“คุณรุจคะ ลิลท้อง” ทันทีที่ลลินาพูดจบก็เหมือนเกิดเดดแอร์ชั่วขณะ มาวัชร์ที่กำลังแต่งตัวชะงักมือเขามองเธออย่างไม่อยากเชื่อ “อะไรนะลิล คุณพูดเล่นหรือเปล่า” ชายหนุ่มหัวเราะแต่แล้วก็ต้องเงียบเมื่อเห็นสิ่งในมือเธอ มันคือที่ตรวจครรภ์ด้วยตัวเอง และสองขีดแดงนั่นก็ชัดยิ่งกว่าคำพูดใดใด ชายหนุ่มนิ่งไป ครู่หนึ่งเขายกมือขึ้นลูบหน้าก่อนจะหาเสียงตัวเองเจอ “ไปตรวจกันอีกทีไหม ไปโรงพยาบาลกันเดี๋ยวผมพาไป” “ไม่เป็นไรค่ะ ลิลไปเองได้ว่าแต่คุณ... คิดยังไงคะ” ถามไปแล้วลลินาก็ต้องกัดริมฝีปากเมื่อเห็นเขาชะงักและไม่รู้จะตอบเธออย่างไร เสียงเรียกเข้าขัดจังหวะ มาวัชร์รีบกดรับสายทันทีเหมือนกลัวมันจะเงียบไป “ครับ สวัสดีครับ” เขาฟังทางนั้นพูดอะไรก่อนจะทำหน้าตกใจ “ครับๆ ผมไปเดี๋ยวนี้” เขายกนาฬิกาข้อมือดูเวลาแล้วพูดต่อ “ไม่เกินครึ่งชั่วโมงผมไปถึงครับ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหน้าเธอ “เอาไว้เดี๋ยวเราคุยกันนะลิล ผมมีงานด่วนต้องไปตอนนี้เลย” เขาไม่ได้รอฟังเธอตอบด้วยซ้ำ มาวัชร์รีบร้อนหยิบกระเป๋าเงินและสูทแล้วออกไปจากห้องทันที ลลินามองตามแผ่นหลังเขาที่ห่างออกไปทุกทีจนบานประตูปิดลงอย่างมึนงง ไม่ใช่เขาคนเดียวหรอกที่ไม่รู้จะทำอย่างไร เธอเองก็เช่นกัน

"ผมหวังว่าคุณกับเด็กคนนั้นจะไม่มาเกี่ยวข้องกับคนในครอบครัวผมอีก" "คุณจะบอกว่าผมเป็นพ่อของลูกคุณเหรอลี" "แต่ผมไม่เชื่อ" ถ้อยคำของกันต์ธีร์ในค่ำคืนนี้ยังดังก้องในหู สุคนธรสขังตัวเองในห้องนอนในหัวสมองยังคงจดจำคำพูดเหล่านั้น ราวกับว่าคนพูดมาพูดซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด เธอไม่บังคับให้ตัวเองลืมคำพูดแย่ๆ พวกนั้น และตั้งใจอยากจำมันไว้เตือนตัวเองเพื่อให้เจ็บและจำว่าเขาเคยทำอะไรไว้ หญิงสาวตาค้างทั้งคืน ทั้งที่เหนื่อยแสนเหนื่อยแต่ก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ จนกระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกบอกเวลาหกโมงเช้าเธอจึงลุกจากที่นอนเดินไปหยิบกระเป๋าถือ เปิดดูเช็คที่กันต์ธีร์ให้มาด้วยดวงใจที่เจ็บร้าวแต่ก็เข้มแข็งขึ้น หากเป็นเวลาปกติเธอคงปามันคืนใส่หน้าเขา แต่ที่รับมาเพราะคำพูดประโยคหนึ่งของเขาที่ว่า "ค่าตัวคุณไง ผมจ่ายชดเชยให้ย้อนหลังด้วย เราจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกัน" หากเรื่องของเราจะถูกซื้อด้วยเงินห้าล้าน และเงินจำนวนนี้มันจะทำให้เราขาดกันหลังจากนี้ เธอยอม ################ "พาลูกกินอาหารขยะ แถมมาเที่ยวกันเองท่าทางก็ไม่ได้ระวังตัวอะไรมากมาย ทำไมไม่ดูแลลูกให้ดีกว่านี้นะลี" ชายหนุ่มพึมพำเหมือนบ่นกับตัวเอง "ผมว่าเธอเลี้ยงคุณหนูลินมาแบบคนปกติทั่วไป อยู่ในเกณฑ์ดีมากแล้วนะครับท่านรอง" คิรากรที่นั่งเบาะหน้าอดรนทนไม่ไหวจนต้องแย้ง เท่าที่เขาเห็นคุณภาพชีวิตของธิมารินทร์และครอบครัวไม่ได้แย่เลย เด็กหญิงเรียนโรงเรียนเอกชนในระดับดี ที่พักก็มีความสะดวกสบายและระบบรักษาความปลอดภัยดีมาก รถรายานพาหนะของผู้ปกครองของเธอแม้จะไม่ใช่รถยุโรปแต่มันก็คือรถยนต์ที่ชนชั้นกลางใช้กันทั่วไป สุคนธรสเพิ่งเปลี่ยนรถใหม่ไม่ถึงปีด้วยซ้ำแถมซื้อเงินสด ไม่เข้าใจว่าไม่ดีอย่างไรในสายตาของเจ้านายเขา "ลูกหลานผมต้องมีคุณภาพชีวิตดีกว่านี้" กันต์ธีร์ตอบ ถึงแม้ปากเขาจะบอกว่าไม่เชื่อในสิ่งที่สุคนธรสพูด แต่สิ่งที่เขาไปหาข้อมูลมาจากที่อังกฤษ สืบเรื่องย้อนไปถึงวันที่เขาเดินทางไปถึงที่นั่นเมื่อสิบสามปีก่อน

"อากาศคืนนี้หนาวนัก พี่ให้คนมาก่อกองไฟไว้ให้แล้ว เผื่อน้องอยากดูดาวนอกกระโจมตอนดึก" เสียงทุ้มมาพร้อมกับวงแขนที่กอดเธอไว้จากด้านหลัง "ดูดาวนอกกระโจม ก็ต้องดูข้างนอกอยู่แล้วนี่เจ้าคะ ใครจะไปดูข้างในเห็นกันเล่า" อินทรหัวเราะ ไม่ตอบว่าอะไรอีก เขากอดเธอแน่นเข้าและเปลี่ยนเรื่องคุย "ส่วนเรื่องที่ทางโพสพขอเปลี่ยนตัวเจ้าสาว น้องไม่ต้องกังวล" เขาพูดเหมือนรู้ใจว่านางติดใจเรื่องนี้ "แม่ของน้อง เจ้าน้าสุริยาเป็นเพื่อนสนิทของเจ้าแม่พี่ และเจ้าน้าเองก็เป็นพระนางหน่อเจ้าของโพสพคนก่อน ส่วนแม่ของเพ็ญจันทร์นั้นต่อให้เป็นมหาเทวีอันดับหนึ่งเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับพวกนาง" จันทร์แรมเอี้ยวคอหันกลับไปสบตาร่างสูงที่กอดนางไว้ และพบว่าเขาเองก็มองเธออยู่แล้ว "นี่เป็นคำสัญญาไหมเจ้าคะ" "เป็นได้ทุกอย่าง จะให้เป็นคำสัญญาหรือคำสาบานก็ได้" จันทร์แรมหันกลับไปมองดาว นางปล่อยตัวให้แผ่นหลังอิงแนบกับแผงอกกว้าง รับรู้ถึงลมหายใจผ่าวร้อนที่เคลียคลอไปตามขมับ ข้างแก้มและซอกคอระหง ❤❤❤ “เราจะกางเต็นท์ตรงไหนได้บ้างคะ” หญิงสาวเปลี่ยนเรื่อง “เมื่อกี้พี่แวะถามเจ้าหน้าที่ เขาบอกว่าถ้าเรามีเต๊นท์มาเองเลือกได้ตั้งแต่โซนสองสามสี่ ส่วนโซนหนึ่งเป็นจุดของเต๊นท์อุทยานกางไว้ให้นักท่องเที่ยว” “อยู่ตรงกลางๆ ก็ดีนะพี เข้าห้องน้ำง่าย ใกล้จุดอ่างล้างมือด้วย ล้างถ้วยจานด้วย” อุษมาพูดแต่พิชญะไม่เห็นด้วย “ใกล้ไปคนก็จะเดินทั้งคืน เอื้อนอนหลับเหรอ” ในระหว่างที่คู่รักตกลงกันยังไม่ลงตัว อัครัชก็หอบเต็นท์หลังเล็กที่อุษมาเอามาเผื่อพิมพิกาไปเตรียมกางอีกจุด เดินลงจากบันไดเป็นจุดที่ค่อนข้างเหมาะสม “ตรงนี้ดีกว่า คนไม่เยอะมากแต่ก็ไม่เปลี่ยว ไม่น่ากลัว อยู่ห่างจากชายป่าไม่ต้องกังวลเรื่องสัตว์ป่ากลางคืน” “จริง งั้นเราก็กางกันแถวๆ นี้ล่ะ สามหลังเรียงไปเลย” พิชญะเห็นด้วย เดินตามมาสำรวจไปรอบๆ และเดินกลับไปเตรียมของทั้งหมด “พิมทำเองก็ได้ค่ะพี่หมอ” เต๊นท์ของเขาเองชายหนุ่มยังไม่ได้กางด้วยซ้ำ จะให้เขามาทำให้เธอก่อนได้อย่างไร อัครัชเงยหน้าขึ้นมอง ถามสั้นๆ “พิมกางเป็น?” หญิงสาวยิ้มจืดเจื่อน ส่ายหน้าอย่างมั่นใจ “แหมเรื่องแค่นี้ พิมจะไปทำเป็นได้ยังไงคะ” คุณหมอหนุ่มส่ายศีรษะไปมา “พิมนั่งเฉยๆ เถอะครับ ผมจัดการเองคนเดียวน่าจะเร็วกว่า” “ค่ะ สู้ๆ นะคะ” พิมพิกาถอยไปนั่งบนก้อนหินใหญ่ ถือว่าบอกแล้วนะ เกรงใจพองามหญิงสาวคิดในใจ มองดูเขาตอกหมุดลงบนพื้นดินแข็งๆ แล้วก็ชมตัวเองที่คิดถูกไม่แย่งงานเขาทำ ❤❤❤

