าขวดน้ำดื่มมากระดกเข้าปากอึกใหญ่ “กบฏพวกนั้นถูกเราตามเก็บเกือบหมดแล้วครับ” “เกือบหมด.. แต่ก็ยังเหลือ เฮ้อ~” เสียงพ่นลมหายใจออกดังขึ้นพร้อมร่างสูงใหญ่ชุ่มเหงื่อที่เดินเข้ามาหาลูกน้อง ก่อนที่อชิจะยื่นมือไปบีบคอหนาสุดแรงด้วยความเดือดดาล “เข้าใจความรู้สึกของสมาชิกที่สละชีวิตเพื่อเราไหม คำว่าเกือบหมด.. มันเหมือนเสี้ยนหนามคอยตำใจฉันไม่หยุด เก็บมันให้หมดอย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว ใครที่มันให้ความร่วมมืออย่าเอามันไว้!” “อึก.. คะ.. ครับนาย” ลูกน้องหนุ่มกระตุกเกร็งจะขาดอากาศหายใจตายจนวินาทีสุดท้าย อชิปล่อยมือแล้วเดินกลับไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับร่างกายท่อนบนที่ไม่มีสิ่งใดปกปิดมัดกล้ามเนื้อกำยำ “นายครับ.. มีรายงานมาว่า กบฏซากิมีลูกคนหนึ่งครับ และเขาคือบุคคลสำคัญอาจจะเป็นภัยแก่ยามากุชิเราในภายภาคหน้า” “ลูก?” “ครับ ไม่ทราบว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่ผู้อาวุโสบางท่านบอกมาว่าเขาคนนั้นมีปานที่หนึ่งเป็นรูปดอกซากุระ” “มันอายุเท่าไหร่” “ตอนนี้น่าจะสิบเก้าปีแล้วครับ” “หามันให้เจอ ก่อนที่คนพวกนั้นจะเจอก่อน และฆ่ามันซะ” “ครับนาย” “อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว กบฏยังไงก็คือกบฏ” มือหนากำหมัดแน่นจนสั่นเทิ้ม เหตุการณ์ในอดีตเมื่อครั้งที่พ่อและปู่ขึ้นเป็นโอยะบุนเขาจำได้ดีว่า วันนั้นมีคนล้มตายกี่คน ภาพเลือดสีแดงสดนองพื้นยังติดตาเขาไม่เคยเลือนหาย เสียงกรีดร้องโหยหวนขอชีวิตในวันนั้นยังตามหลอกหลอนตลอดเวลา “เฮ้อ~” อชิพ่นลมหายใจออกหนัก ๆ เพื่อปรับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน มือหนายังไม่คลายออกจากกันด้วยความโกรธที่เพิ่มพูนขึ้นตอนนี้ ลมหายใจร้อนถูกระบายออกมาอย่างหนัก “นายน้อยคะ ป้าเตรียมของว่างไว้ให้แล้ว จะนั่งพักก่อนหรือเข้าห้องเลยคะ” แม่นมที่เลี้ยงอชิมาตั้งแต่แบเบาะเดินเข้ามาถามด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม พาลทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นบ้าง “ผมขอตัวก่อน แล้วจะไปที่สวน” “ค่ะ ท่านผู้อาวุโสถามหานายน้อยด้วย” “ครับ ชิไม่ว่างเจอใครตอนนี้” อชิปฏิเสธเสียงแข็ง เดินผ่านหน้าแม่นมไปพร้อมกับลูกน้องคนสนิท เมื่อเข้ามาในห้องพักส่วนตัวแล้วเขาคลายมือออกแล้วนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อสงบสติอารมณ์ “เคนจินายไปสืบมา เด็กคนนั้นมันอยู่ที่ไหน” “ครับ” “อย่าให้ใครรู้” “ครับนาย” “ออกไปได้แล้ว” เคนจิก้มศีรษะเล็กน้อยรับคำสั่งแล้วหันหลังเดินออกมา แต่ในตอนที่เดินออกมา เขากลับเจอผู้อาวุโสชิระ เคนจิหยุดและทำความเคารพทันที “ผู้อาวุโสมีธุระกับนายเหรอครับ” “อืม.. เจ้าจะไปไหน” “ผมจะออกไปทำธุระครับท่าน” “อืม.. ไปได้” ชิระสะบัดมือให้เคนจิแต่ในตอนที่หันหลังให้เขาก็เอ่ยขึ้นเสียงเบา “อย่าลืม..” “…” เคนจิหยุดนิ่งแล้วเงยหน้าขึ้น ก่อนที่จะหันมามองผู้อาวุโสชิระแล้วทำความเคารพและเดินออกไปในทันที “นายน้อย..” “ผู้อาวุโสชิระ” อชิรีบลุกขึ้นมาประคองท่านพาไปนั่ง “นายน้อยเอาแต่ซ้อมหนักจนไม่มีเวลาเจอกันเลย” “ครับ” “ช่วงนี้ทุกอย่างยังเงียบ” “ครับ.. ตอนนี้ที่สภาไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง อีกทั้งปู่ก็กำลังเข้าสู่ช่วงพักผ่อน เลยไม่มีงานเท่าไหร่” “ครับ ผมเข้าใจ” “ถ้ามาคุยเรื่องเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้ผมไม่พร้อมที่จะพูดคุยกับใคร ต้องขออภัยด้วยนะครับ” “เปล่า.. ผมไม่ได้มาหานายน้อยเพราะเรื่องนั้น แต่จะมาบอกว่าเราจะเปิดรับสมัครคนเข้ามาทำงานในยามากุชิแล้วนะครับ” “อ๋อ.. ครับ” “นายน้อย…” “ถ้าเป็นเรื่องหาคู่ครอง ตอนนี้ผมไม่สะดวกเลย และ.. ไม่ต้องส่งผู้หญิงคนไหนมาให้ดูตัว เพราะไม่มีใครถูกใจเลย” ว่าจบอชิก็ลุกเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างเสียมารยาท ชิระยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับความเอาแต่ใจของเจ้านาย หลายเดือนมานี้พวกเขาพยายามหาคู่ครองให้อชิตลอด และไม่มีใครที่ถูกเลือกเลย แม้จะเป็นลูกสาวคนใหญ่คนโตแค่ไหน มีฐานะเงินทองมากมายแต่อชิไม่มองพวกเธอเลย