ความรักเหมือนผีเสื้อ ยิ่งวิ่งตามยิ่งห่างไกล หากเมื่อไรที่เราเหนื่อยและยืนอยู่เฉยๆ ผีเสื้อนั้นอาจจะบินกลับมาวนรอบตัวเรา แต่หัวใจของเธอไม่ใช่ผีเสื้อ และเธอก็ไม่ใช่หัวใจของเขา ################## “เราจะแต่งงานกันตามกำหนดเดิม” เหมราชบอก ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานที่สำนักงานในเมืองของเขา สายตามองไปที่แผ่นหลังของคู่หมั้นมาราธอนของเขา ที่ยืนหันหลังให้มองไปนอกหน้าต่าง เหมือนว่าด้านนอกมีอะไรที่น่ามองมากกว่าคนในห้อง ช่ออินทนิลเป็นคู่หมั้นของเขามาแปดปีเต็มแล้ว ตั้งแต่เธออายุสิบแปดจนตอนนี้เธออายุยี่สิบหก “เพื่ออะไรคะ แต่งแล้วก็ต้องหย่าน่ะเหรอ” เธอหันมาถามเขาด้วยความไม่เข้าใจ “ใช่เพราะถ้าช่อถอนหมั้นกับพี่ แม่พี่ก็คงหาผู้หญิงคนอื่นมาให้พี่รู้จักด้วยอยู่ดี ดังนั้นไหนๆ เราก็หมั้นกันมาตั้งนาน ของหมั้นพี่ก็เสียไปตั้งมาก ช่อก็ทำหน้าที่ให้มันจบเถอะ แต่งงานกันหนึ่งปีหลังจากนั้นเราจะหย่ากัน แล้วช่อจะไปไหนก็ไปได้เลย”

เขาและเธอ... เราสองคนต่างไม่เคยรักกัน เราสองคนไม่ได้มีเรื่องอะไรที่ต้องผูกพันกัน ยกเว้นเด็กฝาแฝดชายหญิงคู่หนึ่งที่เกิดจากความสัมพันธ์ชั่วคืน ############ “แม่ไม่ไปไหนแล้วแน่นะ หวานหวานด้วยใช่ไหม” น้องวิ‍นถามย้ำอีกครั้ง “แม่กับน้องจะไม่ไปแล้วลูก เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับ” อังกูรตอบแทน ทำให้ณิชชาสะดุดหู “หมายความว่ายังไงคะ ที่คุณบอกน้องวินแบบนั้น” เย็นนั้นหลังจากที่พวกเขารับประทานอาหารที่บ้านของณิชชาเสร็จแล้ว เด็กๆ เล่นเกมตัวต่อกันในห้องนั่งเล่น ณิชชากับอังกูรช่วยกันเก็บโต๊ะเธอจึงได้โอกาสคุยกับเขาตามลำพัง “แล้วณิชจะให้ผมตอบลูกแบบไหนล่ะ จริงๆ ผมก็หมายความตามที่พูด เราเป็นพ่อแม่ที่ดีของลูกได้ไหมช่วยกันเลี้ยงลูก” “ค่ะก็เห็นด้วย” ณิชชาตอบ “งั้นต่อไปเดี๋ยวเราตกลงกันเรื่องดูแลลูก ผมอาจจะพาน้องวินมาค้างที่บ้านคุณ หรือบางทีอาจจะพาน้องหวานไปบ้านผมบ้าง” “ก็ดีค่ะ” เธอคิดตาม “ก็โอนะคะ ถ้าวันไหนคุณต้นมีงานพาน้องวินมาที่นี่ก็ได้ ณิชดูแลลูกได้” “ดีล” เขาตอบสั้นๆ “แล้วเรื่องของเราล่ะณิช จะให้ผมบอกพ่อแม่ว่ายังไง” เขาถามต่อ “เราก็เป็นพ่อเป็นแม่ของลูกไงคะ ณิชว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็ดีอยู่แล้วนะ หรือคุณต้นคิดว่ายังไง” เธอเลิกคิ้ว “ผมก็ว่างั้นเหมือนกัน” เขาหันไปมองเด็กๆ “เราจะช่วยกันเลี้ยงลูก ถ้าวันไหนณิชอยากมีครอบครัวใหม่ หรือมีแฟนที่จริงจังขึ้นมา บอกผมนะ ผมโอเค” เขาตอบยิ้มๆ

เรามีลูกด้วยกัน ในวันที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน รักแค่ไหนก็ทำได้แค่คิดถึง... ############# "ทำไมกรรณไม่บอกพี่ว่าท้อง" กรรณิการ์นิ่ง การได้พบอธิปอีกครั้งในรอบห้าปีแบบไม่ได้ตั้งตัวยังคงทำให้เธอตกใจตั้งรับไม่ทัน "แล้วถ้าพี่ไม่มาเจอกรรณกับลูกเอง ชาตินี้ทั้งชาติพี่ก็จะไม่ได้รู้เหรอว่าพี่มีน้องกิฟเป็นลูก" เขายังคงพูดต่อ กรรณิการ์สูดลมหายใจเข้าปอด เธอมองเขาด้วยความไม่พอใจ และทำในสิ่งที่ชายหนุ่มคาดไม่ถึงคือการหันหลังเดินหนีไปดื้อๆ "เฮ้ย..." อธิปทำหน้าเหวออ้าปากค้าง ก่อนจะรีบเดินตามหญิงสาวที่ตรงไปกดลิฟต์ขึ้นได้ทันก่อนที่เจ้ากล่องเหล็กสี่เหลี่ยมจะลงมาถึง "กรรณจะหนีพี่อีกไม่ได้แล้วนะ พี่ไม่ยอม" "กรรณไม่ได้หนีพี่ค่ะ ไม่เคยหนี แต่กรรณทิ้งพี่มาต่างหาก คนเฮงซวย" กรรณิการ์หันมาด่าเขาเป็นครั้งแรกและเดินหนีเข้าลิฟต์ไป ชายหนุ่มอ้าปากค้างอีกครั้ง คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าถูกทิ้งก้าวตามเข้าลิฟต์ไปติดๆ เอาวะ... ไหนๆ ก็เป็นคนเฮงซวยแล้ว เป็นคนหน้าด้านด้วยก็คงไม่แปลก

จริงหรือไม่ว่านานไปความรักย่อมจืดจาง แต่ชีวิตคู่ยังอยู่ต่อไปได้เพราะยังคงเหลือความผูกพัน แต่ถ้าไม่เหลือทั้งรักและผูกพันชีวิตคู่ของเขาและเธอจะเป็นเช่นไร