“นาย!!!” ฟึบ!! “อึก!!” ร่างหนาค่อยๆทรุดลงกับพื้น ต้นแขนด้านขวาถูกกระสุนเจาะจนทะลุเป็นรู ฟาร์ขบกรามแน่นก่อนจะเบี่ยงตัวหลบเข้ามุมมืด “นายครับนาย” เสียงลูกน้องคนสนิทเรียกหาเจ้านายด้วยน้ำเสียงลนลาน “กูโอเค มึงไปจัดการมัน อย่าให้ตาย กูอยากรู้ว่าใครส่งมันมา” เสียงกระท่อนกระแท่นสั่งลูกน้องก่อนจะพาร่างตัวเองไปยังจุดรวมพล “แม่ง!! วันแรกก็เสียฤกษ์แล้ว” ฟาร์ขบกรามแน่นก่อนจะยกวิทยุขึ้นมากรอกเสียงเกรี้ยวกราดกลับไปยังปลายทาง “มึงเอาตัวมันมาให้ได้!!” “ครับนาย” สิ้นเสียงของลูกน้อง ฟาร์ก็ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้สนาม พร้อมกับฉีกเสื้อข้างที่เปื้อนเลือดออก แต่จังหวะที่ฟาร์จะเอี้ยวตัวไปหยิบเศษผ้ามาพันแผล “อย่าขยับ!” มีดพกคมกริบจ่อเข้าที่คอหนาของชายหนุ่ม พร้อมกับถีบให้เขาล้มลงไปกับพื้น “หึ!” ฟาร์แค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่ถือมีดชี้หน้าเขาอยู่ “ไปหัดจับมีดให้ถูกวิธีก่อนดีไหม...” น้ำเสียงเย้ยหยันของฟาร์ทำให้คนฟังโกรธจนใบหน้าแดงก่ำไปหมด หมัดน้อยๆอัดกระแทกเข้ากับมุมปากของคนพูด จนใบหน้าหล่อเหลาสะบัดไปตามแรงกระแทก “หมัดหนักดีนิ...แต่มันทำอะไรฉันไม่ได้หรอก!!!” ร่างสูงใหญ่ดีดตัวลุกขึ้นมาเตะเข้าที่ข้อมือเล็ก จนมีดในมือของเธอหลุดลอยออกไปปักลงที่ดิน ใบหน้าสะสวยที่ห่อหุ้มด้วยหน้ากากสีดำสะบัดตามแรงกระชาก เศษผ้าบาดแก้มนวลจนเป็นรอยแดงยาว ฟาร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนร้าย *‘ผู้หญิงเหรอวะเนี่ย!!! กูเกือบต่อยแล้วไหมล่ะ’ “อึก!!” หมัดหนักๆเสยเข้าที่ปลายคางอีกครั้ง จนใบหน้าหล่อเหลาสะบัดเสยขึ้นตามแรงต่อย “คนอย่างแกไม่ควรอยู่บนโลกนี้!!” น้ำเสียงสั่นเครือ จ้องมองด้วยสายตาดุดัน ก่อนจะคว้าเอาปืนที่เหน็บอยู่ด้านหลังออกมาจ่อเข้าที่หัวของฟาร์ “แล้วคนแบบไหนต้องอยู่บนโลกได้ล่ะคนสวย...” น้ำเสียงยียวนของฟาร์มันยิ่งทำให้เธอโกรธ แต่ทว่าเธอไม่ได้เป็นฝ่ายได้เปรียบอีกต่อไป เมื่อปืนสีดำทะมึนจ่อเข้าที่หัวเธอเช่นกัน “นายบาดเจ็บ!!” ลูกน้องคนสนิทขบกรามแน่นเมื่อเห็นเลือดสดๆไหลออกจากต้นแขนของผู้เป็นนาย “นิดหน่อย มึงเอามันไปขังไว้ กูจะไปสอบสวนเอง” สายตาที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของฟาร์กำลังมองหน้าอกอวบใหญ่อยู่ตรงหน้า ยิ่งเธอขยับกายไปมา หน้าอกยิ่งกระเพื่อม “แกมันชั่วเกินจะมีชีวิตอยู่บนโลก!!” เมื่อเธอดิ้นหลุดจากพันธนาการก็คว้ามีดอีกเล่มที่เอาเสียบไว้กับรองเท้าขึ้นมาแทงเข้าที่หน้าท้องแกร่งของคนตรงหน้าจนสุดความยาวของมีด เสียงแหบพร่าเปล่งออกมาจากปากของฟาร์ในตอนที่มีดแทงเข้ามา “อ้า!!!” เสียงแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากปากของฟาร์ ก่อนร่างกำยำจะค่อยๆทรุดลง “นาย!!! ปึก!” มีอาก็ไม่ต่างจากฟาร์ที่ล้มหน้าฟุบลงกับแผงอกแกร่งของฟาร์ “แม่งเอ๊ย!!!” มือหนารีบผลักร่างของหญิงสาวออกห่างตัวเอง ก่อนจะอุ้มท้องลุกขึ้นมาอย่างเซๆ “เอาตัวมันไปขังไว้แล้วพากูไปหาหมอ!!” แม้สถานการณ์จะตึงเครียดแค่ไหน ฟาร์ก็ยังยิ้มออก “จะตายเพราะผู้หญิงแบบนี้ไม่ได้!” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยขึ้นขณะอยู่ในรถ สายตาดุดันมองออกไปนอกกระจกรถก่อนจะหันมาสั่งลูกน้องเสียงเข้ม “สั่งสอนมันเบาๆไปก่อน ที่เหลือกูจัดการเอง” “ครับนาย” “หึ! ใครที่มันรนหาที่ตาย มันก็จะได้ความตายนั้นแหละกลับไป” ฟาร์หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันพร้อมยกยิ้มมุมปาก @บ้านพีรพล “บัดซบ!!! ทำไมถึงปล่อยให้พลาดได้วะ” เสียงเกรี้ยวกราดของพีรพลดังขึ้น เมื่อลูกน้องชุดที่ไปจัดการกับฟาร์กลับมาเพียงคนเดียว แววตาลุกเป็นไฟเมื่อลูกน้องรายงานว่ามีอาถูกจับตัวไป “มึงทำยังไงก็ได้ให้ได้มีอาคืนมา กูไม่น่าปล่อยให้เด็กอ่อนหัดอย่างเธอไปจัดการไอ้ฟาร์เลย!!” เขาคิดผิดที่ส่งมีอาเข้าไป เพราะการจัดการฟาร์ครั้งที่สองนั้นคงเป็นเรื่องยาก “นายจะไปรับนายหญิงกลับมาเองไหมครับ” “กูไม่ว่างพอที่จะเอาตัวเองไปเสี่ยงตายหรอก มึงทำยังไงก็ได้ เอาตัวมีอากลับมาบ้านเรา” พีรพลย้ำอีกครั้ง มือหนากำหมัดแน่นก่อนจะทุบมันลงกับโต๊ะทำงานด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว “มึงกับกูคงอยู่ด้วยกันลำบากไอ้ฟาร์!!!”

บทนำ "เพียง เธอต้องออกไปรับแขกวีไอพีแล้วนะ" ร่างบางที่กำลังนั่งประทินโฉมอยู่หน้ากระจกแบบตั้งโต๊ะเล็ก ๆ รีบพยักหน้าให้รุ่นพี่ ปลายนิ้วเรียวยาวปาดลิปสติกออกจากมุมปากแล้วลุกขึ้นหมุนตัวเช็กความเรียบร้อย "พี่เขาจะมาไหมนะ" เพียงเธอพึมพำกับตัวเองแล้วเดินออกมาจากห้องแต่งตัว เสียงเพลงดังกระหึ่มเริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเท้าทั้งสองข้างหยุดอยู่ด้านหลังประตูทางเข้าผับ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วเปิดประตู กรีดกรายเดินเข้ามาในผับที่เต็มไปด้วยไฟแสงสีและเสียงเพลงที่ทางดีเจเป็นคนจัด การที่เธอทำงานในผับแบบนี้เรื่องหวงเนื้อหวงตัวแทบไม่ได้คิดเลย ถูกจับมือจับตัวเป็นเรื่องธรรมดาแต่ก็มีบ้างที่ถูกลวนลามแต่ก็เลี่ยงที่จะเข้าไปหากลุ่มคนประเภทนั้นโดยมีรุ่นพี่คอยช่วยเหลือ เพียงเธอเดินขึ้นมาชั้นสองโซนวีไอพี สิ่งแรกที่เธอมองหาคือชายหนุ่มคนหนึ่งที่มักจะนั่งอยู่มุมด้านในของโซนวีไอพี เธอกับเขาไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวแต่ทุก ๆ ครั้งที่เขามาจะต้องเรียกใช้เธอตลอด แต่สิ่งที่เขาให้ทำกลับสวนทางกับลูกค้าคนอื่น คือเขาจะให้เธอนั่งบนหน้าตักแล้วซบหน้าลงกับอกโดยไม่ต้องทำอะไรมากกว่านั้น ชงเหล้าก็ไม่ให้ทำแถมยังให้ทิปเป็นการส่วนตัวเยอะอีกต่างหาก ใบหน้าสวยไร้รอยยิ้มประดับเมื่อคนที่เธอมองหาไม่ปรากฏตัวอยู่ในโซนวีไอพีเลย ที่ประจำที่เขาชอบนั่งก็ว่างเปล่า "หนู..มาหาป๋านี่มา มัวมองหาใครอยู่เอ่ย" เสี่ยแก่ ๆ พุงพลุ้ยกวักมือเรียกเพียงเธอทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ เด็กสาวที่เพิ่งอายุยี่สิบปีบริบูรณ์เมื่ออาทิตย์ก่อนนั่งลงบนที่พักแขนของโซฟาตัวยาว สองมือประนมไหว้แนบไหล่ชายมากวัย "สวัสดีค่ะ ให้น้องเพียงบริการอะไรดีคะ" เพียงเธอยิ้มหวานให้ชายตรงหน้า แต่มือไม้เขากลับไม่อยู่สุขเลย เสี่ยร่างท้วมจับมือเพียงเธอไว้หลวม ๆ แล้วยกขึ้นไปหอมแล้วหอมอีก "ไม่ต้องทำอะไรเลยคนสวย แค่นั่งเป็นเพื่อนเสี่ยก็พอแล้ว" "ค่ะ" เธอชักมือกลับมาแล้วนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับชายมากวัยคนนี้ เพียงเธอรู้สึกขนลุกซู่ทุกครั้งที่ไหล่เธอสัมผัสกับร่างท้วม ๆ ของเขา "วันนี้จะเอาเท่าไหร่คะคนสวย เสี่ยพร้อมเปย์ไม่อั้น" "ตามใจเสี่ยเลยค่ะ น้องเพียงขอมากไปไม่ได้" เพียงเธอตอบแบบอาย ๆ ก็สกิลการอ่อยนี้ได้รุ่นพี่คอยสอนมาน่ะสิ ปกติเธอพูดแบบนี้เป็นที่ไหน เพราะนิสัยส่วนตัวเพียงเธอค่อนข้างเป็นคนพูดน้อยและออกจะเรียบร้อยมากกว่าที่จะมาทำงานแบบนี้ แต่เธอต้องหาเงินเลี้ยงตัวเองจึงไม่เกี่ยงงาน "งั้นคืนนี้…หนูกลับบ้านพร้อมเสี่ยไหม บ้านเสี่ยมีเงินมากมายเลยนะ เดี๋ยวเสี่ยให้หมดเลย" "ไม่เป็นไรค่ะ" "น่านะ อย่าเล่นตัวเลยกลับกับเสี่ยนะ" เพียงเธอสะบัดตัวออกจากการพันธนาการแล้วลุกขึ้น การกระทำของเธอทำให้ชายมากวัยไม่พอใจมาก "ทำเป็นหวงตัวเรียกราคาเหรอ มาทำงานแบบนี้ก็ต้องเจอแบบนี้อยู่แล้ว ถูกกระทำจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วยังจะหวงตัวไปได้ น่ารำคาญ!" หลังจากที่เขาพูดจบเศษเงินปลิวว่อนในอากาศ เพียงเธอทั้งโกรธทั้งสมเพชตัวเองที่โต้ตอบอะไรไม่ได้ เธอก้มลงเก็บเงินแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นทันที "ทำไมเป็นอะไร" "เปล่าหรอกค่ะ พี่มายคือเพียงขอเลิกงานก่อนเวลาได้ไหมคะ พอดีเพียงต้องกลับไปทำงานส่งอาจารย์น่ะ" ใบหน้าสวยแสดงความเป็นกังวลจนรุ่นพี่เห็นใจ เธอพยักหน้าให้เพียงเธอเป็นเชิงอนุญาต เพราะตลอดเวลาที่ทำงานกับเด็กคนนี้ไม่เคยขาดงานหรือเกี่ยงงานเลย ต่างจากคนอื่นที่เลือกแม้กระทั่งการเข้าหาแขกที่มาดื่มและมักมีเรื่องกันเพราะแย่งแขกที่ให้ทิปเยอะ ๆ "กลับเถอะ เดี๋ยวพี่บอกหัวหน้าให้ กลับบ้านดี ๆ ด้วยล่ะ" มือเรียวบางยกขึ้นมาลูบผมเพียงเธอด้วยความเอ็นดูแล้วดันไหล่เด็กสาวให้เข้าไปเปลี่ยนชุด ครึ่งชั่วโมงต่อมา เพียงเธอเดินบนฟุตพาททางกลับบ้านในเวลาสี่ทุ่มกว่า ๆ ในขณะที่รถยังแน่นขนัดเต็มท้องถนน ความว้าเหว่ภายในใจเกาะติดเธอทุก ๆ ย่างก้าวจนกระทั่งเสียงบีบแตรที่ดังมาจากด้านหลัง เธอหันกลับไปมองก็พบว่ามีรถยนต์หรูติดฟิล์มสีดำขับตามมา สองเท้ารีบสืบสาวไปข้างหน้าเพื่อให้พ้นจากรถคันนี้ "อีหนู รีบไปไหน" ใช่เสี่ยพุงพลุ้ยคนนั้นจริง ๆ อย่างที่เพียงเธอคิดไว้ไม่มีผิด เธอก้มหน้าเดินต่อแต่กลับถูกลูกน้องเสี่ยมากวัยจับเอาไว้ได้ "เสี่ยคะ หนูเลิกงานแล้วค่ะ" เธอขืนตัวจากการจับกุมแต่ก็ถูกรวบตัวไว้เหมือนเดิม เสี่ยร่างท้วมนั่งอยู่ในรถ เขาลดกระจกลงแล้วกระดิกนิ้วเรียกเพียงเธอเข้าไปหา เด็กสาวกลัวจนตัวสั่นแต่ไม่ยอมเข้าไปหาง่าย ๆ "อย่าขัดขืน!" บอดีการ์ดร่างสูงใหญ่กระซิบบอกเสียงลอดไรฟัน เพียงเธอไร้หนทางหนีจำใจต้องก้มลงไปฟังชายมากวัยหื่นกามพูด "ไปกับเสี่ย เดี๋ยวเสี่ยจะให้รางวัล" "ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ว่างต้องรีบกลับไปหาแม่" เธอเห็นเสี่ยส่งสายตาให้บอดีการ์ดที่อยู่ด้านหลังแต่เมื่อจะขืนตัวหนีออกมาก็ไม่ทันเสียแล้ว "ปล่อยนะ!" เพียงเธอดิ้นหนีสุดพลังแต่กลับถูกการ์ดของเสี่ยจับตัวไว้ ร่างแบบบางถูกผลักเข้ามาในรถ เสี่ยมือไว้รีบรวบตัวเด็กสาวเข้ามากอดไว้แน่น "อย่าเล่นตัวเลยหนู ให้เสี่ยดูแลเถอะนะ" เด็กสาวเบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากหนาของเสี่ยอ้วนด้วยความรังเกียจ มือเรียวเล็กกำหมัดแน่นและชกเข้าที่เบ้าตาจนศีรษะเสี่ยกระแทกกับขอบประตูรถเลือดออก เพียงเธอถือโอกาสเปิดประตูก้าวลงจากรถแต่ถูกเสี่ยจับแขนเสื้อเธอไว้ทัน แรงกระชากทำให้มันขาดจนเห็นบราสีขาวลายลูกไม้ "ตามจับมัน!" บอดีการ์ดสองคนวิ่งตามเด็กสาวในขณะที่เพียงเธอรีบสาวเท้าวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ด้วย ฟ้ากำลังทดสอบความอดทนเธอหรือไง เธอก็แค่ผู้หญิงตัวคนเดียวที่หาเช้ากินค่ำเหมือนกันใยต้องให้เจอแต่เรื่องเลวร้ายแบบนี้ มือหนึ่งกุมเสื้อด้านที่มันขาดส่วนอีกมือถือกระเป๋าวิ่งข้ามถนนที่การจราจรติดขัดมาจนถึงที่ที่หนึ่ง เธอเข้าไปหลบอยู่ในนั้น พวงแก้มทั้งสองข้างแดงซ่านจากการร้องไห้ เนื้อตัวมอมแมมเหมือนคนเพิ่งหนีตายมา ใช่! เธอหนีตายมา เมื่อรู้ว่าตัวเองปลอดภัยแล้วก็ทรุดนั่งลงกับที่ ร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วงจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาคิดว่าเธอเสียสติไปแล้ว เธอโอบกอดร่างบอบซ้ำตัวเองลุกขึ้น เดินมาตามทางเดินจนถึงตีนสะพานข้ามแม่น้ำซึ้งอีกฟากก็เป็นทางแยกไปห้องพักแล้ว เพียงเธอยืน