แบงค์หรือธิติ เป็นหนึ่งในสมาชิกแก๊งเด็กเทพหรือชื่อเล่นว่าแก๊งเด็กเปรตแห่งเจพียูนิเวอร์ซิตี้ เขาเป็นลูกชายของบุรีแห่งก๊วนความลับของท่านประธาน รุ่นพ่อรุ่นแม่สนิทกันยังไง รุ่นลูกก็ยิ่งสนิทกันมากตามนั้น นอกจากเป็นสมาชิกแก็งเด็กเทพเขายังเป็นหนึ่งในสายรหัสเด็กเทพแห่งภาควิชาบริหารอินเตอร์อีกด้วย ชายหนุ่มจับพลัดจับผลูเข้าร่วมรายการแข่งขันทำอาหารหนึ่งของสถานีโทรทัศน์ดิจิทัลของเจ้าของมหาวิทยาลัยซึ่งมีคู่แข่งเป็นเชฟมืออาชีพทั้งสิ้น โดยมีผู้ช่วยในการสอนเขาทำอาหารคือปราง ปราณชนก นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะเดียวกันและจากการสอนทำอาหารในที่สุดความสัมพันธ์ก็งอกเงยจนเขาได้เธอเป็นแฟน แต่ ........... รักในวัยว้าวุ่นกับวันที่ต้องเป็นพ่อคนมาถึงเร็วกว่าที่คิด ในวันที่เขาได้รู้ว่าโอกาสที่ได้มาตลอด ไม่ได้หมายความว่าจะได้ตลอดไป กับความรัก ที่ไม่ได้อยู่รอเราตลอดไปเช่่นกัน และเมื่อถึงเวลาที่เธอและเด็กหญิงตัวน้อยวนกลับมาให้ได้เจออีกครั้ง ธิติจะทำอย่างไรที่จะได้ทั้งสองคนกลับมาเข้ามาในชีวิตแบบไม่จากไปไหนอีก

ไอยเรศ ชายหนุ่มผู้มีชีวิตอยู่ระหว่างอดีตและปัจจุบัน เจ้าของพิพิธภัณฑ์ผ้าโบราณและโรงทอผ้าแบบโบราณ เขาจะทำอย่างไรเมื่อผ้าผืนใหม่ที่ได้มา นำพาเขาไปสู่อดีต และคนในอดีตที่กำลังจะกลับมา พีรยา หญิงสาวผู้เชื่อในวิทยาศาสตร์ ทว่า..เธอมักมีความฝันเกี่ยวกับเรื่องเดิมซ้ำๆ และภาพคนในความฝันที่รางเลือน จนเมื่อวันหนึ่งเธอพบคนคนนั้น ในโลกของความจริง

รวมสองเรื่องจากชุดก่อร่างสร้างรัก เป็นงานชุดเดียวกับเมียหมิง 1 Write&Love เป็นเรื่องของพี่ชานนท์  รุ่นน้องเฮียหมิง เพื่อนพี่กรในเรื่องให้รักนี้เป็นสีชมพู  มีใครจำได้ไหม เนื้อหาความสัมพันธ์แบบ friend with benefit  ใครเอาใจลงไปเล่นก่อน คนนั้นแพ้ ############## “วันนี้เธอมีสอนใช่ไหม จะเลิกกี่โมง” ประโยคคำถามนั้นทำให้ญาณินหันไปมองต้นเสียง “ก็คงจะสักตอนเที่ยง” เธอตอบคำถามของชานนท์ พร้อมกับเปิดตู้เสื้อผ้าหาชุดทำงานที่เหมาะกับการเป็นอาจารย์พิเศษในมหาวิทยาลัย ชานนท์เพิ่งออกจากห้องน้ำ เขามองหญิงสาวผิวขาวจัด หน้าคม ผมดัดเป็นลอนทำสีน้ำตาลอ่อนที่กำลังเอาเสื้อผ้าทาบกับตัว เธอกับเขาเป็นเพื่อนกันมานาน แต่เพิ่งความสัมพันธ์แบบ F&B หรือ Friend with benefit ได้ไม่นานยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ “มีอะไรรึเปล่านนท์” เธอเงยหน้ามองเมื่อรู้สึกว่าถูกจ้อง “เปล่า แค่วันนี้ฉันไม่มีอะไรทำ บ่ายให้ฉันไปรับไหม” ชานนท์ถามทำให้เธอมองเขาอย่างแปลกใจ “เมื่อคืนเราเพิ่งค้างด้วยกันเองนะ เธอไม่ไปหาคนอื่นบ้างรึไง” ญาณินถามปนหัวเราะ “คนอื่นมีที่ไหน เราตกลงกันแล้วไงว่าจะคบกันแบบนี้จนกว่าเธอหรือฉันจะมีใครเป็นตัวเป็นตน” ชานนท์เริ่มแต่งตัวเหมือนกัน เขามีเสื้อผ้าอยู่ที่ห้องของเธอบ้างสามสี่ชุด “อืมม ก็คงเป็นแบบนั้น” เธอทำเสียงตอบในคอ “ตกลงเที่ยงนี้จะเจอกันรึเปล่า ถ้าเธอโอเคฉันจะได้ไปส่ง” ชายหนุ่มทวงคำตอบ “ได้ ก็ยังไม่มีแพลนเหมือนกันว่าจะไปไหน วันนี้วันเสาร์” ญาณินไม่คิดอะไรมาก เธออยู่กับเขาก็สบายใจดีไม่ต้องรักษาภาพพจน์อะไร ########### 2 ของขวัญของใจ พระนางเป็นเพื่อนกับเฮียหมิงและลูกไก่ จากเรื่องเมียหมิงค่ะ นาเดีย เด็กสาวลูกครึ่งไทยตะวันตก ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยรู้ว่าพ่อเป็นใคร หญิงสาวถูกทิ้งให้อยู่กับยายตั้งแต่แบเบาะโดยที่แม่ไม่เคยมาใส่ใจ เธอต้องดิ้นรนหาเงินเรียนเองและหาเงินมารักษายายที่ป่วยตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมปลายด้วยการทำงานกลางคืน จนเมื่อถึงวันที่เธอก้าวเข้าสู่เมืองหลวงเพื่อเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย เธอทำงานที่ร้านอาหารกึ่งผับและตกลงยอมเป็นเด็กของเจ้าของร้านแลกกับเงินรายเดือนเป็นค่าเทอมค่าใช้จ่ายต่างๆ พีรพัทย์ เจ้าของร้านอาหารกึ่งผับเตะตาต้องใจเด็กสาวอายุสิบแปดหมาดๆ ซึ่งมาสมัครงานที่ร้านจนติดต่อขอเธอให้มาเป็นเด็กให้เขาดูแลแลกกับเงินก้อนใหญ่ 6 ปีต่อมาเธอและเขายังอยู่ด้วยกันและความสัมพันธ์ของทั้งสองเหมือนจะไปได้ดี...จนถึงวันที่เขาต้องแต่งงาน ชายหนุ่มพยายามไม่ให้นาเดียรู้ว่าเขาแต่งงานแล้ว แต่ความลับไม่มีในโลกเมื่อภรรยาตามกฎหมายมาโชว์ทะเบียนสมรสให้เธอได้เห็น หญิงสาวเก็บของออกไปจากคอนโดที่เคยอยู่ด้วยกัน แต่เธอไม่ได้ไปตามลำพัง เธอมีของขวัญติดท้องไปด้วย ห้าปีต่อมาพีรพัทย์ได้พบกับของขวัญที่เธอซ่อนไว้ และเขาบอกตัวเองว่าจะทำทุกทางที่จะให้ได้เธอคืนมา

เรื่องนี้เป็นเรื่องของบุษบา  น้องสาวของมัทรี นางเอกจากเรื่องรักเธอเสมอแมวค่ะ ส่วนหมอหัสดี เราเคยเจอเขาแวบๆ มาแล้วในเรื่องคุณพ่อสุดร้าย  และในตอนพิเศษของรักเธอเสมอแมว  แถมมีไปโผล่เป็นดารารับเชิญในเรื่อง 'คนนี้ของโปรด' ของไรท์เพียวด้วย  หมอมาแบบกร้าวใจมาก...  มากจนต้องลัดคิวให้เลยค่ะ ############### “บุษไม่นอน ถ้าคุณไม่กลับไปที่ของคุณบุษจะปีนขึ้นไปเอง” หญิงสาวพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้โมโหมากกว่านี้ “เข้าไปดีๆ บุษ นอนด้วยกันมาทั้งคืนจะมาแยกเตียงอะไรกันตอนนี้” หัสดีกดไหล่เธอให้นั่งลงบนที่นอนและทิ้งตัวนั่งลงมาตามกันทำให้เธอต้องรีบถอยกรูดเข้าไปด้านใน บุษบามองเขาที่กำลังกระชากผ้าม่านปิดให้เรียบร้อยเหมือนเดิมอย่างตกใจ เขาหันมาหาเธอการอยู่ในที่แคบแค่นั้นทำให้ชายหนุ่มดึงตัวเธอเข้ามากอดได้อย่างง่ายดาย บุษบาดิ้นพรวดแต่กลับถูกกดตัวลงนอนหงายมีร่างกายสูงใหญ่ตามมาคร่อมไว้ “จะทำอะไรนี่มันบนรถไฟนะ” เธอแว้ดเสียงไม่ดังนักก่อนเสียงนั้นจะเงียบลงไปเมื่อเขาก้มลงจูบเธอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “การที่เราไม่พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่ญี่ปุ่น ก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงว่าบุษเป็นของพี่” เขาพูดหลังจากที่ถอนจูบออกจากเรียวปากนุ่ม มองบุษบาที่กำลังทำตาวาวอย่างโกรธจัด “ไม่ใช่ค่ะ บุษไม่ใช่ของใคร” เธอดิ้นรนและพยายามผลักเขาออก หัสดีไม่เถียงเขารวบสองมือเธอไว้ด้วยมือเดียวแล้วตรึงไว้เหนือศีรษะ บังคับจูบเธออีกครั้งอย่างไม่สนใจอาการต่อต้านของอีกฝ่าย