บทนำ สามปีก่อนหน้านี้ "ถ้าเลิกตีรันฟันแทงกันไม่ได้เราสองคนก็เลิกกันเถอะ" ปกป้องหันมามองต้นทางของเสียงในขณะที่มือกำหมัดแน่นจนแขนสั่นเทิ้ม "เลือกมาแล้วกัน ว่าป้องจะเอายังไง ระหว่าง นิน กับไปหาเรื่องชกต่อยกับคนอื่น" ญาณินปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มแดงก่ำ นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริง ๆ ที่เธอจะขอร้องเขาขณะที่ปกป้องยังปิดปากเงียบกริบ "หยุดนะ ถ้าป้องเดินออกไปแม้แต่ก้าวเดียว เราสองคนเลิกกัน" "ขอโทษนะ.." ปกป้องหันหลังเดินออกมาจากห้องพักทันทีโดยไม่หันกลับไปมองคนรักอีก ญาณินทรุดนั่งลงกับพื้นร้องไห้โฮด้วยความเสียใจที่ไม่อาจรั้งแฟนหนุ่มให้อยู่กับตัวเองได้ "นายมันเห็นแก่ตัว.. ไอ้คนเลว!" ปัจจุบัน "ไอ้เชี่ย.. แป๊บ ๆ ขึ้นดอย แป๊บ ๆ ลงดอย มึงไปสร้างบ้านอยู่บนดอนเถอะเชื่อกู" ธันวาขมวดคิ้วว่าให้เพื่อนรักขณะที่ตัวเองยืนพิงประตูรถยนต์สูบบุหรี่อย่างสบายเฉิบ ปกป้องกลอกตาไปมาแล้วสะพายกระเป๋าสัมภาระที่เตรียมมาจากบ้านขึ้นหลัง "บ่นกูจัง" "ไม่ใช่แค่กูที่บ่น เพื่อนแม่งทุกคนอะบ่นมึงด้วย" "เข้าใจกูหน่อยดิ ก็ชวนแล้วไม่ไปกันเองหนิ" "โห.. นี่ตอนไปออกค่ายอาสายังไม่กันดารพอเหรอวะ นี่บนดอยมีไฟไหม?" "ไม่" "ก็นั่นน่ะสิ แล้วยังจะพาพวกกูไปลำบากอีก แต่บนดอยไม่มีญาณินนะโว้ย.." "ก็ถ้ามีมันก็ดีสิ ถ้าบนดอยมีเธอกูจะไม่ลงมาเลย" "ถุย! พอตอนนี้ปากดี แล้วตอนนั้นทำไมไม่พูดแบบนี้บ้างวะ นี่ก็เลิกกันมาไม่รู้กี่ปีละ ยัง… ไม่ลืมเขาอีก มึงนี่มันสุดยอดจริง ๆ ว่ะเพื่อน" "นี่มึงตั้งใจมาซ้ำเติมกูหรือตั้งใจมาส่งกู?" "เออ.. ขอโทษละกัน งั้นแยกกันตรงนี้นะ อีกสองอาทิตย์เจอกัน" "อืม ขับรถดี ๆ" "ครับท่าน อยากได้อะไรก็ส่งจดหมายมานะ ชาติหน้าเดียวกูส่งของที่อยากได้ไปให้" "ไอ้เวร.." ปกป้องส่ายหน้าอย่างยิ้ม ๆ แล้วโบกมือให้เพื่อนรัก มือหนากระชับสายเป้สัมภาระแล้วเดินลัดเลาะตามเส้นทางเรียบแนวเขาเพื่อไปขึ้นรถกับชาวบ้านที่จะขึ้นดอยอีกที "อ้าว... สวัสดีครับคุณปกป้อง" "สวัสดีครับผู้ใหญ่" "ไม่ได้เจอกันตั้งหลายสัปดาห์เลยนะครับ แล้วนี่มาคนเดียวอีกแล้ว?" ปกป้องหันไปมองทางด้านหลังก่อนจะยิ้มให้พ่อผู้ใหญ่บ้าน "ก็ตามนั้นแหละครับ มาคนเดียวเหมือนเดิม" "เมื่อไหร่จะพาแฟนมาขึ้นดอยบ้างเนี่ย" "ฮึฮึ.. คงอีกหลายปีครับ" ปกป้องตอบอย่างยิ้มแย้ม แล้วเอาเป้สัมภาระไปใส่ท้ายรถกระบะที่จะใช้เป็นพาหนะขึ้นไปยังหมู่บ้านที่อยู่บนเขา ซึ่งหนทางที่จะไปมันไม่ได้ราบรื่นสักเท่าไหร่ รถยนต์จึงถูกดัดแปลงมาเพื่อใช้งานในด้านนี้โดยเฉพาะ เมื่อถึงเวลาผู้ใหญ่บ้านก็พาปกป้องขับรถออกมาจากจุดนั้น "เออครูป้องครับ" "ครับ" "ผมกับลูกบ้านเนี่ยช่วยกันออกความคิดเห็น และลงมติกันว่าจะเปิดรับสมัครครูอาสาอีกครั้งครับ พอดีช่วงนี้ครูอาสาที่ทางการส่งมาก็ขาดแคลนมาก ไม่ค่อยมีคนอยากมาเท่าไหร่" "ดีเลยครับ ช่วงนี้ก็ใกล้สอบกันแล้วด้วย" "ใช่ครับ ๆ พวกผมเลยให้ทางการเดินเรื่องให้ แล้วก็เอาใบปลิวไปแปะตามเสาไฟฟ้าในตัวเมือง แล้วก็โพสต์ลงโซเชียลด้วย" พ่อผู้ใหญ่บ้านขำอย่างขบขันเมื่อนึกถึงภาพใบปลิวที่ติดตามเสาไฟในเมือง "ผมหวังว่าจะมีคนเดินมาเห็น ไม่ก็มีคนในโซเชียลเห็นบ้างนะครับ สงสารเด็ก ๆ มัน" ปกป้องก็ขอให้เป็นแบบนั้น หมู่บ้านที่ผู้ใหญ่อยู่ไม่ค่อยมีความเจริญเข้าถึง ทุกวันนี้เด็ก ๆ และคนในหมู่บ้านยังต้องเดินลงเขาเพื่อเข้าไปทำธุระในเมืองอยู่เลย แถมไฟฟ้าก็เข้าไม่ถึงอีก จำได้ว่าเขาเคยของบกับทางการไปแล้ว แต่ก็หายเงียบเพราะค่าใช้จ่ายในการนำไฟฟ้าเข้าหมู่บ้านต้องใช้เงินจำนวนมากเลยทีเดียว "ว่าแต่ว่าเพื่อนครูป้องไม่มาด้วยเหรอครับ คุณดิน คุณโชน คุณปินแล้วก็คุณธันวา อ้อ! คุณขุนเขาด้วย" ปกป้องยิ้มให้ผู้ใหญ่ "พวกนั้นไม่ว่างมาหรอกครับผู้ใหญ่ เดี๋ยวนี้ทำงานกันหมดแล้ว อีกอย่างปรินเพื่อนผมก็ไม่อยากให้มันมาหรอกเพราะขาไม่ค่อยดี" "อ๋อ.. หวังว่าสักวันจะเห็นทั้งหกคนอยู่รวมกันอีกนะครับ พวกคุณปกป้องนี่น่ารักกันทุกคนเลย" "ครับ น่ารักแล้วก็น่าถีบในเวลาเดียวกัน" ผู้ใหญ่กับปกป้องหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่เขาจะเปิดกระจกรถแล้วยื่นหน้าออกไปรับลมในช่วงสายของวัน การเดินทางที่แสนเดียวดายกลับพาให้เขามาพบกับความสุขที่หาที่เมืองกรุงไม่ได้ หลายชั่วโมงที่รถกระบะของผู้ใหญ่ถูกใช้งานอย่างหนัก เพราะวันนี้ต้องขนเสบียงและสัมภาระอีกหลายอย่างขึ้นหมู่บ้านด้วย "ผู้ใหญ่ครับ แล้วครูอาสาคนก่อนทำไมเขาไม่กลับมาแล้ว" "อ๋อ ครูมายเหรอครับ" "ใช่ครับ" "เห็นว่าทะเลาะกับครอบครัวน่ะครับ ครอบครัวไม่เข้าใจที่ลูกมาทนลำบากอยู่ที่นี่ เลยไม่ให้ลูกสาวมาอีก" "อ๋อ.. เฮ้อ~ อย่างว่านะครับ ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากให้ลูกมาลำบากหรอก(พ่อแม่ผมก็เหมือนกัน..)" ปกป้องพูดในใจแล้วเปิดโทรศัพท์ถ่ายรูปเก็บไว้ เพราะเลยจุดนี้ไปสัญญาณก็ไม่มีแล้ว เขาต้องรีบรายงานเพื่อนรักและรายงานพ่อแม่ก่อนที่โทรศัพท์มือถือเครื่องหลายหมื่นบาทมันจะมีหน้าที่แค่เปิดเพลงและถ่ายรูปแค่นั้น พอแบตหมดก็เป็นแค่ซากเครื่องมือสื่อสารที่ไร้ประโยชน์ ณ คาเฟ่แห่งหนึ่ง "สั่งอะไรหน่อยไหม นั่งทำหน้าหงอยมาจะครึ่งชั่วโมงแล้วนะนิน" ญาณินกลอกตาไปมาแล้วชี้ไปที่เมนูน้ำหวานของทางร้านอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก "รู้สึกเบื่อ ๆ น่ะ พักนี้รู้สึกว่าใช้ชีวิตแบบสะเปะสะปะมาก ไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์เลย" "ถามจริง?" เพื่อนสนิททำหน้ามึนงงกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ในนาทีต่อมาญาณินก็ยิ้มหน้าบานราวกับคนไร้สติ ผิดกับเมื่อครู่ที่ทำหน้าหงอยมาก "เราไปทำประโยชน์ให้คนอื่นดีไหม" "แบบไหน" "ก็… ไม่รู้อะ" เธอถอนหายใจยาว ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่น เลื่อนหน้าจอไปเรื่อย ๆ จนเจอกับโพสต์หนึ่ง "อ้อม! แกดูนี่ดิ" เธอกวักมือเรียกเพื่อนให้มาดูโพสต์ในโทรศัพท์ "เอาจริงดิ" "น่าสนนะ เราก็เรียนจบแล้ว พอมีความรู้อยู่บ้าง.. ฉันว่าเป็นครูอาสาก็ไม่น่าเสียหายอะไร" "แต่แกจะลากฉันไปลำบากไม่ได้นะยัยนิน" "ไม่อยากไปเหรอ" ญาณินทำหน้าเศร้า "ไม่ไปเป็นเพื่อนกันหน่อยเหรอ" เธอเขย่าแขนเพื่อนสาวเร่า ๆ เป็นการอ้อนวอนเพื่อน "ไม่ต้องมาอ้อนเลย" "นะ.. นะเพื่อนคนสวย นะอ้อมนะ ๆ" "โอ๊ย! อย่ามาส่งสายตาแบบนั้นให้ฉันนะ" "นะอ้อมนะ~" "ไม่! ไป!"