คำโปรย หากพระพรหมมีจริง ใดจึงดลบันดาลให้เธอเกิดมาพบผู้ชายคนนี้อีก หรือว่าภาพจำแห่งคำอธิษฐานที่ฝันเห็นเสมอมันไม่ทำงาน จากพรหมลิขิตจึงกลายเป็นผีผลักเช่นนี้... พุทธศักราช 2525 'เกิดชาติหน้าฉันใดอย่าให้ลูกอย่าได้พบเจอคนคนนี้อีกเลยนะเจ้าคะหากเขาไปเกิดในรามเกียรติลูกก็ขอไปเกิดในเรื่องพระเวสสันดรแทนเถอะเจ้าค่ะ อยู่คนละมิติคนละจักรวาลไปเลย' 'สาธุเกิดชาติหน้าฉันใดขอให้กระผมเจอเธอทุกชาติไป ต่อให้เราอยู่คนละมิติก็ขอให้มีทางได้อยู่ด้วยกันได้ด้วยเทอญ พุทธศักราช 2565 "ได้ข่าวว่าพระรามจะเล่นของสูงเหรอครับ" วิศรุตน้องชายคนเล็กแซวในเช้าวันหนึ่ง ทำให้รามปรายตามองน้องทั้งสองคน "พวกนายเมื่อไหร่จะเลิกไร้สาระสักที เล่นของสูงอะไร" เขาหยุดมองหน้าน้องทีละคนและพูดต่อ "นายไม่เคยเรียนเหรอว่าพระรามเป็นอวตารของพระนารายณ์ แล้วทำไมจะจีบนางมัทรีไม่ได้ทีพระอินทร์ยังขอนางมัทรีได้เลย"

จากเด็กกำพร้าคนหนึ่งก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้บริหาร ธงธรณ์ทำหน้าที่การงานไม่มีที่ติ อาจจะเพราะกำลังใจที่มาจากขนมชิ้นเล็กๆ ของใครคนหนึ่งที่ชิมแล้วอิ่มไปถึงใจ ธงธรณ์ พรชีวากุล ผู้ที่ถูกซุบซิบว่าเข้าทำงานในฝ่ายบริหารของโรงแรมฉัตรเพชรได้ด้วยเส้นสายระดับเส้นก๋วยจั๊บของพี่เขยแต่เขาพยายามไม่สนใจเสียงนินทาดังกล่าว สร้อยสน ศุภสายสนม บัณฑิตสาวเกียรตินิยมเหรียญทองหมาดๆ เธอผ่านการคัดเลือกอันหฤโหดจนได้รับการว่าจ้างในตำแหน่งเลขานุการของธงธรณ์ในที่สุด ท่ามกลางเสียงวิจารณ์ในความเป็นเด็กจบใหม่จะทำหน้าที่เลขานุการฝ่ายบริหารได้ดีเพียงไรแต่เธอก็ตั้งใจว่าจะสู้ให้ถึงที่สุด Boss มือใหม่กับเลขาป้ายแดงจะจับมือกันทำงานไปอย่างราบรื่นและสนุกสนานเพียงใดติดตามใน ขนมพอ-สมรัก ได้เลยค่ะ ################ เรื่องนี้อยู่เซ็ทเดียวกับรักไปจนกว่า...เธอจะรู้  นางเอกเป็นพี่น้องกัน  ส่วนพระเอกเรื่องนี้คือ น้องธง  จากอิงธาราค่ะ

ความรักของเด็กในวันวาน กับรักของผู้ใหญ่ที่เติบโตมาเผชิญโลกความจริง ความสดใสของรักแบบเด็กๆ จะเอาชนะปัญหาในโลกของผู้ใหญ่และเดินเคียงคู่กันไปได้ไกลแค่ไหน "วันนี้ผมไม่กลับมาทานข้าวเย็นนะ  แนนไม่ต้องทำเผื่อ"    "วันนี้เรานัดกันไว้จะไปกินชาบูกันไม่ใช่เหรอโอม"  พริมาท้วง  หญิงสาวหันไปมองสามีที่กำลังแต่งตัวด้วยท่าทางเร่งรีบ "อ้าว  ผมลืมสนิทเลยให้เลขานัดคุยกับลูกค้าไว้งั้นไว้วันอื่นนะแนนวันนี้โอมรีบ  ไปก่อนล่ะ"   ปกปราชญ์หยิบเสื้อนอกแล้วรีบออกจากห้องไปโดยไม่รอว่าพริมาจะพูดอะไร  หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกับชุดรับแขก  ตามองไปที่โต๊ะอาหารเช้าที่เตรียมไว้แต่ปกปราชญ์ไม่ได้อยู่ทาน แต่งงานปีเดียวความหวานชื่นก็หมดไปแล้วเหรอ  มันเร็วไปหรือเปล่า?  หญิงสาวถามตัวเอง

มัฆวาน เจ้าของไร่มะยงชิดรุ่นปัจจุบัน เขารับดูแลกิจการของครอบครัวต่อจากบิดามารดา หลังจากที่เรียนจบกลับมา รวมถึงรับดูแลน้องสาวบุญธรรม  ลูกสาวของเพื่อนแม่ที่เสียครอบครัวไปตั้งแต่เธอยังเด็ก ณัฐวรรณ ลูกบุญธรรมของเจ้าของไร่มณีจันทร์  สวนมะยงชิดใหญ่รายหนึ่งในสระบุรี  นับตั้งแต่บิดามารดาจากไป บนโลกใบนี้เธอก็เหลือเพียงพ่อแม่บุญธรรม  เธออยู่ในฐานะลูกสาวของไร่นี้อย่างปกติสุข จนเมื่อวันหนึ่งที่มัฆวานกลับมา ################# ขณะนั้นณัฐวรรณพาน้องธีกลับมาที่บูธพอดี เธอพาหลานชายไปซื้อขนมมาหลายอย่าง แต่ที่เด็กชายชอบน่าจะเป็นโรตีสายไหม “น้องธีชอบกินขนมนะคะพี่กุน” ณัฐวรรณพูดหลังจากที่สังเกตุมาหลายครั้งแล้ว “ใช่ค่ะ น้องธีชอบขนมหวาน ผลไม้” ศกุนตลาตอบ เธอมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยเมื่อเห็นของที่ถือติดมือมาและเตรียมเปิดทาน “มะม่วงน้ำปลาหวานเหรอคะวรรณ น่าจะเปรี้ยวน่าดูเลย” “ใช่ค่ะ เปรี้ยวแต่อร่อยนะคะอยากกินมาหลายวันแล้ว พี่กุนเอาไหม มะขามอ่อน มะดันดอง องุ่นดองก็มีนะคะ” ณัฐวรรณชวนทาน ชี้ให้ดูของเปรี้ยวของดองอีกหลายอย่างที่ซื้อมา เห็นแล้วศกุนตลาเข็ดฟันแทน เธอทานของพวกนี้แค่ช่วงที่แพ้ท้องน้องธีเท่านั้น เมื่อคิดถึงตรงนี้เธอใจหายวาบ มองดูหญิงสาวตรงหน้าใหม่ ณัฐวรรณดูผิวพรรณผุดผ่องกว่าเดิม สวยขึ้นถ้าเธอไม่ได้คิดไปเอง หญิงสาวจึงพูดไปว่า “ของพวกนี้พี่ทานได้แค่ตอนแพ้ท้องน้องธีค่ะ นอกนั้นไม่ชอบเลยอะไรเปรี้ยวๆ” ณัฐวรรณชะงักมือ หน้าซีดขึ้นมาทันที ศกุนตลาเริ่มแน่ใจในสิ่งที่สงสัย แต่เธอไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายมากกว่านี้ “น้องวรรณไม่สบายรึเปล่าคะ จะเป็นลมไหม” ##############

หากในวันหนึ่งได้พบสามีที่เสียชีวิตไปนานแล้วโดยบังเอิญ เธอควรทำเช่นไร และเมื่อเธอได้รู้ว่า เขาเลือกแล้วว่าการตายจากกันเป็นสิ่งที่ดีที่สุด เธอก็จะเคารพในการตัดสินใจนั้น "ยายพริกนี่ยังไง มีแฟนกี่คนก็มีอันเป็นไป จะแต่งๆ ก็เลิกลาไปหมด"  เสียงซุบซิบดังจากแถวสุดท้ายในศาลาสวดพระอภิธรรมศพ "เขาเรียกว่าดวงแบบนี้ดวงกินผัวรึเปล่า"  ป้าอีกคนพูด "เออ..ใช่  ฉันว่าใช่นะ  นี่คนที่สามแล้วที่ตายก่อนแต่ง"  อีกเสียงหนึ่งเห็นด้วย โครม!  เสียงกระแทกถาดแก้วน้ำที่วางอย่างแรงบนเก้าอี้ตัวที่ว่างอยู่  ทำให้วงเม้ามอยชะงักทันทีหันไปมองต้นเสียง "นี่...งานศพน่ะเขาให้มาไว้อาลัยคนตาย  นี่อะไรมานินทาเจ้าภาพ แล้วรู้ไหมบทสวดน่ะเขามีไว้สอนคนเป็น สวดให้คนเป็นฟังว่าควรใช้ชีวิตแบบไม่ประมาท ไม่งั้นจะตายตามศพที่นอนอยู่"  เสียงมารดาของไลลาพูดไม่ไว้หน้าใครจนขาเม้าหน้าเจื่อนเงียบสนิท ################## ไลลาเงยหน้าขึ้นมองเห็นธาม เธอตกใจจนช็อก “พี่ริท” ริทหรือรามิล เจ้าบ่าวคนแรกของเธอที่หายตัวสาบสูญไปจากภารกิจลับ และเธอได้รับคำยืนยันจากหน่วยของเขาว่าเขาเสียชีวิตไปแล้วจากภารกิจ เขาเหยียบโดนกับระเบิดจนร่างแหลกเหลว แล้วเขามาอยู่ตรงนี้ได้ไง “พี่ริท มาได้ยังไงคะ ไหนนายพี่บอกว่าพี่ตายแล้ว” เธอวิ่งตามไปเหนี่ยวแขนเขา แต่ธามหันกลับมาปลดมือเธออย่างสุภาพ “ผมชื่อธามครับ คุณคงจำคนผิดแล้วล่ะ” คำยืนยันทำให้ไลลากระพริบตา หญิงสาวถอยหลังทันที “ขอโทษค่ะ ดิฉันคงจำคนผิด”

ภากรนายตำรวจหนุ่มนอกราชการ เพราะความผิดพลาดทางคดีที่มีคนบริสุทธิ์ต้องจบชีวิตลง ทำให้เขาตัดสินใจลาออกจากราชการ และเพื่อเป็นการแสดงความรับผิดชอบ เขาตัดสินใจรับอุปการะลูกสาวของพยานปากสำคัญที่ฆ่าตัวตายเป็นการไถ่บาปทางความรู้สึกของตนเอง ชายหนุ่มตั้งใจจะส่งเสียให้เธอเรียนจบในระดับสูงสุดที่เธอต้องการ เพื่อให้เด็กสาวก้าวเดินไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่อย่างสวยงาม แต่สิ่งที่ชมพูนุทต้องการ ไม่ใช่ชีวิตที่สวยหรู เธอต้องการแค่คนที่รักเธอจริง และเธอเชื่อว่าความรักจะนำพาไปสู่ทุกสิ่งที่ดี และเหนือสิ่งอื่นใด เธอเชื่อว่าคนๆ นั้นก็คือผู้ปกครองชั่วคราวของเธอนั่นเอง ########### "นุทจะทำอะไร" ภากรถามเมื่อเห็นเธอเข้ามาในห้องนอน "พี่กรไม่สบายไม่ใช่เหรอคะ นุทเอาข้าวเอายามาให้" เธอยกถ้วยข้าวต้มมาวางข้างๆ และเริ่มป้อนข้าวป้อนยาให้เขา เมื่ออิ่มแล้วเธอยกถาดข้าวไปวางบนโต๊ะ หายไปในห้องน้ำออกมาพร้อมกับกะละมังใส่น้ำและผ้าขนหนูผืนเล็ก "เช็ดตัวก่อนค่ะพี่กร ไข้จะได้ลงเร็วๆ" เธอพูดในขณะที่ภากรโบกมือ "ไม่ต้องหรอกนุท พี่เป็นผู้ชายแล้วนุทก็เป็นสาวแล้ว มันจะไม่ดี" เขารู้สึกแปลกๆ กับการที่มีใครมาทำอะไรให้ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่คิดว่าตัวเองเป็นกระเทยก็ได้นะคะ นุทไม่ได้มีปัญหาอะไรกับตรงนั้นของพี่หรอก" เธอปรายตามอง "ตรงนั้น" นิดนึงอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะพูดต่อว่า "เพราะนุทว่ามันคงทำอะไรใครไม่ได้หรอกค่ะ" แล้วเธอก็หัวเราะ

ศกุนตลาอดีตสาวขาวีน สาวชาวกรุงที่เคยมีชีวิตครอบครัวที่ยิ่งกว่าคำว่าล้มเหลว เมื่ออดีตสามีและเพื่อนสนิทร่วมมือกันหักหลัง บทเรียนราคาแพงย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย กว่าจะรู้เดียงสา กว่าจะรู้จักคำว่าชีวิตเธอต้องเสียทั้งพ่อ สามีและเพื่อนสนิทไปในเวลาเดียวกัน ฟาร์มโคนมอารมณ์ดีคือหนึ่งในมรดกที่พ่อยกให้ กับลูกชายอีกหนึ่งคนที่แทบไม่เคยได้อ้อมกอดจากพ่อ เธอจะรักษาผืนดินที่พ่อรักและเยียวยาตัวเองและลูกชายไปพร้อมกันได้อย่างไร ################# Unbounded love คือการเล่าเรื่องในมุมของชัชชุอร ส่วน Farm รัก Long stay คือเรื่องที่เล่าในมุมของผู้หญิงอีกคนคือศกุนตลาค่ะ เรื่องของชัชชุอรและศกุนตลา ไรท์เขียนขึ้นด้วยสองจุดมุ่งหมายค่ะ 1 ชีวิตเราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ 2 ผู้หญิงสองคนที่ไม่เคยบาดหมางกัน มักจะไม่ชอบหน้ากันเพราะเรื่องผู้ชายคนเดียวกัน ซึ่งถ้าเราเปิดใจเราจะรู้ว่า ผู้หญิงแต่ละคนมีคุณค่าในตัวเอง มากเกินกว่าที่จะมาตบตีกันด้วยเรื่องผู้ชาย

ความสัมพันธ์ชั่วคราวจบลงเมื่อฝ่ายหนึ่งต้องแต่งงาน แต่คืนสุดท้ายที่อยู่ด้วยกันทำให้เกิดสิ่งที่ผูกพันและมีเรื่องราวตามมามากมาย ชัชชุอรจะแก้ปัญหาอย่างไรติดตามกันค่ะ ชัชชุอร นลินพิทักษ์ นักโภชนาการสาวเพื่อนของไอยวรินทร์ เธอลาออกจากงานที่โรงพยาบาลในกรุงลอนดอนหลังจากที่ตกลงแยกทางกับคนรัก เพราะฝ่ายชายต้องแต่งงานกับคู่หมั้นที่เธอไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน ทัพพ์ อาชวมนตรี นักลงทุนเกี่ยวกับค่าเงินและตลาดหุ้น เขาพบเธอในงานสังสรรค์ของคนไทยที่ลอนดอน ทำให้มีโอกาสสานสัมพันธ์เรื่อยมา พัฒนาถึงขั้นคบหาเป็นแฟนแต่วันหนึ่งเขาก็ต้องยอมรับความจริงกับชัชชุอรว่า เขามีคู่หมั้นซึ่งหมั้นหมายกันด้วยเหตุผลทางธุรกิจมานานแล้วและต้องแต่งงานกัน ทั้งสองคนตกลงใจเลิกราจากกันด้วยดี หลังจากนั้นชัชชุอรกลับเมืองไทยและสิ่งที่เธอพบในเวลาต่อมาคือเธอตั้งครรภ์ ############### มือที่จับอุปกรณ์ตรวจครรภ์ด้วยตนเองสั่น เธอรู้ว่าคืนสุดท้ายที่อยู่กับทัพพ์เขาเมาและไม่ได้ป้องกัน แต่เธอไม่คิดว่าความสัมพันธ์ครั้งเดียวที่ไม่ป้องกันจะทำให้มีผลตามมาเช่นนี้ได้ "ชุ เป็นอะไรน่ะ ทำไมเรียกไม่ตอบหลับรึเปล่า" ไอยวรินทร์เคาะประตูและตะโกนถามหน้าห้องน้ำอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวหายเข้ามาเกือบชม. ชัชชุอรล้างหน้าอีกครั้ง เธอโยนที่ตรวจลงถังขยะ หญิงสาวคิดไปมาในหัวว่าเธอควรทำอย่างไร ################