พี่ปลาดูดนมสตรอว์เบอร์รี่แสนโปรดปรานเดินมานั่งลงข้างน้องชายที่เอาแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่นานสองนานแล้ว "เบอร์ใครวะ" "อย่ายุ่งได้ไหม แดกนมแล้วไปนอนมึงอะ" "เอ้า... ทำไมไม่โทรวะ" ไม่ว่าเปล่าแต่พี่ปลายังยื่นมือไปกอดปุ่มโทรออกทำเอาปรินสะดุ้งตัวโยน แต่ที่ทำให้เขาตกใจไปกว่านั้นคือเสียงรอสาย "ไอ้เชี่ยปลา…" "เขารับแล้วมึง ไปคุยดิ" พี่ปลาเอาไหล่ชนไหล่ปรินพยักพเยิดหน้าไปที่ระเบียงห้องที่เปิดเอาไว้ ปรินเก้กังอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจแนบโทรศัพท์ใส่หูแล้วเดินออกมาคุยที่ระเบียงอย่างที่ไอ้ปลาบอก (นั่นใครคะ) เสียงหวานคุ้นหูเล็ดลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ ปรินเม้มปากแน่น เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ตอนนี้หัวใจแกร่งมันเต้นระรัวจนไม่เป็นจังหวะ "เอ่อ... ผมเองครับ" (ใคร) เสียงหวานเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวเล็กน้อย "ผมไง... ปริน" (…) ปลายสายเงียบไปเมื่อรู้ว่ากำลังคุยกับใครอยู่ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามอีก (นายเอาเบอร์ฉันมาจากใคร) "อ๋อ... ไม่รู้สิครับ พอดีผมจะโทรมาถามเรื่องนัดของเราสองคนน่ะ ว่ายังไงครับ" (ฉันไปนัดอะไรกับนายตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วก็ลบเบอร์ฉันด้วย เบอร์นี้เป็นเบอร์ส่วนตัว) "ดะ... เดี๋ยว ๆ อย่าเพิ่งวางนะครับอาจารย์" (ฉันไม่มีอะไรต้องคุยหนิ แค่นี้นะ) "เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว...” ปรินร้องห้ามเสียงหลงจนอีกฝ่ายยอมหยุดฟัง "คือผมอยากเลี้ยงกาแฟอาจารย์จริง ๆ นะครับ สำนึกผิดจริง ๆ ที่ดูแลพี่เอ่อ... สติไม่ดีทำให้มันไปหาเรื่องเพื่อนอาจารย์น่ะ" เขาเหลือบตามองพี่ชายที่นั่งร้องเพลงอยู่บนโซฟา "นะครับอาจารย์...” เสียงถอนหายใจดังเล็ดลอดออกมาจากปลายสายอย่างนึกรำคาญ (พรุ่งนี้ค่อยคุยแล้วกัน และห้ามโทรมารบกวนอีก) "ครับ... ครับผมแล้วเจอกันครับ...” ปรินทำท่าดีใจแล้วเดินยิ้มร่าเข้ามากอดหัวพี่ชาย "อะไรของมึง" พี่ปลามองค้อนน้องชาย "เปล่า... แค่อารมณ์ดี กูไปนอนก่อนนะ พรุ่งนี้มีนัด บาย...” เขาขยี้ผมพี่ชายแล้วเข้าไปนอนทันที "ไอ้นี่... สมองมึงปกติดีไหมเนี่ย นับวันยิ่งเหมือนคนสติฟั่นเฟือน ไม่เหมือนกูเลย...” ปลาทำท่าเอาผมทัดหูแล้วนั่งกินขนมต่อ

เกริ่น @โรงแรมแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ณ.ห้องจัดเลี้ยง "ใครที่ไม่มีคู่มางานวันนี้ขอเสียงหน่อยค่า!!" ดีเจเจ้าของรอยยิ้มมีเสน่ห์ตะโกนใส่ไมค์พร้อมกับโยกย้ายร่างกายพริ้วไหวไปกับเสียงเพลง "โว่วววว" เสียงโห่ร้องตะเบ็งเซ็งแซ่หลังจากที่ดีเจสาวประกาศออกไมค์ ทุกคนต่างวาดลวดลายใส่กันเต็มที่ ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ทุกคนกล้าแสดงออกและปลดปล่อยกับเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มที่ดีเจสาวเปิด "แป๋ม! อีแป๋ม โว่ววววสุดๆไปเลย!!" "โว่วว!! เพื่อน" ป๋อมแป๋มที่อยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำที่รับหน้าที่เป็นดีเจหันมามองเพื่อนที่ป้องปากตะโกนเรียกชื่อเธอพร้อมกับโบกมือทักทาย "ขอบคุณเจ้าของวันเกิดด้วยนะคะ ขอเสียงให้อิฐหน่อยค่า!!" ดีเจสาวผายมือไปหาเพื่อนรักที่เป็นเจ้าของงานวันเกิด แล้วดึงสายตากลับมา เพียงแค่เธอจับหูฟังด้วยมือเพียงข้างเดียวและโยกย้ายเอวคอดไปมาก็เรียกเสียงโห่แซวจากเพื่อนทั้งชายและหญิง "เรามาร่วมร้องเพลงวันเกิดให้กับเพื่อนอิฐดีกว่าค่ะ" ป๋อมแป๋มประกาศใส่ไมค์ เธอผ่อนเสียงเพลงลงและผายมือไปที่เค้กวันเกิดก้อนใหญ่ที่พนักงานชายกำลังเข็นเข้ามาในงาน ทุกคนต่างร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์สอดประสานกับเสียงปรบมือ "ขอบคุณทุกคนมากๆนะครับที่มาวันนี้ ขอให้ทุกคนมีความสุขไปกับอิฐด้วยนะครับ" ว่าจบชายหนุ่มก็เป่าเทียนดับไป เสียงเพลงมันๆดังขึ้นทันทีที่เทียนดับ ทำให้ทุกคนต่างโยกย้ายร่างกายไปมาอย่างมีความสุข "แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะเพื่อน มีความสุขมากๆนะแก" หญิงสาวอวยพรเพื่อนและสวมกอดอิฐ "กูขอบใจมึงมากนะที่มาเปิดเพลงงานวันเกิดกู ถ้ามึงไม่มาคงแย่ว่ะ มีแต่คนถามหามึงทั้งนั้น" อิฐตบบ่าป๋อมแป๋มเบาๆเป็นการขอบคุณ ในขณะที่ดีเจสาวบิดยิ้มเขินอาย "แต่กูมีปาร์ตี้เฉพาะเราเว้ย ของดีรออยู่บนดาดฟ้า" "อะไรเหรอ?" ไม่ทันที่ป๋อมแป๋มจะได้เอ่ยถาม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางข้างหลัง ทำให้ทั้งสองคนต้องหันไปมองต้นทางของเสียงทันที "อีนิ้ง! นี่มึงหายหัวไปไหนมาเนี่ยฮะ!" "กูไปเข้าห้องน้ำมาไง แล้วนี่พวกแกสองคนนัดอะไรกันเหรอ? มีอะไรที่ดาดฟ้า" คะนิ้งเพื่อนรักของทั้งสองเอ่ยถามด้วยท่าทางอยากรู้ ในขณะที่อิฐและป๋อมแป๋มมองเธออย่างรู้ทัน "ไม่ต้องมาทำหน้าฉงนแบบนั้น มึงลากผู้หญิงไปนัวเนียกันในห้องน้ำมาใช่ไหม!" "ทำไมรู้ทันกูตลอดเนี่ย.." คะนิ้งเกาศีรษะเบาๆ แล้วควงแขนป๋อมแป๋ม เธอแนบใบหน้าลงกับต้นแขนเรียวของเพื่อนอย่างออดอ้อนกลบเกลื่อนความผิดที่โดนจับได้ "อย่าทะเลาะกันเลย แป๋มอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะ เต้นมันไปหน่อยเหงื่อออก เหนียวตัว" "กูเปิดห้องไว้แล้ว เอานี่กุญแจห้อง ทำธุระเสร็จแล้วไปเจอกันที่ดาดฟ้านะ" ป๋อมแป๋มพยักหน้าเข้าใจแล้วหันมามองคะนิ้งที่ยังไม่ยอมผละตัวออก "กูถามจริงๆเถอะอีนิ้ง ใจคอมึงจะทำตัวมั่วพาผู้หญิงมานอนด้วยไม่ซ้ำหน้าแบบนี้เหรอ มึงไม่คิดจะหาผัวเป็นตัวเป็นตน?" คนโดนถามทำหน้าเบื่อหน่าย "ถ้าฉันจะมีผัวจริงๆ ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่แกแน่นอนอิฐ" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "ลองของกูดูก่อนไหม ติดใจขึ้นมากูให้เย..ฟรี" มือหนายื่นไปดันหน้าผากเพื่อนรักอย่างนึกหมั่นไส้ การกระทำของทั้งสองคนเรียกเสียงหัวเราะจากป๋อมแป๋มที่คอยห้ามทับตลอด "ให้ผู้ชายหมดโลกนี้ก่อน แต่ถ้าตัวเลือกสุดท้ายเหลือแกฉันจะเอาแกเป็นผัวเอง ตอนนี้ขอเอาอีแป๋มเป็นเมียก่อน.." คะนิ้งหันมากอดคอระหงทำให้ป๋อมแป๋มต้องโน้มใบหน้าลงไปใกล้ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ คะนิ้งกดริมฝีปากลงบนกลีบปากอวบอิ่มของเพื่อนต่อหน้าอิฐ "อีนิ้ง! นี่เพื่อนไหมวะ!" ชายหนุ่มขึ้นเสียงใส่เพื่อนอย่างไม่ชอบใจที่คะนิ้งชอบทำอะไรรุ่มร่ามกับป๋อมแป๋มต่อหน้าเขาและคนอื่น ก่อนที่ป๋อมแป๋มและคะนิ้งจะเดินออกไปด้วยกัน "นิ้งชอบแกล้งแป๋มจนเขาคิดว่าเราสองคนคบกันจริงๆแล้วเนี่ย" "ฉันเคยสนใจที่ไหน แกก็อย่าไปสนใจสิ รู้ๆกันอยู่นิ" "อืม.." หญิงสาวเจ้าของดวงตากลมโตเบือนหน้าหลบรู้สึกเขินอายเมื่อเหลือบเห็นรอยแดงตรงเนินอกอวบอิ่มที่ล้นทะลักออกมาจากขอบชุดเดรสของคะนิ้ง เธอรู้ได้ทันทีว่ารอยแดงนั้นเกิดจากการถูกดูด "เดี๋ยวนิ้งไปรอที่ดาดฟ้าเลยแล้วกันนะ ยังไงแป๋มก็รีบๆตามไปนะ" "อ๊ะ!" คะนิ้งดันตัวป๋อมแป๋มชิดผนังลิฟต์ แล้วเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ หมายจะจูบแต่ป๋อมแป๋มก็ยกมือขึ้นมาห้ามไว้เสียก่อน "อย่าแกล้งแป๋ม แล้วเจอกันที่ดาดฟ้านะ" หญิงสาวยิ้มหวานแล้วเอื้อมมือไปกดลิฟต์ ในขณะที่เพื่อนรักทำหน้าบึ้งที่โดนเพื่อนปฏิเสธ ติ้ง! "แล้วเจอกันนะเพื่อน" คะนิ้งส่งจูบให้ป๋อมแป๋มแล้วจึงกดลิฟต์ขึ้นไปบนดาดฟ้า ครืด~ ครืด~ (พี่นิ้ง..มุกดาอยากเจอพี่นิ้งก่อนกลับได้ไหมคะ) เสียงหวานใสของคนปลายสายกรอกเข้ามาทันทีที่คะนิ้งรับสาย "ได้สิ เดี๋ยวพี่ไปหาเองนะคะ รอพี่ก่อนนะที่รัก" คะนิ้งเปลี่ยนใจที่จะขึ้นไปรอเพื่อนบนดาดฟ้าอย่างที่ควรจะทำกะทันหัน ในขณะที่ป๋อมแป๋มกำลังอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องพักที่อิฐเปิดให้ เมื่อเสร็จแล้วเธอก็ขึ้นไปรอเพื่อนที่ดาดฟ้าตามที่นัดกันไว้ หวืด~ ลมเย็นๆกระทบกับใบหน้าสวยจนผมดกดำที่ปล่อยสยายพลิ้วไหว เท้าเรียวในรองเท้าผ้าใบสีขาวก้าวไปข้างหน้า แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งราวสิบคนที่กำลังยืนล้อมชายคนหนึ่งไว้ และสภาพชายคนนั้นเปียกโชกไปด้วยเลือดสีแดงสด "..." ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและรีบย่อเข่านั่งลงตรงข้างแท่งน้ำขนาดใหญ่ แต่เมื่อได้สติก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอัดวีดีโอเก็บไว้เป็นหลักฐาน "พะ..พวกแกทำร้ายคนไม่มีทางสู้ได้ยังไงกัน" ริมฝีปากอวบอิ่มเปล่งเสียงสั่น ในขณะที่มือไม้เริ่มสั่นเทา "..." ดวงตากลมโตเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ ดวงตาเขาถูดบดบังด้วยแว่นสีดำสนิท ถือปืนเดินเข้าไปหาชายคนนั้น "จะให้จัดการยังไงดีครับนาย" กวินหันไปถามผู้เป็นนายเสียงเข้ม ในขณะที่คนโดนถามพ่นควันบุหรี่สีขาวออกจากปาก แล้วจึงถอดแว่นตาออก สายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกมองชายหนุ่ม "บะ..เบิร์ดฟะ..ฟังกูก่อน"