สายน้ำผึ้ง ดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมในตอนเย็นย่ำถึงรุ่งเช้า เหมือนกับที่เขาคิดถึงและอยากใกล้ชิดเธอในยามราตรีเท่านั้น พอรุ่งเช้ากลิ่นไอของกันและกันก็จางหายไป มธุรสหรือน้ำผึ้ง พนักงานสาวในไร่อนันตราของพ่อเลี้ยงวรินทร ช่วงกลางวันเธอเป็นเลขาในที่ทำงาน แต่ตอนกลางคืนเธอเป็นเลขาบนเตียงของเขา ทั้งสองคนมีข้อตกลงไม่ผูกมัดซึ่งกันและกัน แยกแยะความสัมพันธ์เรื่องงานและเรื่องส่วนตัวออกจากกันอย่างชัดเจน เธอมีความสุขในที่ของตัวเองตราบที่เขายังไม่มีใครเป็นตัวเป็นตน แต่ความสุขของเธอเริ่มหายไปเมื่อเขาพาผู้หญิงอีกคนเข้ามาในไร่ในฐานะครูของลูกชาย และความอดทนของเธอหมดไปเมื่อเขายอมรับเป็นพ่อในท้องของครูสาวคนนั้น โดยที่ไม่ใส่ใจว่าเธอเองก็กำลังท้องลูกของเขาเช่นกัน วรินทร พ่อเลี้ยงหนุ่มเจ้าของไร่อนันตรา เขาตกลงใจจะช่วยเหลือครูของลูกชายด้วยการเป็นเซ็นรับเป็นพ่อของเด็กในท้องให้เธอ แต่ความตั้งใจที่อยากจะช่วยเหลือหญิงสาวที่กำลังมีทุกข์ทำให้เขาละเลยคนใกล้ตัวคนที่เป็นทั้งเลขาและคู่นอน เขาไม่รู้ว่าคำถามของเธอมีความนัยอะไรจนถึงวันที่เขาได้รู้ก็เหมือนจะสายเกินไป

ภีม หนุ่มใหญ่วัยใกล้เลขสี่ เจ้าของฟาร์มแกะและวัวนมที่ใหญ่ที่สุดในดงพญาเย็น ผู้อยู่เป็นโสดมายาวนาน นานเท่าอายุของเขาเองจนถึงวันหนึ่งที่เขาไปร่วมงานแต่งงานของหลานชาย และเขารู้ตัวว่ากำลังจะกลายเป็น "ปู่" เพราะเขาเป็นน้องชายของปู่แท้ๆ ของเด็กน้อย จึงรับตำแหน่งปู่เล็กไปโดยปริยาย เฮ้ย... ชีวิตมีอะไรที่ผิดพลาดรึเปล่า คนจะเป็นปู่ยังไร้ซึ่งวี่แววลูกเมีย รู้ถึงไหนอายถึงนั่น เธอ "หนามเตย" เตยที่มีหนามถึงจะไม่ใช่กุหลาบที่มีพิษสงแต่ก็ทำให้เจ็บๆ คันๆ ได้อยู่เหมือนกัน ครูสาวเพิ่งบรรจุไม่นาน คนสวยที่สุดในโรงเรียนประชาบาลที่มีครูเพียงสามคน ประกอบด้วยครูผู้ชายอายุใกล้เกษียณ 1 คน ครูใหญ่ผู้หญิงวัย 54 ที่มีแผนจะเออลี่รีไทร์ในปีหน้า ดังนั้นเธอจึงสวยที่สุดไปโดยปริยาย ชีวิตครูรุ่นใหม่ที่มีงานวิชาการมากกว่างานสอน แถมสอนทีละสองชั้นเรียนในคาบเดียวกัน งานในเวลาราชการที่อัดแน่นสวนทางกับเงินเดือนที่กระเป๋าอัดแน่นไปด้วยลม ไม่ได้ทำให้อุดมการณ์สั่นคลอนจนเมื่อถึงวันที่เธอจำเป็นต้องใช้เงิน เมื่อพ่อเลี้ยงตบตีแม่จนต้องเข้าโรงพยาบาล และแม่ไม่ยอมแจ้งความซ้ำพ่อเลี้ยงแอบเอาบ้านไปจำนองให้แม่เธอมาขอร้องให้ช่วยหาเงินไถ่ถอน เมื่อคนนึงต้องการทายาทแต่ในละแวกถิ่นที่อยู่ล้วนไม่มีใครเหมาะเป็นแม่พันธ์เท่าครูสาวแสนสวย ประจวบเหมาะกับการยื่นข้อเสนอในเวลาที่เธอร้อนเงินทุกอย่างก็ลงตัว...โป๊ะเชะเดะโด๊ะเหมือนพระพรหมจับวาง

"เหมียวว่าผจก.ไร่ของพี่ไม่น่าไว้ใจค่ะ" "ทำไมล่ะ" ไรวินท์ถาม "ไม่รู้สิคะ แต่เหมียวจะหาคำตอบให้ได้" ########## "ถอยไปนะ..... ถ้านายไม่ถอยไปฉันจะฟ้องพี่วินท์" พรรณวดีถอยหลังจนถึงหน้าประตูกระท่อม "ฟ้องว่าอะไรครับ จะฟ้องว่าคุณถูกผมทำอะไรดี ข่มขืนเหรอ" อินทัชก้มลงถามติดแก้มนวล เขายกสองแขนกักตัวเธอไว้กรายๆ โดยมิได้แตะต้องตัวคุณหนูจอมวีน "ไอ้บ้า ถอยออกไปนะ ไม่งั้นนายตกงานแน่" พรรณวดีปากสั่น ตัวสั่น "ถ้าคุณหนูความจำยังดี น่าจะจำได้ว่าตรงนี้คือที่ของผม ที่พักของผม แล้วผมก็เคยเตือนให้คุณออกไปแล้ว ผมเคยบอกว่าอย่าเล่นกับไฟ เพราะไฟมันจะลวกมือ" หน้าคมๆ ก้มลงมาจนชิด มือแข็งแรงที่เกาะผนังสอดเข้ามารัดรอบเอวบาง แทบไม่ต้องออกแรงดึงร่างบางก็ปลิวมาแนบอก ############### เรื่องนี้เป็นภาคต่อของโซ่ร้อยรัก..คุณพ่อสายเปย์ค่ะ

เขา...อิงควัต ฉัตรอรุณ นักธุรกิจหนุ่มผู้ที่ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว ส่วนเธอ..ทิพย์ธารา พรชีวากุล ผู้ที่ถูกครอบครัวทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ทัศนคติที่ต่างกัน ประสบการณ์ชีวิตที่ต่างกัน จะปรับจูนกันให้ลงตัวได้อย่างไร ############## "ผมช่วยคุณแล้วจะมีอะไรเป็นหลักประกันว่าเงินผมไม่สูญ" ชายหนุ่มถาม "ถ้าคุณไม่แน่ใจก็ไม่ต้องเสนอความช่วยเหลือมาหรอกค่ะ ดิฉันหาทางอื่นได้" ทิพย์ธาราข่มใจตอบ "ผมเป็นนักธุรกิจ ก็แค่ถามคุณเพื่อให้คุณยืนยันว่าจะไม่หนีหนี้ก็เท่านั้นเอง" "คุณอิงควัต ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วยนะ" เธอเริ่มหมดความอดทน "ใช่คุณไม่ได้ขอให้ผมมาช่วย แต่ผมเป็นคนมีมนุษยธรรมมากพอที่จะไม่อยากเห็นใครตายตรงหน้า หรือคุณทนเห็นน้องๆ คุณอดตายได้ล่ะทิพย์ ปัญหาของคุณไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่โฮมสเตย์ของคุณมันขวางทางทำมาหากินของคนอื่น ลำพังแค่หาเงินมามันแก้ไขอะไรไม่ได้หรอก" ทิพย์ธารามองเขาอย่างไม่เข้าใจว่าผู้ชายตรงหน้าคือนักบุญหรือซาตานกันแน่ "ผมจะช่วยคุณกับโฮมสเตย์ของคุณ แต่คุณต้องไปอยู่ที่กรุงเทพฯ กับผมในฐานะเลขา ผมถึงจะแน่ใจว่าคุณจะไม่หนีหนี้"

มุกคิรินทร์...สร้อยสายรัก มุกใดจะแวววาวเท่าน้ำตาของผู้หญิง สร้อยเส้นไหนจะถักทอสายใยให้มั่นคงได้เท่ากับสร้อย...สายรัก ################## "พิณจะทำแบบนี้กับพี่ไม่ได้นะ พิณเห็นพี่เป็นอะไร"  "แล้วพี่คินอยากเป็นอะไรล่ะคะ"  "พี่ก็อยากรู้เหมือนกัน  เราใช้เตียงเดียวกันทุกคืนพิณเคยเห็นพี่เป็นผัวบ้างไหม หรือเป็นตัวอะไรกันแน่" ################# ว้าว.....พี่คินสามีแห่งชาติคนใหม่ของไรท์  แซ่บมากกกกก ลัดคิวเรื่องนี้ก่อนค่ะ เพราะไทม์ไลน์เวลาเดินไปพร้อมๆ กับเรื่องของคู่แฝด (พรหมซ่อนรัก) ในช่วงครึ่งหลัง

"แกไม่เคยได้ยินคำว่าผัวที่ดีคือผัวใหม่เหรอ จะทนเพื่ออะไร" เมธาวี ลูกสาวของเจ้าของโรงเลี้ยงไหมสาวเมืองลำพูน นครเวียงยอง แต่งงานกับ "สิงขร"  นักธุรกิจชาวเชียงใหม่ด้วยเหตุผลของผู้ใหญ่ การแต่งงานโดยที่ไม่มีความรักเป็นพื้นฐานอาจจะไม่แย่เท่าไหร่หากสามียังมีคุณธรรมในใจ  แต่สิ่งที่เธอต้องพบคือในขณะที่เธอประคับประคองชีวิตคู่ อีกฝ่ายกลับคอยทำลายให้ครอบครัวพังโดยเร็วอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ในสายตาคนอื่นเธอคือนกน้อยในกรงทองที่ไม่ควรดิ้นรนออกมาหากินเองให้ลำบาก  แต่จะมีใครสักกี่คนที่รู้ว่าเจ้าของกรงทองก็ไม่ได้อยากรักษานกแบบเธอไว้ในกรงเช่นกัน  วันหนึ่งเมื่อในกรงไม่มีอาหารและไม่ปลอดภัย เธอจึงต้องบินออกมาด้วยปีกของตัวเองเท่านั้น

คู่หมั้นที่เคยฉีกหน้าเธอในงานเลี้ยงของคู่แต่งงานแห่งปีด้วยการควงผู้หญิงอื่นเข้ามาในงาน  บอกเลยว่าคนอย่างเธอไม่ให้อภัยแน่นอน  จารวีคิดอย่างขุ่นเคือง  แม้จะตบหน้าเขาต่อหน้าคนทั้งงานไปแล้วแต่ความโมโหยังมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม หญิงสาวก้าวออกจากลิฟต์ตรงไปยังลานจอดรถ  เมื่อถึงรถยนต์ที่จอดไว้เธอมองดอกไม้เจ้าสาวที่ลอยมาถึงมือเมื่อครู่อย่างครุ่นคิดก่อนจะมองหาถังขยะและทิ้งมันลง  ณ  ตรงนั้นตัดสินใจว่าจะไม่นำมันกลับไป "ทิ้งทำไมล่ะ  อุตส่าห์แย่งมาได้ทั้งที"  ข้อมือเธอถูกดึงไว้จารวีหันไปมองคนที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่ตอนไหน "ปล่อยนะ"  เธอดึงข้อมือออกแต่ภารัณไม่ยอมปล่อยแถมยังดึงตัวเธอไปจนชิดร่างสูงใหญ่ของเขา "ฉันบอกว่าให้ปล่อย  คุณจะไปไหนก็ไปพรุ่งนี้ฉันจะบอกพ่อว่าเราจะถอนหมั้นกัน"  เธอบิดข้อมือแต่ถูกจับไว้แน่นจนเจ็บ  หญิงสาวยกรองเท้าส้นเข็มตั้งใจว่าจะเหยียบลงบนรองเท้าเขาอย่างแรงแต่ภารัณรู้ทัน  ชายหนุ่มช้อนร่างเธอลอยขึ้นจากพื้น "ถอนหมั้นเป็นเรื่องของพรุ่งนี้  แต่คืนนี้คุณต้องชดใช้ที่ตบหน้าผมต่อหน้าคนทั้งงาน"  เขากระซิบเสียงเหี้ยมพลางก้าวยาวๆ ไปยังรถยนต์ของตัวเองที่จอดรออยู่ไม่ห่างกัน ################# จารวีมองอุปกรณ์ตรวจครรภ์จำนวนห้าอันที่วางเรียงรายและทั้งหมดขึ้นสองขีด "แกจะทำยังไงยายไจ๋  ทำไมไม่ป้องกันล่ะ"  วิทิตาเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ด้วยถามอย่างกังวล   "ทำยังไง  ฉันกำลังจะมีลูกฉันก็ต้องทำสิ่งที่เหมาะสมสิ"  จารวีพูดอย่างครุ่นคิด "ใช่  งั้นแกไปบอกคุณภารัณเขาเลยดีไหมว่าแกท้อง"  วิทิตาดีใจคิดว่าเพื่อนจะยอมหันหน้าไปปรึกษากับพ่อของลูกที่เป็นอดีตคู่หมั้นไปแล้ว  หากแต่จารวีมองเธอด้วยสายตาเป็นคำถาม "จะไปบอกเขาทำไม  สิ่งที่ฉันจะทำคือฉันจะเปิดโรงเรียนอนุบาลไว้รอลูกฉันเข้าเรียนต่างหาก"   "ยายไจ๋!!!"

ม.ล.พันธกานต์ ภัคสิริน ราชนิกุลรุ่นสุดท้ายของสายสกุลภัคสิริน ครอบครัวเขาอพยพไปดำเนินธุรกิจที่ประเทศอังกฤษตั้งแต่ตอนที่เขาอายุเพียงสิบห้าปี เขาอยู่ที่นั่นมาตลอดจนถึงปัจจุบันที่วัยเข้าสามสิบสาม ที่เขาต้องกลับมารับมรดกที่ไทยและได้รู้โดยบังเอิญว่าตนเองมีลูกกับอดีตคนรักที่เคยคบกันในระยะสั้นๆ เมื่อหกปีก่อน และเธอเสียชีวิตจากโรคร้าย อดีตคนรักยกลูกสาวเพียงคนเดียวให้อยู่ในความดูแลของสถานสงเคราะห์ เขาออกตามหาลูกแต่กลับได้พบว่า เด็กหญิงอลิน ถูกหญิงสาวคนหนึ่งรับอุปการะไปแล้วอย่างถูกต้องตามกฎหมายไทย และ อรวลี คุณแม่คนใหม่หวงลูกเหมือนจงอางหวงไข่ แล้วเขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ ################## เรื่องนี้เป็นหนึ่งในซีรี่ส์รักเล่ห์เสน่ห์ร้ายค่ะ พระเอกเป็นเพื่อนคุณใหญ่

ธาดา  เสขสุรักษ์ ชายหนุ่มที่เป็นทายาทคนเดียวของตระกูลเก่าแก่ คนในครอบครัวเขาล้วนแล้วแต่ประสบปัญหามีลูกยาก ดังนั้นเขาจึงทำการฝากสเปิร์มไว้กับโรงพยาบาลชื่อดัง สำหรับใช้กับภรรยาที่จดทะเบียนสมรสกันถูกต้องตามกฎหมายในอนาคต  แต่ใครจะรู้ว่าในอีกห้าปีต่อมาสเปิร์มของเขา..มันหายไป "ผมอยากรู้ว่าเรื่องบ้านี้มันเกิดได้ยังไง"  ร่างสูงสีหน้าเคร่งขรึมพูดด้วยความโมโห  เขาเชื่อใจว่าที่นี่คือโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ  หากเขาไม่มาถามว่าครบห้าปีแล้วเขาต้องฝากสเปิร์มชุดใหม่หรือไม่ ก็คงไม่ได้รู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น "ทางเราจะสืบหาความจริงมาให้คุณทราบเร็วที่สุดนะครับ  แต่ขอว่าอย่าเพิ่งให้เป็นคดีเลย"  ผอ.โรงพยาบาลที่ต้องลงมารับหน้าเสื่อด้วยตัวเองพูดด้วยท่าทีหนักใจ ############### พิชชา  วงศ์เหมกร  คุณแม่ของเด็กแฝดชายหญิงวัยสี่ขวบที่เกิดจากการผสมเทียม  หญิงสาวไม่คิดจะแต่งงานแต่อยากมีลูกจึงไปปรึกษา อนันต์ รุ่นพี่ที่เป็นนายแพทย์ประจำศูนย์ผู้มีบุตรยากที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง  และผลจากการที่เธอทำตามที่เขาแนะนำหญิงสาวตั้งครรภ์สมใจโดยที่แลกกับเงินก้อนโตที่เธอจ่ายให้รุ่นพี่คนนั้น   เวลาผ่านมาเกือบห้าปีที่พิชชาไม่เคยรู้ว่าอนันต์ได้ทำผิดร้ายแรงด้วยการขโมยสเปิร์มของผู้ที่ฝากไว้ที่โรงพยาบาลมาให้เธอ  เธอถึงกับเซเมื่อเจ้าของสเปิร์มตามมาพบพร้อมข้อกล่าวหาว่าเธอเป็นขโมย  และณพิชย์และพิชนันท์ ลูกฝาแฝดชายหญิงของเธอเป็นทรัพย์สินของเขา #############