BAD MAFIA TWO คาสโนวาหลงเด็ก (กินเด็ก) NC25+++ -มนัส- คาสโนวาตัวพ่อที่ตกหลุมพรางตัวเอง หลงรักเด็กดื้อจนโงหัวไม่ขึ้น \'รักสุดฤทธิ์\' -สายฟ้า- เด็กสาวเจ้าของรอยยิ้มสะกดใจหนุ่มๆ เธอมีใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักราวกับตุ๊กตาเดินได้ \'เด็กร้ายกาจ\' และเธอก็มีพี่ชายและพ่อที่หวงเธอมากๆ คำเตือน นิยายเรื่องนี้อาจจะมีเนื้อหาติดเรท มีฉากNC25+ มีคำหยาบคายสอดแทรกในเนื้อหาการสนทนา เด็กที่มีอายุต่ำกว่า18ปี ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน ใครไม่ชอบแนวนี้แนะนำให้กดออกค่ะ ห้าม!! ห้ามคัดลอกหรือเอาเนื้อหานิยายไปดัดแปลง ถ้าพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมายทันที! (บุคคลในภาพเป็นส่วนหนึ่งของภาพประกอบไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆทั้งสิ้นกับเนื้อหาในนิยาย) นามปากกา : ฅนบนดอย

ข้อตกลงในวันนั้นที่เธอแค่จะเป็น \'แฟนชั่วคราว\' ให้เขา แต่เรื่องมันเลยเถิดจนกลายมาเป็นคู่ชีวิต เกริ่น "ขอถามก่อน" "ว่ามา" "ที่ทำไปเพราะอยากให้แฟนเก่าเลิกยุ่ง หรือทำไปเพราะอยากให้เขาเห็นว่าพี่ตัดใจจากเขาได้แล้ว" ฉันกอดอกถามพี่น้ำเหนือตรงๆ และตอนนี้เขาก็มองหน้าฉันๆโดยไม่ให้คำตอบ "เธอไม่จำเป็นต้องรู้ มีหน้าที่หลอกอย่างเดียว" "โอเค เอาไว้ค่อยมาตกลงเรื่องราคาแล้วกันนะ เพราะอิงไม่ทำให้ฟรีๆแน่ เผื่อโดนแฟนเก่าพี่ตบหน้าแหกมาจะได้มีเงินไปหาหมอ" "อืม" "ขอบคุณนะคะ" ฉันแกล้งยิ้มแล้วยกมือไหว้ทั้งที่ในใจไม่ได้ต้องการแบบนี้เลย เมื่อพูดคุยกันเสร็จเสียงออดหน้าห้องพี่น้ำเหนือก็ดังขึ้นสองครั้ง พี่เขาส่งสายตาให้ฉันเป็นเชิงบอกให้ไปเปิดประตูห้องและฉันก็เดินไปเปิดอย่างว่าง่าย "พี่เหนือ.." "คะ?" ฉันแสร้งตีสีหน้ามึนงงและค่อยๆหันไปมองพี่น้ำเหนือราวกับไม่รู้มาก่อนว่าผู้หญิงคนนี้จะมา ฉันคงเล่นละครตบตาเก่งสินะ "มาหาใครเหรอคะ" ฉันเอ่ยถามผู้หญิงตรงหน้าด้วยท่าทางใสซื่อ "มาหาพี่เหนือ คุณคงเป็น.." "แฟนพี่เอง" "..."!