ความสัมพันธ์ในต่างแดนด้วยความเข้าใจคนละทาง แต่เกิดผลตามมาเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด อรุณีมาลา  ฉัตรอรุณ แม่เลี้ยงเดียวของเด็กหญิงต้นข้าวและเด็กชายต้นกล้า  ต้องเวียนมาพบกับพ่อของลูก  ดร.ศิวัช อีกครั้งในฐานะญาติดอง  เธอจะทำอย่างไร  จะปกป้องตัวเองและลูกจากคนแบบเขาได้อย่างไร ################## "พี่วัชคะ  ออทำกับข้าวมาฝากค่ะ"  อรุณีมาลาเคาะประตูอพาร์ทเม้นท์ของชายคนรัก  เธอรู้ว่าช่วงนี้เขาคร่ำเคร่งกับงานวิจัยจนแทบไม่มีเวลาหาอะไรทานจึงทำกับข้าวมาให้ และเธอมีข่าวดีจะบอกเขาด้วย "ออ  พี่มีเรื่องจะบอก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มองเธอที่กำลังจัดอาหารให้เขาด้วยความลำบากใจ "ช่วงนี้พี่ต้องเร่งธีสิต  พี่คงไม่มีเวลาดูแลออ เราเลิกกันเถอะ"   หญิงสาวมองเขาอย่างตกใจ   "พี่วัชล้อเล่นเหรอคะ ไม่พูดแบบนี้สิ"  หากแต่แววตาของเขาไม่มีแววล้อเล่น "แต่ออกำลัง.."  เธอพูดไม่จบ  เขายกมือขึ้นบอกว่า "พี่คิดดีแล้ว ที่ผ่านมาถ้าพี่ทำให้ออเข้าใจผิด พี่ขอโทษนะ  พี่ขอให้ออเรียนจบกลับไทยไวๆ นะครับ"   หญิงสาวน้ำตาคลอเมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ได้พูดเล่น  เธอพยักหน้ายอมรับไม่พูดอะไรอีก ถอยหลังหันกลับออกไปจากห้องของเขาเงียบๆ  ####################

"ผมเป็นประธานบริษัทพอแล้วครับแม่ ทำไมผมต้องเป็นประธานผ้าป่าด้วย" "เจ้าบัญ! ก็เพราะแกเป็นประธานบริษัทไง ถึงต้องเป็นประธานผ้าป่านี่มันธรรมเนียมของครอบครัวเรานะ" นางปรมีฉุนเฉียวนิดๆ "แม่... เราเป็นแค่พ่อค้าขายอุปกรณ์สังฆภัณฑ์ ไม่ใช่เจ้าของวัด" "ถ้าแกไม่ยอมฉันจะเปลี่ยนชื่อแกจากบัญเป็นบานนะ จะให้เลขาแกสั่งทำป้ายชื่อประจำตำแหน่งแกว่า ประธานบานบุรีด้วย" นางปรมีงัดไม้ตายที่ได้ผลทุกครั้งมาใช้ "แม่..." บุรีร้องโหยหวน เจอแค่มนุษย์แม่เขายังแย่ขนาดนี้ วันไหนชีวิตวิบัติมีมนุษย์เมียโผล่ขึ้นมาอีกคน เขาจะแย่ขนาดไหนเนี่ย ############## “ความลับของท่านประธาน” ความลับของท่านประธานเป็นงานเขียนที่ทำร่วมกันของนักเขียนห้าท่านคือ กาแฟหอมกรุ่น, หญิงเพียว, nidchinoi, แพรสีนิล และ Sitha ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ

อดีตเด็กเลี้ยง สู่ตำแหน่งเมียที่เคารพ สมิติ หรือชื่อที่รุ่นน้องพากันเรียกว่าเฮียหมิง  ทายาทเจ้าของธุรกิจยักษ์ใหญ่ด้านอสังหาริมทรัพย์ที่มีกิจการเสริมเป็นโรงเบียร์ เปิดไว้เพื่อเป็นที่พบปะสังสรรค์ กฤติกา หรือลูกไก่  อดีตเด็กในคอนโทรลที่เฮียหมิงเคยส่งเสียเลี้ยงดูจนเรียนจบมหาวิทยาลัย  เด็กสาวที่ต้องเข้าสู่วังวนของการใช้ร่างกายเข้าโครงการแปลงสินทรัพย์เป็นทุน  เธอเป็นพี่สาวคนโตที่มีน้องสามคน ล้วนแล้วแต่คนละพ่อ แม่มีอาชีพเป็นคนงานก่อสร้างไม่สามารถส่งเสียเธอและน้องๆ ได้  เธอตัดใจยอมเป็นเด็กเสี่ยในวันที่ไม่มีเงินเหลือติดตัวสักบาท  น้องๆ ไม่มีข้าวจะกิน ส่วนแม่ต้องเดินทางไปตามไซต์งานก่อสร้างทิ้งพวกเธอไว้ตามลำพัง อาจจะเป็นความโชคดีที่ลูกค้าคนแรกของเธอคือเขา  เฮียหมิงยื่นข้อเสนอให้เธอเป็นเด็กให้เขาเลี้ยงเพียงคนเดียวไม่ต้องรับลูกค้าอื่น  ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองกินเวลาเกือบห้าปีเมื่อเธอเรียนจบและเขาอยากมีเด็กคนใหม่พอดีทั้งสองจึงไม่พบกันอีกตั้งแต่นั้น  จนกระทั่งเด็กสาวคนนั้นเติบโตในฐานะยูทูบเบอร์ชื่อดัง มีธุรกิจของตัวเองและกลายเป็นสาวเต็มตัวในอีก 5 ปีต่อมา   เฮียหมิงผู้ที่เคยเป็นเสือมาตลอด กลับอยากเอาตัวเองไปให้อดีตเหยื่ออย่างลูกไก่ตัวน้อยชิม   แหกกฎที่ว่า  "ถ้าจะเป็นเสือ อย่าหลงรักเหยื่อและอย่ากินเนื้อก้อนเก่าของตัวเอง"  เสียสิ้น

เมื่ออิสรภาพคือสิ่งที่เขาต้องการ เมื่อชีวิตคู่กลายเป็นโซ่ที่แสนหนักอึ้ง เธอจะปล่อยเขาไปตามที่เขาต้องการ "พี่ไม่รักอ้อมแล้ว  หย่าให้พี่เถอะ"   เหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจ  เมื่อสามีที่แต่งงานกันอย่างถูกต้อง​ แต่งงานกันด้วยความรักของเธอและเขา  พูดออกมาในวันครบรอบวันแต่งงานครบสามปี   อวิกานิ่งงัน เธออยู่ในภาวะช็อกไปชั่วคราว  กว่าจะหาเสียงของตนเองเจอ "พี่คิม​ว่าไงนะคะ" คิมหันต์​มองภรรยาอย่างลุแก่โทษ  เขาอาจจะผิดที่ขอหย่าโดยที่เธอไม่ผิด  แต่อาจจะผิดมากกว่าถ้าเขารั้งเธอไว้เรื่อยๆ เพราะชายหนุ่มแน่ใจว่าตนเองไม่ได้รักเธอแบบในอดีตอีกแล้ว "พี่ขอหย่า  พี่ไม่ได้รักอ้อมแบบแฟนอีกแล้ว  พี่เจอคนที่พี่อยากสร้างครอบครัว​ด้วยแล้วจริงๆ อ้อมจะให้พี่ชดเชยแบบไหนก็ว่ามาเลย  พี่ให้ได้ทุกอย่าง  พี่ขอแค่ทะเบียนหย่าเท่านั้น"  ################

เธอ.......... ผู้ที่ช่วยชีวิตเขาในยามคับขัน โดยที่ไม่รู้ว่าเขาคือใคร และเขา....ชายหนุ่มต่างชาติที่บาดเจ็บจากการถูกทำร้าย ทั้งสองได้พบกันในช่วงระยะเวลาหนึ่ง มีสัมพันธ์ลึกซึ้งที่ยากจะลืมทั้งชีวิต ชลิดา  หรือ "ไหม"  หญิงสาวชาวกทม.ที่อพยพตัวเองมาอยู่ที่เชียงใหม่   ทำงานในร้านขายอุปกรณ์การตัดเย็บที่ใหญ่ที่สุดของเมือง เจซี ไรวินท์  ชายหนุ่มลูกครึ่งอเมริกัน-ไทย  ผู้มีมารดาเป็นหญิงชาวไทย และบิดาเป็นมหาเศรษฐีชาวอเมริกัน  มาจัดการธุระแทนมารดาที่ประเทศไทย และถูกลอบทำร้ายจากศัตรูทางธุรกิจ  จนมาพบเธอที่ให้ความช่วยเหลือแม้ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร จากน้ำใจไปสู่มิตรภาพ และความรัก  จนนำพาไปเกิดความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งจนนำไปสู่ความผูกพัน ไม่ว่าจะจากไปไกลแค่ไหน  เขาก็ต้องกลับมาพบเธออีกครั้งให้ได้  ########