เมียเด็ก NC25+++ ••• —>เมษา<— เด็กสาวเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม แต่ไร้เดียงสาไม่ค่อยทันคน \'เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมเขาต้องเกลียดเธอขนาดนี้ด้วย\' • • • —>เจได<— ผู้ชายร้ายกาจ เอาแต่ใจ ปากร้าย ขี้หงุดหงิด เจ้าคิดเจ้าแค้น แต่เขารักเพื่อนมากๆ \'เพราะเธอทำให้พี่สาวเขาเสียใจ ความผิดนี้ทำให้เธอตกเป็นเบี้ยล่างเขา คำเตือน! นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นโดยจินตนาการไรท์ อาจบิดเบือนจากความเป็นจริง และไม่สามารถแต่งตามจริตคนอ่านได้ มีคำหยาบคายเพื่ออรรถรสในการอ่าน มีฉากรุนแรงและเรท25+ ใช้วิจารณญาณในการอ่าน ห้าม! ห้ามคัดลอกหรือดัดแปลงเนื้อหาในนิยายเด็ดขาด หากพบเจอจะดำเนินคดีตามกฎหมายทันที! ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ กดถูกใจ+คอมเมนต์ให้กำลังใจด้วยนะคะ ❤️

NEW LOVE รักครั้งใหม่กับเธอคนเดิม NC25+++ -อ๊อฟ- มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ รักเดียวใจเดียว รักเพื่อนมาก และเขาลืมเธอไม่ได้ \'ถ้าเจออีกสัญญาจะไม่ปล่อยให้หลุดมือ\' -พู่กัน- สถาปนิกสาวสวย แกร่ง เด็ดขาด เธอกลัวการจากลา \'ความรักของเธอจบลงด้วยการจากลา\' คำเตือน! นิยายเรื่องนี้สร้างจากจินตนาการของผู้เขียนอาจบิดเบือนไปจากความจริง มีเนื้อหาติดเรท 25+++ และใช้คำหยาบคายเพื่ออรรถรสในการอ่าน นักอ่านควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน ไม่ชอบแนวนี้แนะนำให้กดออกค่ะ ห้าม! ห้ามนำเนื้อหาในนิยายไปดัดแปลงเป็นผลงานของตัวเอง หรือใช้เนื้อหาบางส่วน ถ้าเจอจะดำเนินคดีตามกฎหมายทันที (ไรท์จะจบอิมเมจตัวละครหลังจากลงตอนแรกนะคะ เนื่องจากทางเว็บไม่ให้ใช้ศิลปินมาให้ประกอบผลงาน) กดถูกใจ+คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์ด้วยนะคะ? ฝากกดไลค์เพจ ฅนบนดอย นิยายรักอีโรติก/นิยายรักวัยรุ่น ติดต่อพูดคุยกับไรท์ได้ทางเพจตลอด 24ชั่วโมงได้เลยนะคะ \'ป๋าอ๊อฟผู้ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ\'

ผู้ชายสารเลว NC25+++ -พะพาย- หญิงเจ้าของรอยยิ้มสดใส ชีวิตเธอเธอไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกกุหลาบอย่างที่หวังไว้ -ภารัน- มาเฟียหนุ่มไร้หัวใจ เย็นชาและโหดเหี้ยม มาเฟียผู้มีบาดแผลในใจเรื่องความรัก ความรักเขาไม่สมหวังอย่างที่คาดไว้ คำเตือน! นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาติดเรท25+++ มีคำหยาบคายในเนื้อหาเพื่ออรรถรสในการอ่าน ใครไม่ชอบแนวนี้กดออกเลยค่ะ พระเอกเลวมาก....5555555 NCก็แซ่บมากเหมือนกัน ห้าม! ห้ามคัดลอกเนื้อหาในนิยายนะคะ (เนื่องจากเว็บไม่ให้เอาอิมเมจตัวละครลง ไรท์เลยลงให้ดูที่เพจนะคะ ตามไปดูอิมเมจภารันกับพะพายที่เพจเด้อ) ฝากกดถูกใจเพจด้วยนะคะ กดถูกใจ+คอมเมนต์ด้วยนะคะ กำลังใจในการปั่นนิยาย

กำราบรัก NC25++ ~เกล~ -เกวลิน- นางแบบเซ็กซี่สตาร์ตัวแม่ เพียงชายใดได้สบตาก็เป็นต้องเสียอาการ ภายใต้มาดนางพญาเธอกลับซ่อนความเจ็บปวดไว้ \'ไม่ได้ตั้งใจ\' ~เบฬิน~ -เบฬิน- หนุ่มมาดนิ่งแต่ปากจัด ผู้ชายดิบ ห่าม แต่ใต้ความดิบห่ามของเขา เขาคือรองหัวหน้าทีมนรกแตก \'ผู้หญิงนิสัยเสีย\' คำเตือน! นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้แต่งเอง เนื้อหาอาจบิดเบือนไปจากความเป็นจริง ในเนื้อหามีฉากติดเรืและความรุนแรงและใช้คำหยาบ เพื่ออรรถรสในการอ่าน ผู้ที่มีอายุน้อยกว่า 18ปี ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน ปล.พระเอกเรื่องนี้ดิบห่าม นางเอกขี้เหวี่ยงเอาแต่ใจ มีมุมอ้อนบ้างใสซื่อบ้าง...ไม่ชอบแนวนี้กดออกค่ะ! ห้าม! ห้ามคัดลอกหรือดัดแปลงเนื้อหาในนิยาย ถ้าพบเจอจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด!! คนถูกใจ + คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนด้วยนะคะ แฟนเพจ : ฅนบนดอย / นิยายรักอีโรติก - นิยายรักวัยรุ่น นามปากกา : ฅนบนดอย

ยัยตัวร้าย กับ นายนุ่มนิ่ม NC25+++ -จูนี่- เด็กสาวหน้าตาน่ารัก ที่มีพ่อทำงานราชการลับสุดโหดและมีแม่เป็นนางแบบชื่อดัง นิสัยเอาแต่ใจตัวเอง ปากร้ายแต่ขี้สงสาร และเธอมีน้องชายฝาแฝดที่หวงเธอสุดๆ ‘เงินของฉันซื้อทุกอย่างได้ รวมถึงนายด้วย\' -ไนท์- นักศึกษาสัตวแพทย์หนุ่มหน้าตาหล่อเหลา นิสัยดีเป็นคนเงียบๆ ขรึมๆ ไม่ชอบยุ่งกับใคร แต่ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลากลับซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ \'เงินคุณซื้อได้ทุกอย่าง ยกเว้นผม! \' คำเตือน! นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาหรือฉากติดเรท 25+++ มีถ้อยคำหยาบคายเพื่ออรรถรสในการอ่าน นิสัยตัวละครไรท์ตั้งใจให้เป็นไปแบบนั้น ไม่สามารถแต่งตามจริตใครได้ ไม่ชอบกดออกค่ะ ห้าม! ห้ามคัดลอกเนื้อหาในนิยาย ไม่ว่าจะมากหรือน้อย ถ้าพบเจอจะดำเนินคดีตามกฎหมายทันที! ไรท์ลงอิเมจในเพจนะคะ กดถูกใจ+คอมเมนต์ให้กำลังใจกันด้วยนะ..❤️ ฝากกดไลค์เพจด้วยนะคะ

CRAZY IN LOVE คุณหนูคลั่งรัก -เฌอแตม- สาวน้อยผู้เจ้าของใบหน้าสวยหวานที่มีนิสัยตรงกันข้ามกับหน้าตา เธอเป็นนางพญาที่ใครๆก็รู้จักในนาม ยากูซ่า เย็นชา ไม่กลัวใครและ..ชอบความท้าทาย \'ฉันจะเลี้ยงนายให้เชื่องเอง\' -เรย์ มาร์ช- ผู้ชายอันตรายที่ถูกใครต่อใครหมายหัว เขาถูกหักหลังและยังสูญเสียคนรักแบบไม่มีวันหวนกลับ \'ถ้าผมเตือนเป็นครั้งที่สอง คือตายเท่านั้น\' คำเตือน! นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเอง มีเนื้อหารุนแรงและใช้ถ้อยคำหยาบคายเพื่ออรรถรสในการอ่าน มีฉากติดเรท25+ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เนื้อหาบางส่วนอาจบิดเบือนจากความเป็นจริง (ไม่สามารถแต่งตามจริตคนอ่านได้ ไม่ถูกใจกดออกค่ะ) ห้าม! ห้ามคัดลอกหรือดัดแปลงเนื้อหาในนิยาย ถ้าพบเจอจะดำเนินคดีตามกฎหมายทันที! ฝากกดถูกใจ+คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ (รูปอิมเมจไรท์รอวาดอยู่นะคะ เสร็จเมื่อไหร่จะเปลี่ยรทันที)

สัญญารักฟันน้ำนม NC20+++ ••• -เฌอเอม- -ยากูซ่าหนุ่มผู้เย็นชา และโหดเหี้ยม ไม่เกรงกลัวใคร เขาเคยสัญญาไว้กับเด็กสาวคนหนึ่งที่รักดั่งดวงใจตั้งแต่ฟันน้ำนมเธอและเขายังไม่ร่วง แต่แล้วคำสัญญานั้นกลับเลือนหายไปตามกาลเวลา (เขาแคร์แค่เธอคนเดียว) \'อย่าดื้อกับพี่\' -เฟรย่า- -เด็กสาวหน้าตาน่ารัก ลูกสาวกัปตันหนุ่มของทีมนรกแตก เธอไร้เดียงสาและอ่อนโยน แต่ต้องเปลี่ยนไปเพราะเขาผิดสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะรักแค่เธอคนเดียว ‘สัญญาที่ให้ไว้น้องเฟย์ไม่เคยลืมแต่พี่เอมผิดสัญญา น้องเฟย์จะทวงสัญญานั้นคืน พี่เอมเป็นของน้องเฟย์\' คำเตือน⚠️ นิยายเรื่องนี้ใช้คำหยาบ มีฉาก18+ และเนื้อหาส่วนใหญ่เกินขึ้นตามจินตนาการของผู้แต่งเอง อาจบิดเบือนไปจากความเป็นจริง ห้าม? ห้ามคัดลอกเนื้อหาในนิยายและห้ามนำไปดัดแปลงใดๆทั้งสิ้น หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมายทันที (ไรท์ลงรูปอิมเมจในเพจนะคะ) ฝากกดถูกใจ+คอมเมนต์ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ

เมียเสือ -มิกิ- เด็กสาวเจ้าของใบหน้าสวยราวกับตุ๊กตามีชีวิต นิสัยส่วนตัว นิ่งๆ เย็นชา ไม่ชอบให้ใครมาตีกรอบชีวิตของเธอ -ก๊วยเจ๋ง- -เจ๋ง- หล่อ แบดบอย นิสัยส่วนตัวไม่จริงจังกับผู้หญิงที่เข้ามา ปากร้าย โลกส่วนตัวสูง ไม่ชอบเด็ก! คำเตือน! นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของไรท์เอง เนื้อหาอาจบิดเบือนไปจากความจริงบ้าง มีฉากติดเรท 25++ ผู้ที่มีอายุไม่ถึง18+ ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน ในเนื้อหาอาจมีคำหยาบคาย เพื่ออรรถรสในการอ่าน แจ้ง ไรท์ลงอิเมจตัวละครในเพจนะคะ ฝากกดถูกใจด้วยนะคะ ห้าม! ห้ามคัดลอกเนื้อหาในนิยายไปดัดแปลงเป็นของตัวเองนะคะ เพราะทุกตัวอักษรไรท์กลั่นออกมาจากสมอง มันเหนื่อยมันท้อมาก อย่าเอาเปรียบเราเลยนะคะ ถ้าเจอจะดำเนินคดีตามกฎหมาย! ฝากกดถูกใจ+คอมเมนต์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ

เมียยากูซ่า NC25+++ -เรียว- ยากูซ่าหนุ่มผู้ไม่เคยมีความรัก เขาไม่ได้เป็นแค่ยากูซ่า เขายังเป็นหนึ่งในทีมนรกแตก ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่ใครๆเห็น เขากลับเย็นชา โหด เด็ดขาดและไม่ชอบคนทรยศ ‘เขาไม่ใช่เหยื่อที่เธอจะล่าได้ง่ายๆ’ -มีแอล- ลูกสาวมาเฟียใหญ่ เด็กขี้อ่อย เอาแต่ใจ เธอคิดว่าตัวเองเป็นเสือที่กำลังล่าเหยื่ออย่างเขา ‘ไม่ลองหน่อยเหรอ ลองแล้วจะติดใจ’ คำเตือน! นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาติดเรท ผู้อ่านที่มีอายุไม่ถึงสิบแปดปีควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน เนื้อหาบางตอนอาจบิดเบือนไปจากความจริง มีฉากNCรุนแรง เลือดกระฉูด ใครไม่ชอบแนวนี้กดออกค่ะ ไม่ดราม่าบุคลิกตัวละครนะคะ เพราะไรท์ต้องการให้ออกมาเป็นแบบนั้น แต่ใครสายหื่นเชิญใจแตกไปด้วยกัน5555 การติดเหรียญ! อ่านฟรีห้าตอนแรกนะคะ ติดสามร้อยเหรียญ+กุญแจ เกินสิบสามหน้าขอติดสี่ร้อยเหรียญนะคะ แต่คงคิดว่าไม่ถึงหรอก555 เอ็นดูนีกเขียนตัวน้อยๆด้วยนะคะ ห้าม! ห้ามคัดลอกเนื้อหาในนิยายไม่ว่าจะมากหรือน้อย ถ้าพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมายทันที!! เอาจริงด้วยนะ! กดถูกใจ+คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ (ขออนุญาตเจ้าของภาพค่ะ บุคคลในภาพเป็นเพียงภาพประกอบในเนื้อหานิยายเท่านั้น!) -ฅนบนดอย-

Love Mission ภารกิจรัก NC25+++ -ปลายฝัน- คุณหมอคนสวยผู้ที่ไม่เคยสมหวังกับความรัก จนหัวใจมันด้านชา เธอกลับทำสิ่งที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิต \'ถูกทำร้ายด้วยคำว่ารักจนปิดกั้นหัวใจ\' -ไบรท์- มาเฟียหนุ่มผู้ที่ไม่เคยมีความรัก และเขาเป็นหนึ่งในสมาชิกของทีมนรกแตก \'มั่นคงในความรัก\' เขาจะเอาหัวใจเธอมาครอบครองให้ได้ คำเตือน! นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ทุกบททุกตอนถูกกลั่นกรองออกมาจากสมองของนักเขียน ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอกเนื้อหาในนิยาย หากพบเจอจะดำเนินคดีตามกฎหมาย! นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาติดเรท25+ นักอ่านที่มีอายุต่ำกว่า18ปี ควรใช้วิจารณญาณในการอ่อน มีคำหยาบเพื่ออรรถรส โปรดเคารพจินตนาการของผู้เขียนด้วย กดถูกใจ+คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ แฟนเพจ: ฅนบนดอย นิยายรักอีโรติก/นิยายรักวัยรุ่น \'ป๋าไบรท์ผู้ชายอบอุ่น\'

BAD MAFIA แฟนหนูเป็นมาเฟีย nc25++ -พายุ- Storm (พายุ) ลูกคนเดียวของตระกูลมาเฟียชื่อดัง โหด นิ่ง เย็นชา -ธารน้ำ- เด็กสาวเจ้าของรอยยิ้มสดใสที่ใครต่อใครก็หลงเสน่ห์รอยยิ้มของเธอ ชีวิตเธอต้องเปลี่ยนไปเมื่อมาเจอเขา ห้ามคัดลอกหรือดัดแปลงนิยายเรื่องนี้ ถ้าพบเจอจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด!! นามปากกา : ฅนบนดอย

อันธพาลอย่างเขาก็มัหัวใจ และเธอคือ 'ดวงใจ' อันธพาลคนนี้................. แม้จุดเริ่มต้นของความรักมันไม่ได้หวานชื่นเหมือนใคร แต่สุดท้ายแล้วก็จบด้วยความรักที่เขาและเธอช่วยกันถักทอ........................

Bad Mafia สแกนหัวใจนายหมอ NC+++ -ทัดเทพ- \'ความลับก็ยังเป็นความลับ\' คุณหมอสุดหล่อ แต่นิสัยไม่ได้หล่อเหมือนหน้าตา เขาคือบุคคลอันตรายที่จะทำให้หัวใจเธอเต้นแรง -ยูริ- เด็กสาวหน้าตาน่ารัก เธอมีรอยยิ้มเป็นเสน่ห์ และเธอก็ \'แอบรักเขา คำเตือน! นิยายเรื่องนี้เขียนด้วยจินตนาการของไรท์เอง อาจบิดเบือนไปจากความเป็นจริง ในเนื้อหามีคำหยาบคายและฉากติดเรท25++ บุคคลที่อายุต่ำกว่า18ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน (เพื่ออรรถรสในการอ่าน) (บุคคลในภาพเป็นเพียงสื่อประกอบเนื้อหานิยายเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนิยายเรื่องนี้ ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ) ปล.ถ้าคิดจะอ่านแล้วต้องรับบุคลิกตัวละครให้ได้ ถ้าไม่ชอบกดออกค่ะ ไรท์ไม่สามารถแต่งตามจริตคนอ่านได้ นามปากกา : ฅนบนดอย

My Wife ป้าครับ ป้าน่ะเมียผม -วิลเลียม- มาเฟียหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มหวานจนสาวๆ ตราตรึงใจ เขาเจ้าเล่ห์ และร้ายกาจ โหดเหี้ยม -มุกดา- หญิงสาวอายุ33 ปีที่ผิดหวังกับความรักมานับครั้งไม่ถ้วน เหตุเพราะเธอแก่! กว่า นิสัยดีน่ารัก รักคนง่าย เธอเป็นคนโก๊ะๆ และความโก๊ะและความน่ารักก็ทำให้คนบางคนถูกใจ คำเตือน⚠️ นิยายเรื่องนี้ใช้คำหยาบ มีฉาก18+ และเนื้อหาส่วนใหญ่เกินขึ้นตามจินตนาการของผู้แต่งเอง อาจบิดเบือนไปจากความเป็นจริง ห้าม? ห้ามคัดลอกเนื้อหาในนิยายและห้ามนำไปดัดแปลงใดๆทั้งสิ้น หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมายทันที (ไรท์ลงรูปอิมเมจในเพจนะคะ) ฝากกดถูกใจ+คอมเมนต์ให้กำ